WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ P., dnia 23 maja 2014 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu, VI Wydział Pracy w następującym składzie: PrzewodniczącySSO Małgorzata Aleksandrowicz Sędziowie SSO Krzysztof Zaliwski SSO Przemysław Horak (spr.) P.. sekretarz sądowy Anna Tabaka po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2014 r., w P. na rozprawie sprawy z powództwa N. K. przeciwko Miejsko Gminnemu Ośrodkowi (...) w M. o uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne na skutek apelacji powódki i pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w Pile, Wydziału IV Pracy z dnia 10 lutego 2014 r., sygn. akt IV P 350/13 I. Zmienia zaskarżony wyrok w pkt. 4 w ten sposób, że zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 60 zł (sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. II. W pozostałej części apelację pozwanego oddala. III. Oddala apelację powódki. IV. Koszty postępowania apelacyjnego znosi wzajemnie. SSO Krzysztof Zaliwski SSO Małgorzata Aleksandrowicz SSO Przemysław Horak UZASADNIENIE Pozwem wniesionym do Sądu w dniu 18.06.2013 roku powódka N. K. wniosła o uznanie wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne, a jeżeli umowa ulegnie rozwiązaniu o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach pracy i płacy, a ewentualnie o zasądzenie odszkodowania w wysokości wynagrodzenia za okres trzech miesięcy. Ponadto powódka wniosła o zasądzenie od strony pozwanej na swoją rzecz kosztów procesu według norm przepisanych. W treści pozwu powódka wskazała jako pozwanego Gminę M. – Urząd Miasta i Gminy M.. Pismem procesowym z dnia 26 sierpnia 2013 roku (k. 63-67 akt) będącym odpowiedzią na pozew pozwany Miejsko – Gminny Ośrodek (...) w M. wniósł o oddalenie powództwa w całości. W piśmie procesowym z dnia 6 sierpnia 2013 roku powódka wskazała, że w pozwie błędnie określiła stronę pozwaną i prawidłowe oznaczenie pozwanego to (...) w M.. Pismem z dnia 16 września 2013 roku (k. 103-106 akt) pełnomocnik powódki wniósł o wezwanie przez Sąd do udziału w postępowaniu w charakterze pozwanego (...) w M.. Postanowieniem z dnia 28 października 2013 roku (k. 117 akt) Sąd postanowił na podstawie art. 194 § 1 kpc wezwać do wzięcia udziału w sprawie w charakterze pozwanego Miejsko – Gminny Ośrodek (...) w M.. Na rozprawie w dniu 18 listopada 2013 roku pełnomocnicy stron zgodnie oświadczyli, że wyrażają zgodę na wejście do postępowania (...) w M. w charakterze pozwanego w miejsce Gminy M.. W konsekwencji tychże oświadczeń Sąd postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 18 listopada 2013 roku na podstawie art. 194 § 2 kpc zwolnił od udziału w postępowaniu w charakterze pozwanego Gminę M.. Pełnomocnik pozwanego wniosła o zasądzenie na rzecz Gminy M. kosztów zastępstwa procesowego. Wyrokiem z dnia 10.02.2014r. Sąd Rejonowy w Pile zasądził od pozwanego Miejsko- Gminnego Ośrodka (...) w M. na rzecz powoda N. K. kwotę 2.821, 00 zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem odwołanie (pkt 1), wyrokowi w punkcie 1-szym nadał rygor natychmiastowej wykonalności (pkt 2) oraz zasądził od powoda N. K. na rzecz Gminy M. kwotę 60, 00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (pkt 3). Sąd zasądził od pozwanego Miejsko- Gminnego Ośrodka (...) w M. na rzecz powoda N. K. kwotę 202, 00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego (pkt 4) oraz odstąpił od obciążenia powoda kosztami sądowymi ponad uiszczoną przez niego kwotę 2.000, 00 zł. Podstawą wyroku był następujący stan faktyczny i wywód prawny: Sad ustalił, iż zarządzeniem nr (...) Burmistrza Miasta i Gminy M. z dnia 4 marca 2013 roku powódka N. K. – po przeprowadzonym wcześniej konkursie - została powołana na stanowisko Dyrektora (...) w M. na czas określony od 4 marca 2013 roku do dnia 31 marca 2016 roku. W treści zarządzenia wskazano, że wymiar czasu pracy oraz forma zatrudnienia określone zostaną w odrębnym piśmie. Natomiast przed powołaniem powódki na stanowisko dyrektora (...) nie została z nią zawarta żadna odrębna umowa w formie pisemnej, w której strony określiłyby warunki organizacyjno - finansowe działalności instytucji kultury oraz program jej działania. Powódka o obowiązku zawarcia takiej umowy nie wiedziała. Burmistrz Miasta i Gminy w M. miał pełną świadomość tego, że taka umowa powinna zostać zawarta, gdyż w dniu 4 stycznia 2013 roku (tj. dwa miesiące wcześniej) taką umowę zawarł z poprzednim Dyrektorem (...) w M. Panią E. Z.. Pomimo swojej świadomości co do obowiązku zawarcia z powódką w/w umowy do jej zawarcia nie doszło co było uchybieniem zawinionym przez Miasto i Gminę M.. W dniu 27 marca 2013 roku strony zawarły umowę o pracę na czas określony od dnia 1 kwietnia 2013 roku do dnia 31 marca 2016 roku, w której wynagrodzenie powódki zostało określone na kwotę 5.642, 00 zł brutto miesięcznie. W treści umowy strony nie przewidziały dopuszczalności wcześniejszego jej rozwiązania za dwutygodniowym wypowiedzeniem. Umowa ta określała także inne warunki zatrudnienia powódki. Sąd ustalił, iż powódka dobrze wykonywała swoje obowiązki. Nie było wobec jej pracy krytycznych uwag czy to ze strony współpracowników, czy to ze strony pracowników Urzędu Miasta i Gminy w M.. Z uwagi na problemy kadrowe istniejące w (...) w M. N. K. postanowiła zatrudnić na umowę zlecenia T. Ś., który miał jej pomagać w kierowaniu (...) w M.. Przyjęcie do pracy T. Ś. w kwietniu 2013 roku spowodowało konflikt z Burmistrzem Miasta i Gminy w M., który był niechętny zatrudnianiu dodatkowych osób w (...) w M. i był niezadowolony z faktu, że powódka nie zastosowała się do jego sugestii. Z ustaleń Sadu wynika, iż w czerwcu 2013 roku służby kadrowe Burmistrza Miasta i Gminy M. poinformowały go, że przy powołaniu powódki na stanowisko Dyrektora (...) w M. doszło do błędów formalnych, tj. do niepodpisania wymaganej przez ustawę umowy określającej warunki organizacyjno - finansowe działalności instytucji kultury oraz program jej działania. Burmistrz uznał, że w związku z tym zobowiązany jest do uchylenia zarządzenia nr (...) z dnia 4 marca 2013 roku o powołaniu powódki na stanowisko Dyrektora (...) w M., gdyż jeżeli sam tego nie zrobi to zrobi to Wojewoda (...) dodatkowo wytykając Burmistrzowi Miasta i Gminy w M. błąd. J. P. uznał, że najlepszym rozwiązaniem będzie unieważnienie wcześniejszego zarządzenia i odwołanie powódki z zajmowanego stanowiska. Do podjęcia takiej decyzji skłoniło go też niezadowolenie z pracy powódki w okresie trzech miesięcy od dnia powołania. Burmistrz uważał, że powódka dokonuje nadmiernych wydatków ze środków (...) w M.. Sad ustalił, iż zarządzeniem z dnia 11 czerwca 2013 roku J. P. unieważnił zarządzenie z dnia 4 marca 2013 roku w trybie autokontroli własnych aktów administracyjnych z uwagi na jego niezgodność z prawem. W uzasadnieniu do zarządzenia nr (...) z dnia 11 czerwca 2013 roku wskazano, że zarządzenie nr (...) z dnia 4 marca 2013 roku wydane zostało bez uwzględnienia treści art. 15 ust. 5 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, gdyż przed wydaniem zarządzenia nie została zawarta umowa, w której strony określają warunki organizacyjno – finansowe działalności instytucji kultury oraz program jej działania. W ocenie Burmistrza skutkuje to niedopuszczalnością wydania zarządzenia o powołaniu, jako aktu władczego w ramach administracji. Zdaniem Burmistrza koniecznym było uchylenie własnego zarządzenia z powodu jego nieważności, gdyż zaistniałe uchybienie prowadzi do uznania zarządzenia za wydane bez dopełnienia czynności prawnej wymaganej do skutecznego dokonania czynności następczej. 11.06.2013 roku powódce wręczono oświadczenie o „wypowiedzeniu umowy o pracę z zachowaniem okresu wypowiedzenia”. W treści tego pisma nie została wskazana żadna przyczyna uzasadniająca wypowiedzenie. Jedyną przyczyną były błędy formalne jakie miały miejsce przy powoływaniu powódki na stanowisko Dyrektora (...) w M.. Sad Rejonowy ustalił, iż w dniu otrzymania w/w oświadczenia powódka była niezdolna do pracy o czym informowała na spotkaniu Burmistrza Miasta i Gminy M.. Jej niezdolność do pracy była spowodowana zapaleniem krtani i została ustalona w okresie od 11 czerwca do 16 czerwca 2013 roku. 13.06.2013 roku – tj. w okresie w/w niezdolności do pracy spowodowanej zapaleniem krtani - powódka doznała złamania kości stopy (nasady bliższej V kości śródstopia prawego) i w związku z tym przebywała na zwolnieniu lekarskim do 9 grudnia 2013 roku. Sąd pierwszej instancji uznał, iż powództwo okazało się częściowo uzasadnione. Sąd wskazał, iż do oceny zasadności roszczenia powódki mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (tekst jednolity Dz. U. z 2012 roku, nr 406) [dalej: ustawa], jako przepisy szczególne do przepisów Kodeksu pracy. Przepisy Kodeksu pracy znajdą zastosowanie tylko w zakresie nieuregulowanym w ustawie o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. Sąd zaznaczył, iż p podstawowym źródłem nawiązania stosunku pracy między stronami niniejszego postępowania było powołanie. Zgodnie z art. 68 § 1 kp na podstawie powołania zatrudnia się pracowników w przypadkach określonych w odrębnych przepisach. Zakres podmiotowy powołania – jako podstawy nawiązania stosunku pracy – jest ograniczony jedynie do sytuacji, w których odrębny przepis rangi ustawowej tak stanowi. Stosunki pracy zatem mogą być nawiązane na podstawie powołania tylko wówczas, gdy przepis odrębny zawiera regulację uprawniającą do zastosowania takiej podstawy. Art. 15 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej jest takim ustawowo określonym odrębnym przypadkiem dopuszczającym możliwość zatrudnienia pracownika – a konkretnie dyrektora instytucji kultury – na podstawie powołania. Wybór powołania zatem jako podstawy nawiązania stosunku pracy nie należy do jego stron. Nie może wynikać też ze statutu czy regulaminu. Taka podstawa nawiązania stosunku pracy może być zastosowana jedynie w ściśle określonych (ustawowo) przypadkach. Zasadą jest nawiązanie stosunku pracy z powołania na czas nieokreślony. Zasada ta, wynika wprost z treści art. 68 § 11 kp zgodnie z którym stosunek pracy, o którym mowa w § 1 (czyli z powołania), nawiązuje się na czas nieokreślony, a jeżeli na podstawie przepisów szczególnych pracownik został powołany na czas określony, stosunek pracy nawiązuje się na okres objęty powołaniem. Możliwość zatrudnienia pracownika na podstawie powołania na czas określony musi zatem wynikać z przepisu szczególnego wobec Kodeksu pracy o randze ustawy (ustawę lub przepis wykonawczy wydany na jej podstawie). Sad zaznaczył, że art. 15 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej stanowi jednoznacznie, iż dyrektora instytucji kultury powołuje organizator na czas określony. Sad zaznaczył, iż skoro powołanie jest źródłem nawiązania stosunku pracy to zbędne jest już zawieranie umowy o pracę tym samym - w ocenie Sądu Rejonowego - umowa o pracę zawarta pomiędzy stronami w dniu 27 marca 2013 roku (na czas określony) nie może być traktowana jako źródło nawiązania stosunku pracy skoro stosunek ten nawiązał się już w dniu 4 marca 2013 roku na podstawie powołania. Zdaniem Sądu umowa z dnia 27 marca 2013 roku traktowana powinna być, jako uszczegółowienie już istniejącego pomiędzy stronami stosunku pracy poprzez ustalenie konkretnych warunków pracy i płacy, co nie zmienia faktu, że samo powstanie stosunku pracy nastąpiło już w dniu 4 marca 2013 roku. Sąd Rejonowy zaznaczył, iż dla oceny zasadności roszczenia powódki kluczowe jest ustalenie czy została ona skutecznie powołana na stanowisko Dyrektora (...) w M.. Pozwana bowiem wskazywała, że to powołanie nie było skuteczne z uwagi na uchybienie warunkom formalnym koniecznym dla powołania i z faktu tego wywodziła zasadność swojego prawa do odwołania powódki w drodze zarządzenia nr (...) z dnia 11 czerwca 2013 roku. Sad pierwszej instancji wskazał, iż problematykę powołania dyrektora instytucji kultury reguluje art. 15 ustawy., w świetle którego dyrektora instytucji kultury powołuje organizator na czas określony, z zastrzeżeniem ust. 3 (który dotyczy tylko i wyłącznie państwowych instytucji kultury), po zasięgnięciu opinii związków zawodowych działających w tej instytucji kultury oraz stowarzyszeń zawodowych i twórczych właściwych ze względu na rodzaj działalności prowadzonej przez instytucję. Odwołanie dyrektora następuje w tym samym trybie. Zasięganie opinii związków zawodowych oraz stowarzyszeń zawodowych i twórczych nie jest konieczne w przypadku wyłonienia kandydata na dyrektora w drodze konkursu, o którym mowa w art. 16 ustawy. Sad w tym kontekście wskazał, iż wyłonienie N. K. jako kandydata na dyrektora instytucji kultury nastąpiło w drodze konkursu do jej powołania oraz odwołania nie było konieczne zasięganie opinii podmiotów wskazanych w treści art. 15 ust. 1 ustawy. Art. 15 ust. 5 ustawy stanowi z kolei, że organizator przed powołaniem dyrektora zawiera z nim odrębną umowę w formie pisemnej, w której strony określają warunki organizacyjno - finansowe działalności instytucji kultury oraz program jej działania. Umowa wchodzi w życie z dniem powołania dyrektora. Odmowa zawarcia umowy przez kandydata na stanowisko dyrektora powoduje jego niepowołanie na to stanowisko. W tym kontekście sąd podał, iż żaden przepis ustawy nie wskazuje, jakie są konsekwencje prawne niezawarcia umowy z przyczyn innych niż odmowa jej zawarcia przez kandydata na stanowisko dyrektora, a to - w ocenie Sądu Rejonowego- było kluczowe dla oceny zasadności powództwa. Przepis art. 15 ust. 5 stanowi wprost, że odmowa zawarcia umowy o jakiej mowa w treści tego przepisu przez kandydata na stanowisko dyrektora powoduje jego niepowołanie na to stanowisko. Sąd zaakcentował, iż sankcji takiej (w postaci niepowołania na stanowisko) powyższy przepis nie przewiduje w sytuacji gdy nie doszło do zawarcia umowy z innych przyczyn chociażby takich jak zaniedbanie organizatora co miało miejsce na gruncie stanu faktycznego niniejszej sprawy. W ocenie Sądu skoro przepis wyraźnie wskazuje w jakich sytuacjach brak zawarcia umowy skutkuje niepowołaniem danej osoby na określone stanowisko to przepisu tego nie można wykładać w sposób rozszerzający. Odnosząc to do stanu faktycznego sprawy Sąd uznał, że brak zawarcia z N. K. przy jej powoływaniu na stanowisko Dyrektora (...) w M. który był spowodowany zaniedbaniem ze strony Urzędu Miasta i Gminy w M. nie wpływa na skuteczność jej powołania. Sąd Rejonowy stwierdził, że powódka została skutecznie powołana na stanowisko Dyrektora (...) w M. i to pomimo uchybienia formalnego w postaci nie zawarcia z nią odrębnej umowy (w formie pisemnej), w której określone zostałyby warunki organizacyjno - finansowe działalności instytucji kultury oraz program jej działania. Przepisy ustawy wymagają aby taka umowa została zawarta z dyrektorem przed jego powołaniem, ale w związku z tym, że nie zostały określone żadne skutki niezawarcia tej umowy (za wyjątkiem odmowy jej zawarcia przez kandydata powołanego na stanowisko) w ocenie Sądu przyjąć należy, że nie można tu stosować sankcji nieważności czynności prawnej powołania. W ocenie Sądu powyższa ocena jest uzasadniona tym bardziej, gdyż powódka nie ponosi żadnej winy w tym, że nie została z nią zawarta wymagana umowa. Winę w tym zakresie – w ocenie Sądu - ponosi w całości Urząd Miasta i Gminy w M.. Dokładnie i w związku z tym nie można przyjąć, aby z faktu zawinionego przez siebie zaniedbania mogła ona wywodzić korzystne dla siebie skutki prawne w postaci uprawnienia do skutecznego odwołania powódki z zajmowanego stanowiska. Sąd stwierdził, że powódka, jako osoba powołana na to stanowisko na czas określony mogła być odwołana przed upływem tego okresu w pięciu sytuacjach określonych w sposób wyczerpujący w treści art. 15 ust. 6 pkt 1-5 ustawy. N. K. powołana na stanowisko Dyrektora (...) w M. na czas określony do 31 marca 2016 roku mogła być zatem odwołana przed upływem tego okresu albo na własną prośbę (art. 15 ust. 6 pkt 1 ustawy), albo z powodu choroby trwale uniemożliwiającej wykonywanie obowiązków (art. 15 ust. 6 pkt 2 ustawy), albo z powodu naruszenia przepisów prawa w związku z zajmowanym stanowiskiem (art. 15 ust. 6 pkt 3 ustawy), albo w przypadku odstąpienia od realizacji umowy, o której mowa w ust. 5 (art. 15 ust. 6 pkt 4 ustawy) albo w przypadku przekazania państwowej instytucji kultury w trybie art. 21a ust. 2-6 (art. 15 ust. 6 pkt 5 ustawy). Sąd wskazał, iż żadna z powyższych sytuacji nie daje podstawy do odwołania z powodu uchybienia przy powołaniu obowiązkowi wskazanemu w art. 15 ust. 5 ustawy. Równocześnie Sąd zaakcentował, iż art. 15 ust. 7 ustawy stanowi, że w sprawach dotyczących powoływania i odwoływania dyrektora instytucji kultury w zakresie nieuregulowanym w ustawie mają zastosowanie przepisy art. 68-72 Kodeksu pracy, a skoro zatem przepisy kodeksu pracy mają zastosowanie tylko i wyłącznie w zakresie nieuregulowanym w ustawie a kwestia odwołania i jego przyczyn została w ustawie uregulowana to zdaniem Sądu nie znajduje w niniejszej sprawie zastosowania przepis art. 70 § 1 kp, który stanowi, że pracownik zatrudniony na podstawie powołania może być w każdym czasie - niezwłocznie lub w określonym terminie - odwołany ze stanowiska przez organ, który go powołał. Przepis ten w zdaniu drugim wskazuje, że dotyczy to również pracownika, który na podstawie przepisów szczególnych został powołany na stanowisko na czas określony. Jednak wobec regulacji art. 15 ust. 7 ustawy - w ocenie Sądu Rejonowego - art. 70 § 1 zdanie drugie kp nie znajduje zastosowania. Sad wskazał, iż w stanie faktycznym ustalonym w sprawie nie miała miejsca żadna z sytuacji wskazanych w art. 15 ust. 6 ustawy, a okoliczność ta była między stronami w zasadzie bezsporna. Sąd wskazał, iż świadek J. P. – Burmistrz Miasta i Gminy M., który potwierdził, że jedyną przyczyną odwołania powódki z zajmowanego stanowiska był błąd formalny jaki został popełniony przy jej powoływaniu (brak zawarcia umowy wymaganej przez art. 15 ust. 5 ustawy). Zdaniem Sądu Rejonowego odwołanie powódki N. K. ze stanowiska Dyrektora (...) w M. nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa. Sąd uznał, iż niezasadności odwołania powódki z zajmowanego stanowiska stwierdzić, iż zastosowanie znajduje art. 69 kp, a w szczególności jego punkt 2 litery a i c. Zgodnie z treścią tego przepisu jeżeli przepisy niniejszego oddziału (tj. oddziału 1 – dot. stosunku pracy na podstawie powołania – art. 68 – 72 kp) nie stanowią inaczej, do stosunku pracy na podstawie powołania stosuje się przepisy dotyczące umowy o pracę na czas nie określony, z wyłączeniem jednak przepisów regulujących tryb postępowania przy rozwiązywaniu umów o pracę oraz z wyłączeniem przepisów regulujących rozpatrywanie sporów ze stosunku pracy w części dotyczącej orzekania o bezskuteczności wypowiedzeń i o przywracaniu do pracy. Sąd wskazał, iż z przepisu tego wyraźnie wynika że celem zatrudniania pracowników na podstawie powołania jest ułatwienie rozwiązania stosunku pracy przez pracodawcę oraz pozbawienie pracownika roszczeń mających na celu kontynuację zatrudnienia lub reaktywowanie stosunku pracy. Dlatego też ustawodawca wyłącza w takiej sytuacji stosowanie przepisów o bezskuteczności wypowiedzeń i o przywracaniu do pracy. Wyłączenie z pkt 2 litera a i c oznacza, że pracownik ma tylko roszczenie o odszkodowanie. Sąd wskazał, iż z wyłączeń wskazanych w treści tego przepisu jednoznacznie bowiem wynika, że w razie odwołania pracownik może dochodzić przed sądem tylko roszczenia o odszkodowanie. Sąd uznał, że powódce w związku z nieuzasadnionym odwołaniem należy się odszkodowanie. Sąd uznał, iż wynagrodzenie powódki wynosiło łącznie z dodatkami 5.642, 00 zł, a zatem za dwa tygodniowy okres powódce należy się tytułem odszkodowania kwota 2.821, 00 zł. W punkcie 3 wyroku Sąd zasądził od powoda na rzecz Gminy M. kwotę 60, 00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Wydając orzeczenie w tym zakresie Sąd miał na uwadze podmiotowego przekształcenie do jakiego doszło po stronie pozwanej w toku niniejszego postępowania. Postanowieniem wydanym w dniu 28.10.2013 roku Sąd postanowił bowiem wezwać do wzięcia udziału w sprawie w charakterze pozwanego Miejsko – Gminny Ośrodek (...) w M.. Na rozprawie w dniu 18.11.2013 roku strony wyraziły zgodę na wejście do postępowania (...) w M. w charakterze pozwanego w miejsce Gminy M., co skutkowało wydaniem postanowienia o zwolnieniu od udziału w postępowaniu w charakterze pozwanego Gminy M.. Jednocześnie pełnomocnik pozwanego złożyła wniosek o zasądzenie na rzecz Gminy M. kosztów zastępstwa procesowego. W ocenie Sądu wniosek ten w świetle art. 194 § 2 kpc i wskazanego powyżej podmiotowego przekształcenia dokonanego w toku postępowania był uzasadniony. W związku z tym Sąd zasądził od powódki na rzecz Gminy M. kwotę 60, 00 zł mając na uwadze treść § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Apelację od wyroku Sądu Rejonowego w Pile IV Wydziału Pracy z 10 lutego 2014r. wniosła strona pozwana, reprezentowana prze fachowego pełnomocnika, zaskarżając orzeczenie w części, tj. w zakresie: 1/ pkt. 1 zasądzającego powódce kwotę 2.821,00zł tytułem odszkodowania, 2/ pkt.2 nadającego wyrokowi w pkt. 1 rygor natychmiastowej wykonalności, 3/ pkt.4 zasądzającym od pozwanego na rzecz powódki kwotę 202,00zł tytułem zwrotu kosztów procesu w tym zastępstwa procesowego, 4/ w pkt.3 co do niezasądzenia od powódki na rzecz Gminy M. kwoty 1740,00zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego. Strona pozwana zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: l/ naruszenie prawa materialnego, to jest art. 264 w zw. z art. 265 ustawy z 26 czerwca 1974r. Kodeks pracy poprzez jego nie zastosowanie a w konsekwencji tego rozpoznanie merytoryczne roszczeń powódki pomimo upływu ustawowego terminu do ich zgłoszenia wobec pozwanego Miejsko- Gminnego Ośrodka (...) w M., nie złożenia przez powódkę wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od przywrócenia do pracy lub odszkodowania; 2/ naruszenie prawa procesowego to jest art. 100 k.p.c. w zw. z art. 98§3 k.p.c. poprzez brak jego zastosowania i uznanie, że koszty zastępstwa znoszą się wzajemnie zamiast orzeczenie w powyższym zakresie w oparciu o art. 100 k.p.c w zw. z art.98§3 k.p.c., mając na względzie wynik sprawy, stopień jej skomplikowania pod względem prawnym, nakład pracy pełnomocnika pierwotnie pozwanej Gminy M. a następnie pozwanego Miejsko- Gminnego Ośrodka (...) w M. oraz przepisy §11 ust. 1 pkt.2 w zw. z §6pkt.5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu z dnia 28 września 2002r. których Sąd I instancji także nie zastosował. Wskazując na powyższe zarzuty strona pozwana wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt. 1 i 2 wyroku i oddalenie roszczeń powódki w całości oraz zmianę zaskarżonego wyroku w pkt. 3 i zasądzenie od powódki na rzecz Gminy M. kwoty 1.800,00 zł kosztów zastępstwa procesowego, a nadto zmianę zaskarżonego wyroku w pkt. 4 i obciążenie powódki w całości kosztami procesu w tym zastępstwa procesowego. Skarżący wniósł o obciążenie powódki w całości kosztami postępowania apelacyjnego w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Apelujący wskazał, iż w razie nie uwzględnienia powyższych wniosków wnoszę o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego jej rozpoznania Sądowi I instancji wraz z rozstrzygnięciem o kosztach instancji odwoławczej, w tym kosztów zastępstwa procesowego postępowania apelacyjnego według norm przepisanych. W piśmie procesowym uzupełniając zarzuty apelacji strona pozwana (reprezentowana przez pełnomocnika) wskazała, iż Sąd naruszenia art. 15 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. Apelację od wyroku Sądu Rejonowego w Pile z dnia 10 lutego 2014 roku, wniosła strona powodowa zaskarżając wyrok Sądu Rejonowego w Pile z 10 lutego 2014 r. w części tj. co do określenia wysokości odszkodowania za niezgodne z prawem odwołanie, a także rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, ale za wyjątkiem zasądzenia od powoda na rzecz Gminy M. kwoty 60 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania procesowego (pkt 3. wyroku). Strona powodowa zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie art. 45 § 2 w zw. z art. 47
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.