k.p.c., wobec czego zasadny jest wniosek o uchylenie decyzji, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi rentowemu i umorzenie postępowania. - dowód: karta informacyjna leczenia szpitalnego k. 28-28v, dokumentacja medyczna z Kliniki (...) Instytutu Medycyny Pracy w Ł. k. 42-104, uzupełniająca opinia sądowo-lekarska k. 115-115v Sąd Okręgowy rozważył, co następuje: Zgodnie z art. 57 ust. 1 i 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS – renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnia łącznie następujące warunki: 1) jest niezdolny do pracy, 2) ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy, 3) niezdolność do pracy powstała w okresach wskazanych w ustawie, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów. Przepisu ust. 1 pkt 3 nie stosuje się do ubezpieczonego, który udowodnił okres składkowy i nieskładkowy wynoszący, co najmniej 20 lat dla kobiety lub 25 lat dla mężczyzny oraz jest całkowicie niezdolny do pracy. Przy czym w myśl art. 12 wspomnianej wyżej ustawy – niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Warunek posiadania wymaganego okresu składkowego i nieskładkowego w myśl art. 57 ust. 1 pkt. 2 uważa się za spełniony, gdy ubezpieczony osiągnął okres składkowy i nieskładkowy wynoszący łącznie między innymi pięć lat, jeżeli niezdolność do pracy powstała w wieku powyżej 30 lat. Pięcioletni okres winien przypadać w ciągu ostatniego dziesięciolecia przed zgłoszeniem wniosku o rentę lub przed dniem powstania niezdolności do pracy, do tego dziesięcioletniego okresu nie wlicza się okresów pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej lub renty rodzinnej ( art. 58 ust. 1 i 2 w/w ustawy). Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, a częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji (art. 12 w/w ustawy). Oceniając stopień niezdolności do pracy należy, w myśl art. 13 wymienianej ustawy, uwzględnić stopień naruszenia sprawności organizmu, możliwość przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia, możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej oraz celowość przekwalifikowania zawodowego biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne. W przedmiotowej sprawie Sąd uwzględnił wydaną przez biegłych lekarzy sądowych uzupełniającą opinię sądowo-lekarską z dnia 4 marca 2014 roku. Sąd uznał powyższą opinię za wyczerpującą, poddającą wszechstronnej analizie stan zdrowia ubezpieczonego w odniesieniu do jego możliwości zawodowych. Opinia biegłych została szczegółowo uzasadniona, a ponadto wnioski w niej zawarte nie nasuwały wątpliwości co do ich trafności, zatem brak było podstaw do dalszego prowadzenia postępowania dowodowego. Biegli są doświadczonymi specjalistami z tych dziedzin medycyny, które odpowiadały schorzeniom ubezpieczonego. Opinię wydali po zapoznaniu się ze wszystkimi dokumentami leczenia przedłożonymi przez ubezpieczonego. Stanowisko swoje fachowo, logicznie i wyczerpująco uzasadnili. Co więcej, pozwany organ rentowy nie wniósł merytorycznych zastrzeżeń do przedmiotowej opinii. Sąd uznał za bezpodstawny wniosek pozwanego organu rentowego zawarty w piśmie procesowym z dnia 31 marca 2014 roku o zastosowanie w sprawie art.
k.p.c., co skutkować powinno uchyleniem przez Sąd decyzji, przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania organowi rentowemu i umorzeniem postępowania. W ocenie Sądu dokumentacja medyczna z okresu hospitalizacji ubezpieczonego nie stanowi „nowych okoliczności dotyczących stwierdzenia niezdolności do pracy”, o których mowa w powyższym przepisie. Wskazać należy, z dokumentacji lekarskiej, którą dysponował organ rentowy, wynika, że już od czerwca 2012 roku ubezpieczony miał objawy astmy oskrzelowej, a dokumentacja medyczna z okresu hospitalizacji ubezpieczonego w Klinice (...) Instytutu Medycyny Pracy w Ł. co najwyżej potwierdziła owe schorzenie, które powoduje częściową niezdolność ubezpieczonego do pracy. W tej sytuacji Sąd, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym zwłaszcza opinię biegłych sądowych uznał, że odwołanie ubezpieczonego zasługuje na uwzględnienie i zgodnie z art.
zmienił zaskarżoną decyzję przyznając ubezpieczonemu H. C. prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy od dnia 8 maja 2013 roku, tj. od dnia zakończenia pobierania przez ubezpieczonego świadczenia rehabilitacyjnego, do dnia 30 kwietnia 2015 roku. W punkcie II wyroku Sąd Okręgowy zgodnie z przepisem art. 118 ust. 1a ustawy emerytalno - rentowej FUS z urzędu orzekł w przedmiocie odpowiedzialności organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji. Zdaniem Sądu Okręgowego, w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie wystąpiły podstawy do stwierdzenia odpowiedzialności organu rentowego. Organ rentowy w toku postępowania administracyjnego nie dysponował dowodowymi, które stanowiły podstawę wydania opinii przez biegłych lekarzy w toku postępowania sądowego, tj. dokumentacją medyczną z okresu hospitalizacji ubezpieczonego w Klinice (...) Instytutu Medycyny Pracy w Ł.. W punkcie III wyroku, w oparciu o treść art. 98 § 1 k.p.c., który ustanawia zasadę odpowiedzialności za koszty procesu i zobowiązuje do zwrotu przez stronę przegrywającą przeciwnikowi procesowemu poniesionych kosztów celowej obrony, a więc między innymi wynagrodzenia kwalifikowanego pełnomocnika, Sąd zasądził zwrot kosztów zastępstwa procesowego na rzecz ubezpieczonego, który w postępowaniu sądowym był reprezentowany przez adwokata . Sąd, na podstawie § 12 ust. 2 w zw. z § 2 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), ustalił wynagrodzenie pełnomocnika procesowego ustanowionego dla ubezpieczonego z urzędu na kwotę 73,80 zł, mając na względzie charakter sprawy oraz nakład pracy pełnomocnika. Zasądzona kwota 73,80 zł ustalona została w granicach obowiązujących stawek wynagrodzenia należnego pełnomocnikowi procesowemu będącego adwokatem w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych oraz zaopatrzenia emerytalnego Na oryginale właściwy podpis.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.