Zgodnie z art.
– w sprawie o świadczenie z ubezpieczeń społecznych, do którego prawo jest uzależnione od stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji, a podstawę do wydania decyzji stanowi orzeczenie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych lub orzeczenie komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i odwołanie od decyzji opiera się wyłącznie na zarzutach dotyczących tego orzeczenia, sąd nie orzeka co do istoty sprawy na podstawie nowych okoliczności dotyczących stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji, które powstały po dniu złożenia odwołania od tej decyzji. W tym przypadku sąd uchyla decyzję, przekazuje sprawę do rozpoznania organowi rentowemu i umarza postępowanie. Sąd uznał, że brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o art.
Nie zaszły bowiem w sprawie nowe okoliczności, o których mowa w powoływanym przepisie. Przez cały czas wiodącą chorobą odwołującego jest choroba serca. Nie doszło także w ramach schorzenia kardiologicznego do nagłego incydentu. Oczywistym jest, że stan zdrowia nieustannie podlega zmianom, zatem gorsze wyniki nie są nową okolicznością, lecz konsekwencją utrzymującej się choroby. Z opinii dwóch rożnych zespołów biegłych jednoznacznie wynika, że częściowa niezdolność do pracy utrzymuje się według nich przez cały czas, tworząc ciągłość z orzeczoną uprzednio niezdolnością do pracy. W ocenie Sądu Okręgowego należało podzielić wywody i wnioski opinii biegłych lekarzy sądowych. Wnioski biegłych zostały sformułowane po przeprowadzeniu wywiadu, badaniu odwołującego się i analizie dokumentacji medycznej zgromadzonej w aktach rentowych oraz w toku postępowania przed Sądem. Wydane przez biegłych opinie poparte zostały logiczną argumentacją, biegli jednoznacznie wskazali występujące u W. S. schorzenia kardiologiczne, których stopień i nasilenie powodują, iż nadal utrzymuje się u niego częściowa niezdolność do pracy do dnia 31.12.2014r. Na okoliczność stanu zdrowia W. S. wypowiadały się dwa niezależne zespoły biegłych. Wypowiedzieli się oni na temat wszystkich dolegliwości, z którymi odwołujący wiązał swą niezdolność do pracy. Sporządzone opinie zawierają wnioski sprowadzające się do konkluzji, że odwołujący jest nadal osobą częściowo niezdolną do pracy do 31.12.2014r. Przy rozstrzyganiu tej sprawy Sąd miał także na uwadze, że w wyroku z dnia 03.02.2010r. Sąd Najwyższy stwierdził, że Sąd musi zwrócić się do biegłego, jeśli dojdzie do przekonania, że okoliczność mająca istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy może zostać wyjaśniona tylko w wyniku wykorzystania wiedzy osób mających specjalne wiadomości. W takim przypadku dowód z opinii biegłego z uwagi na składnik wiadomości specjalnych jest dowodem tego rodzaju, że nie może być zastąpiony inną czynnością dowodową ani wnioskowaniem na podstawie innych ustalonych faktów (II PK 192/09, LEX nr 584735). Natomiast w wyroku z dnia 03.11.2009r. Sąd Najwyższy stwierdził, że Sąd nie może samodzielnie dokonać ustalenia dotyczącego stanu zdrowia i stopnia naruszenia sprawności organizmu pod kątem zachowania lub braku zdolności do pracy. Ograniczenie samodzielności sądu w zakresie dokonywania ustaleń wymagających wiadomości specjalnych, wynikające z art. 278 § 1 k.p.c. obejmuje również ocenę wzajemnego powiązania ustalonych schorzeń i skutków tych relacji oraz stosowanych procedur leczniczych dla ustalenia przesłanki całkowitej niezdolności do pracy (I UK 138/09, LEX nr 570122). Nadto w wyroku z dnia 03.09.2009r. Sąd Najwyższy stwierdził, że gdy sprawa wymaga wiadomości specjalnych, to sąd nie może rozstrzygać wbrew opinii biegłych (II UK 30/09, LEX nr 537018). W przekonaniu Sądu okoliczność, że odwołujący jest czynny zawodowo, nie odbiera mu prawa do renty w sytuacji, gdy z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w znacznym stopniu utracił zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Z zeznań odwołującego złożonych w charakterze strony wynika, że choć nadal pracuje jako technolog, to wykonywanie tej pracy wiąże się z ogromnym wysiłkiem fizycznym, odwołujący ponosi ryzyko, wykonując tę pracę. Podkreślić jednak należy, że ustawodawca nie wprowadził zakazu pracy dla osób uprawnionych do renty. Odwołujący zdaje sobie sprawę z ryzyka, jakie ponosi, lecz stwierdził, że w P. jest trudno znaleźć inną pracę, na którą pozwalałby mu stan zdrowia i dlatego musi pracować wbrew swemu zdrowiu u dotychczasowego pracodawcy, a nawet musi przed nim ukrywać swój stan zdrowia. Sąd uznał, że należy przyznać odwołującemu prawo do renty od dnia 01.08.2013r. Data ta wynika wprost z opinii drugiego zespołu biegłych. Natomiast gdy chodzi o opinię pierwszego zespołu – wprawdzie wskazali oni datę od 31.08.2013r., lecz jest to ewidentna pomyłka. Świadczy to tym sformułowanie w tej opinii, że jest to kontynuacja orzeczonej uprzednio niezdolności. Mając to na uwadze, na podstawie art.
Sąd Okręgowy zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał W. S. prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres od dnia 01.08.2013r. do dnia 31.12.2014r. Zgodnie z treścią art. 118 ust. 1a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, Sąd był zobowiązany, przyznając odwołującemu prawo do renty, do zamieszczenia z urzędu w sentencji wyroku rozstrzygnięcia w przedmiocie odpowiedzialności organu rentowego odnośnie do nieustalenia ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji. W ocenie Sądu Okręgowego w przedmiotowej sprawie nie istniały podstawy do obciążenia odpowiedzialnością organu rentowego za nieprzyznanie odwołującemu prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy już na etapie postępowania przed ZUS, z uwagi na poziom skomplikowania sprawy, do rozstrzygnięcia której niezbędne były dwie opinie zespołów biegłych sądowych lekarzy. Z tych względów orzeczono jak w pkt 2 wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.