IX Ka 711/13

IX Ka 711/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 marca 2014 r. Sąd Okręgowy w Toruniu w Wydziale IX Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – S.S.O. Rafał Sadowski Sędziowie: S.O. Aleksandra Nowicka (spr.) S.O. Lech Gutkowski Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Kotarska przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Toruniu Barbary Dryzner po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2014r. sprawy J. Z. oskarżonego z art. 209§1 kk na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Chełmnie VII Zamiejscowy Wydział Karny z/s w Wąbrzeźnie z dnia 18 października 2013r., sygn. akt VII K 382/13 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchyla zawarty w pkt 2. wyroku środek probacyjny w postaci zobowiązania oskarżonego do wykonywania pracy zarobkowej nałożony na podstawie art. 72 §1 pkt 4 kk; II. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zwalnia oskarżonego z obowiązku poniesienia kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, a wydatkami powstałymi w tym postępowaniu obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt IX Ka 711/13 UZASADNIENIE J. Z. został oskarżony o to, że: w okresie od 1 października 2012 r. do 19 czerwca 2013 r. w W., woj. (...), uporczywie uchylał się od ciążącego na nim z mocy ustawy i wyroku Sądu Rejonowego w (...)(sygn. akt (...)) z dnia 21 lutego 2012 r. obowiązku łożenia rat alimentacyjnych na rzecz małoletnich córek M. i L. Z.w kwocie po 300 złotych miesięcznie i z mocy wyroku Sądu Rejonowego w W.(sygn. akt (...)) z dnia 30 kwietnia 2012 r. obowiązku łożenia renty alimentacyjnej na rzecz małoletnich A. i K. Z. w kwocie po 500 złotych miesięcznie doprowadzając ich do niemożności zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, tj. o czyn z art. 209 §1 kk Sąd Rejonowy w Chełmnie Wydział Zamiejscowy z siedzibą w Wąbrzeźnie wyrokiem z dnia 18 października 2013 r. (sygn. akt VII K 382/13) ustalając, że oskarżony dopuścił się popełnienia zarzuconego mu czynu tj. przestępstwa z art. 209§ 1 kk i przyjmując, że wina oskarżonego oraz społeczna szkodliwość czyni nie są znaczne a okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, na podstawie art. 66§1 kk i art. 67 §1 kk warunkowo umorzył postępowanie na okres 2 lat tytułem próby. Jednocześnie na podstawie art. 67 §3 kk w zw. z art. 72 §1 pkt 3 i 4 kpk oskarżony został zobowiązany do spłaty części zaległych alimentów do rąk komornika przy Sądzie Rejonowym w Chełmnie M. B. w kwocie 10.000 złotych oraz na rzecz Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. w kwocie 10.000 złotych w terminie 2 lat od uprawomocnienia się wyroku, jak również zobowiązał go do wykonywania pracy zarobkowej. Oskarżony został zwolniony w całości od kosztów sądowych a kosztami postępowania obciążony został Skarb Państwa. Od powyższego wyroku apelację wniósł prokurator zaskarżając wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze na korzyść oskarżonego, zarzucając wyrokowi obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 67 §3 kk w zw. z art. 72 §1 pkt 4 kpk polegającą na zobowiązaniu oskarżonego do wykonywania pracy zarobkowej w sytuacji warunkowego umorzenia postępowania. W związku z powyższym zarzutem prokurator wniósł o zmianę wyroku w punkcie 2 poprzez wyeliminowanie zobowiązania oskarżonego do wykonywania pracy zarobkowej. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Na skutek apelacji prokuratora sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w kwestionowanym zakresie. Akceptując ustalenia faktyczne poczynione w sprawie oraz nie kwestionując zasadności zastosowania wobec oskarżonego dobrodziejstwa warunkowego umorzenia postępowania, trafnie prokurator dostrzegł, że w sprawie - właśnie z uwagi na warunkowe umorzenie postępowania - nie było podstaw do nałożenia na oskarżonego obowiązku wykonywania pracy zarobkowej. Sąd Rejonowy orzekając o tym obowiązku powołał się na art. 67 §3 kk w zw. z art. 72 §1 pkt 4 kpk, lecz najwyraźniej uszło sądowi uwadze, że umarzając warunkowo postępowanie można na sprawcę nałożyć wyłącznie obowiązki określone w art. 72 §1 pkt 1-3, 5-6a, 7a lub 7b. W katalogu środków probacyjnych orzekanych w trybie art. 67 §3 kk nie ma obowiązku z art. 72 §1 pkt 4 kpk. Z uwagi na powyższe, sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchylił zawarty w punkcie 2 środek probacyjny w postaci zobowiązania oskarżonego do wykonywania pracy zarobkowej. W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok sąd odwoławczy utrzymał w mocy gdyż nie stwierdził uchybień mogących stanowić bezwzględne przyczyny odwoławcze będące podstawą do uchylenia lub zmiany wyroku z urzędu w dalszej części. O kosztach sądowych za drugą instancję sąd odwoławczy orzekł na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 624 § 1 kpk zwalniając oskarżonego z obowiązku ich uiszczenia i obciążając wydatkami postępowania odwoławczego Skarb Państwa, gdyż przemawiają za tym względy słuszności, albowiem postępowanie odwoławcze toczyło się a zaskarżony wyrok uległ zmianie z uwagi na błąd Sądu Rejonowego.