I. ustala, iż oskarżony P. P. dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w części wstępnej wyroku, przy przyjęciu, iż miał on wówczas 1,4 ‰ alkoholu we krwi, co wypełniało znamiona z art. 178 a § 1 k.k. i za to, na podstawie art. 66 § 1 i 2 k.k. oraz art. 67 § 1 k.k. warunkowo umarza wobec niego postępowanie na okres 2 ( dwóch ) lat próby; II. na podstawie art. 67 § 3 k.k. orzeka, wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 ( dwóch ) lat; III. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k., zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. Sygnatura akt II K 1778/13 UZASADNIENIE W dniu 22 kwietnia 2013 roku, około południa P. P. wyjechał z terenu nieruchomości numer 2 w Ś. motocyklem marki K. (...) bez numerów rejestracyjnych. Jeździł nim po okolicznych polach. W tym czasie pił alkohol. Około godziny 20:00, P. P. wjechał motocyklem na drogę, wiodącą przez Ś. w stronę M., przebył nią krótki odcinek, po czym, przecinając boczną, polną drogę, uderzył w ogrodzenie nieruchomości numer 1. Miał wówczas 1,4 promila alkoholu we krwi. ( dowód: częściowo wyjaśnienia P. P. k. 77, zeznania A. P. k. 5-6 i 77-78, zeznania S. W. k. 16-17 i 83, zeznania J. E. k. 89, zeznania M. K.
Wcześniejsze jeżdżenie motocyklem po polach nie stanowiło natomiast uczestnictwa w ruchu lądowym – nie są to miejsca przeznaczone do przemieszczania się osób lub pojazdów. Oskarżony w czasie zdarzenia nie znajdował się w sytuacji lub stanie, które wyłączałyby jego swobodę działania lub podejmowania decyzji. Na ocenę jego zawinienia nie miała wpływu stwierdzona nietrzeźwość. Brak jest powodów do przyjęcia, iż oskarżony nie pił alkoholu dobrowolnie. Wcześniej już miał kontakt z tą substancją, co sam przyznał, a potwierdził A. P.. Znał więc jej działanie na swój organizm. Stąd należało przyjąć - biorąc pod uwagę treść art. 31 § 3 k.k. – że, mimo nietrzeźwości był on zdolny do zawinienia w czasie omawianego działania. Z tych powodów ustalono, że oskarżony w dniu 21 kwietnia 2013 roku w Ś., w woj. (...), będąc w stanie nietrzeźwości wynoszącym 1,4 ‰ alkoholu we krwi, kierował w ruchu lądowym motocyklem cross marki K. (...) bez numerów rejestracyjnych, co wypełniało znamiona z art.
Społeczną szkodliwość czynu oskarżonego oceniono jako niższą niż przeciętna, przekraczającą jednak wyraźnie stopień znikomości. Wagę czynu podnosi znaczna nietrzeźwość sprawcy, sięgająca niemal trzykrotności dolnej granicy, przewidzianej w art. 115 § 16 pkt 1 k.k., jak również fakt, że kierując motocyklem w takim upojeniu, stracił nad nim całkowicie panowanie, w wyniku czego uderzył w ogrodzenie przydrożnej nieruchomości. Już wcześniejszy tor jazdy jednośladu wskazuje, że kierujący nie potrafił nad nim zapanować – zjechał z głównej drogi i nie skręcał, choć zbliżał się do masywnego płotu. Prowadzący pojazd mechaniczny w taki sposób, znacznie przy tym nietrzeźwy, stwarzał poważne niebezpieczeństwo dla innych uczestników ruchu, gdyż w razie zaistnienia jakiejkolwiek bardziej skomplikowanej sytuacji nie byłby w stanie na nią odpowiednio zareagować, uniknąć zagrożenia. Zmniejsza powagę tego ustalenia fakt, iż oskarżony poruszał się po drodze publicznej i drodze gruntowej tylko na bardzo krótkim odcinku ( szkic k. 10 ). Zagrożenie dla innych osób stwarzał zatem przez ograniczony czas, na niewielkim obszarze. Z zeznań S. W. wynika nadto, że w tym miejscu ruch pojazdów jest niewielki, a więc realność wystąpienia sytuacji niebezpiecznej, gdy pojawił się tam oskarżony, była znikoma. Stopień zawinienia oskarżonego oceniono jako przeciętny – nie zwiększa go, ani nie zmniejsza żadna istotna okoliczność. Łagodzące znaczenie dla rozstrzygnięcia o formie sankcji za przypisany czyn wobec P. P. ma jego dotychczasowa postawa, jak również fakt odniesienia przez niego obrażeń w wyniku wypadku. Oskarżony jest osobą młodą, dotąd niekaraną, która wciąż się uczy, w lokalnym środowisku cieszy się dobrą opinią. Można zatem uznać analizowany obecnie czyn za wyjątkowy, a sprawcę ocenić jako osobę znającą obowiązujące reguły postępowania i w zasadzie ich przestrzegającą. W wyniku swojego zachowania, które jest przedmiotem postępowania karnego, odniósł on poważne urazy, na trwale upośledzające. Zdarzenie przyniosło więc dla niego negatywne następstwa, niezależnie od toczącego się procesu. Nie trzeba zatem aktualnie dodatkowo sięgać po surowe środki oddziaływania, aby wpłynąć na przyszłe zachowanie P. P., dowieść mu nieopłacalności naruszania prawa. Sąd z powołanych powodów zastosował wobec oskarżonego instytucję warunkowego umorzenia postępowania. Stopień jego zawinienia oraz społecznej szkodliwości jego czynu nie były znaczne. Nie był on dotąd karany za przestępstwa, jego dotychczasowy tryb życia wydaje się gwarantować, że w przyszłości powstrzyma się on od kolejnych naruszeń prawa. Warunkowe umorzenie postępowania będzie przy tym wystarczające do osiągnięcia wobec niego celu wychowawczego – samo stwierdzenie jego winy i wyznaczenie za to sankcji karnej będzie dla sprawcy odczuwalne, dolegliwe. Biorąc pod uwagę stopień zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, sprowadzonego przez oskarżonego, okres próby związany z zastosowanym środkiem probacyjnym ustalono na 2 lata. Sprawca w tym czasie będzie poddawany kontroli, oceniane będą jego postępy resocjalizacyjne. Dopiero możliwie najdłuższy okres tego nadzoru pozwoli na pewne stwierdzenie, czy jego dalszy tryb życia odpowiadał będzie oczekiwaniom. Ze względu na stwierdzone istotne potencjalne zagrożenie dla bezpieczeństwa uczestników ruchu, Sąd zdecydował się na orzeczenie wobec P. P. zakazu prowadzenia pojazdów w oparciu o art. 67 § 3 k.k. Swoim zachowaniem wykazał on daleko idące lekceważenie obowiązujących zasad – wjechał na drogę publiczną motocyklem bez tablic rejestracyjnych, nie mając uprawnień do kierowania nim w ruchu drogowym, w stanie znacznej nietrzeźwości, nie panując nad jednośladem. Stąd wystąpiła konieczność orzeczenia wspomnianego zakazu i to na najdłuższy możliwy czas – 2 lata. Sprawca podobnie niebezpiecznego zachowania musi być wyeliminowany z uczestnictwa w ruchu pojazdów na możliwie najdłuższy okres. Zakazem objęto wszelkie pojazdy mechaniczne w ruchu lądowym, gdyż pojazd tego rodzaju prowadził oskarżony w czasie zajścia. Biorąc pod uwagę to, że P. P. nie posiada majątku, pozostaje na utrzymaniu rodziców, na podstawie art. 624 § 1 k.p.k., zwolniono go od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.