z art. 300 kp poprzez jego zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że należne powodowi świadczenie w postaci zwrotu wynagrodzenia zatrzymanego w toku postępowania dyscyplinarnego jest świadczeniem majątkowym podlegającym waloryzacji sądowej, podczas gdy świadczenie to zostało przez pozwaną spełnione w kwocie nominalnej w toku postępowania sądowego, w drodze potrącenia wierzytelności je obejmującej z wierzytelnością wzajemną pozwanej i jako świadczenie spełnione nie mogło podlegać waloryzacji określonej w art.
art.
z art. 300 kp poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że znaczny upływ czasu od powstania zobowiązania pozwanej do wypłaty powodowi wynagrodzenia zatrzymanego w trakcie postępowania dyscyplinarnego do momentu wyrokowania uprawnia do waloryzacji należnego powodowi z tego tytułu świadczenia, podczas gdy przesłanką waloryzacji sądowej nie jest sam upływ czasu między powstaniem zobowiązania a wyrokowaniem, a mająca w tym przedziale czasu miejsce istotna zmiana siły nabywczej pieniądza, której powód w toku postępowania sądowego nie wykazał; naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art.
z art. 300 kp poprzez jego niewłaściwie zastosowanie i przyjęcie, że chwilą miarodajną dla oceny spełnienia przesłanek waloryzacji sądowej była data 13 października 1997 r., tj. data ograniczenia wypłaty wynagrodzenia powoda w związku z postępowaniem dyscyplinarnym, podczas gdy zgodnie z treścią art.
kc przesłanki te muszą wystąpić po powstaniu zobowiązania, z którego wynika waloryzowane świadczenie, a zobowiązanie pozwanej do zapłaty zatrzymanego wynagrodzenia powstało w dniu 10 stycznia 2007 r., z chwilą prawomocnego orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej przy Radzie Głównej Szkolnictwa Wyższego uniewinniającego powoda od zarzutu przewinienia dyscyplinarnego. Wskazując na powyższe zarzuty strona pozwana wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku w części uwzględniającej powództwo tj. w zakresie pkt II poprzez oddalenie powództwa w całości. Natomiast strona powodowa zaskarżyła wyrok w części, tj. w pkt. III oddalającym roszczenie waloryzacji odszkodowania lub zasądzenia odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu tego świadczenia, zarzuciła mu naruszenie art. 481 § 1 kc w zw. z art. 471 kp przez przyjęcie, że wymagalność odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie stosunku pracy (zdarzenie z marca 2003 r.) powstała ponad 5 lat później (w okolicy 11 września 2008 r.); naruszenie art.
kc przez niezastosowanie waloryzacji do kwoty odszkodowania; pominięcie okoliczności dokonania potrącenia przez pozwaną kwoty 1.672,76 zł, jako świadczenia nienależnego (pozwana dnia 11 kwietnia 2005 r. wypłaciła pracownikowi kwotę 1.672,76 zł, ale następnie na skutek wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z 28.02.2006 sygn. akt VII Pa 1127/05, dokonała jej potrącenia z innym (cywilnym) świadczeniem należnym J. B.). Wskazując na powyższe zarzuty powód wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie roszczenia. W wywiedzionym zażaleniu powód zaskarżając postanowienie Sądu Okręgowego zawarte w pkt. I wyroku zarzucił mu błąd w przyjęciu, że pomiędzy wnioskiem restytucyjnym a pozwem o ustalenie wygaśnięcia obowiązku zwrotu zachodzi tożsamość tego rodzaju, że jest to sprawa „o to samo roszczenie” w rozumieniu art. 199 § 1 pkt 2 kpc. Wyrokiem z dnia 26.07.2012 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu oddalił apelację i zażalenie strony powodowej (pkt I), zmienił zaskarżony wyrok w zakresie roszczenia dotyczącego wynagrodzenia wstrzymanego w okresie postępowania dyscyplinarnego obniżając zasądzoną z tego tytułu kwotę 6.669,- zł do kwoty 2.415,- zł z ustawowymi odsetkami od 11.01.2007 r. (pkt II) i dalej idącą apelację strony pozwanej oddalił (pkt III) oraz w punkcie IV orzekł o kosztach procesu w postępowaniu apelacyjnym. Oddalając zażalenie podzielił Sąd Apelacyjny pogląd Sądu I instancji, że kwestia zwrotu przez pracownika nienależnego świadczenia została rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem i po jego wydaniu zobowiązany do zwrotu nie może powoływać się na okoliczności, na które mógł powołać się w „tamtym postępowaniu”. Słusznie zatem Sąd Okręgowy uznając, że w sprawie zachodzi res iudicata pozew w tym zakresie odrzucił na podstawie art. 199 § 1 pkt 2 kpc. Oddalając apelację strony powodowej skarżącą wyrok w części oddalającej powództwo w zakresie waloryzacji czy też zasądzenia odsetek za opóźnienie w zapłacie odszkodowania wskazał sąd II instancji, że ze względu na charakter tego odszkodowania, obowiązek jego zapłaty powstał z chwilą uprawomocnienia się wyroku zasądzającego to odszkodowanie, tj. we wrześniu 2008 r. Natychmiastowe wobec uprawomocnienia się wyroku wypłacenie przez pozwaną tego odszkodowania czyniło żądanie w zakresie odsetek nieuzasadnionym. Natomiast nie było podstaw do waloryzacji tego odszkodowania na podstawie art.
kc, gdyż: waloryzacja ta nie dotyczy odszkodowań zasądzonych wyrokami sądów; możliwość waloryzacji nie dotyczy zobowiązań spełnionych – wygasłych, a ponadto powód nie wykazał, że od września 2008 r. nastąpiła istotna zmiana siły nabywczej pieniądza. Uwzględniając w części apelację strony pozwanej zaznaczył jednak Sąd II instancji, że należność z tytułu wynagrodzenia wstrzymanego w okresie postępowania dyscyplinarnego podlegała ochronie zgodnie z regułami opisanymi w Rozdziale II Kodeksu pracy dlatego chybione były zarzuty apelującego oparte na niesłusznym założeniu, iż nastąpiło wygaśnięcie tego zobowiązania wskutek oświadczenia pozwanej z 18.02.2010 r. o potrąceniu spornego roszczenia z roszczenia pozwanej względem J. B.. Natomiast uznając, że wynagrodzenie wstrzymane w okresie postępowania dyscyplinarnego stało się wymagalne dopiero z chwilą ostatecznej decyzji kończącej postępowanie dyscyplinarne, tj. w dniu 10.01.2007 r., to dla zastosowania art.
kc istotne znaczenie miało to, czy w okresie od tej daty do dnia wniesienia pozwu nastąpiła istotna zmiana siły nabywczej pieniądza. Tej okoliczności strona powodowa nie wykazała wobec tego roszczenie o waloryzację należało oddalić, zasądzając jedynie nominalną kwotę spornego wynagrodzenia wraz z ustawowymi odsetkami od daty jego wymagalności. Wyrok ten, w części objętej punktami: I, II i IV, zaskarżyła skargą kasacyjną strona powodowa zarzucającemu: naruszenie przepisów art. 366 kpc w zw. z art. 199 § 1 pkt 2 kpc poprzez błędne przyjęcie tożsamości pomiędzy żądaniem restytucyjnym uwzględnionym na podstawie art. 415 kpc, a żądaniem ustalenia wygaśnięcia obowiązku zwrotu świadczenia opartym na podstawie art. 409 kc w zw. z art. 189 kpc; naruszenie przepisu art.
kc przez przyjęcie niedopuszczalności waloryzacji odszkodowania, o którym mowa w art. 45 kc – jako świadczenia ustalonego orzeczeniem sądowym i przez to bezwzględne przyjęcie niedopuszczalności zastosowania waloryzacji sądowej, w sytuacji spełnienia świadczenia; naruszenie art. 455 kc przez przyjęcie, że wymagalność odszkodowania przewidzianego w art. 45 kp powstaje z dniem prawomocności wyroku zasądzającego świadczenie oraz przez mylne utożsamianie pojęć „powstanie zobowiązania” i „spełnienie świadczenia” odnośnie wypłaty wynagrodzenia ograniczonego na podstawie art. 134 ust. 6 i 7 ustawy z 12.09.1990 r. o szkolnictwie wyższym, a ponadto: naruszenie art. 87 § 1 kp przez przyjęcie, że odszkodowanie przewidziane w art. 45 kp nie podlega szczególnej ochronie przed potrąceniem oraz art. 505 pkt 3 kc w zw. z art. 300 kp poprzez ich nie zastosowanie. Wyrokiem z 26.11.2013 r. Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu II instancji: w punkcie I – w zakresie dotyczącym żądania waloryzacji odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie stosunku pracy, w punkcie II – w zakresie dotyczącym żądania waloryzacji zatrzymanego wynagrodzenia za pracę, w punkcie IV – w całości, i w tak uchylonym zakresie przekazał Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania oraz oddalił skargę kasacyjną w pozostałym zakresie. W ocenie Sądu Najwyższego skarga kasacyjna była uzasadniona w odniesieniu do zarzutu naruszenia art.
kc przez jego błędną wykładnię zakładającą, że nie jest możliwa waloryzacja zasądzonego wyrokiem sądu odszkodowania przewidzianego w art. 45 kp i błędne rozumienie użytego w tym przepisie pojęcia „powstanie zobowiązania” – w odniesieniu do wypłaty wynagrodzenia ograniczonego na podstawie art. 134 ust. 6 i 7 ustawy z 12.09.1990 r. o szkolnictwie wyższym, a także przez bezwzględne przyjęcie niedopuszczalności zastosowania waloryzacji sądowej w sytuacji spełnienia świadczenia pomimo wystąpienia istotnej zmiany siły nabywczej pieniądza. Zaznaczając, że potencjalna możliwość waloryzacji spornych świadczeń na podstawie art.
kc zależy od wystąpienia istotnego spadku siły nabywczej pieniądza, a następnie od zastosowania odpowiedniego miernika waloryzacji (czego Sąd II instancji wobec błędnej interpretacji art.
kc nie wziął pod uwagę) Sąd Najwyższy przedstawił wykładnię art.
kc dotyczącą potencjalnego waloryzowania świadczeń, których podstawę prawna stanowią: art. 45 kp w zw. z art. 47 1 kp (odszkodowanie) i art. 134 ust. 6 i 7 ustawy z 12.09.1990 r. o szkolnictwie wyższym (wynagrodzenia ograniczonego w okresie postępowania dyscyplinarnego), a sprowadzająca się do następujących tez: ⚫ charakter prawny odszkodowania przewidzianego w art. 45 § 1 kp (zobowiązanie pieniężne) uzasadnia możliwość waloryzacji tego świadczenia na podstawie art.
45 § 1 kp jest zobowiązaniem powstałym w dacie bezprawnego rozwiązania stosunku pracy (także w przypadku, gdy Sąd orzeka odszkodowanie zamiast zgłoszonego w pozwie żądania przywrócenia do pracy); ⚫ zatrzymanie pracownikowi w okresie postępowania dyscyplinarnego wynagrodzenia (art. 134 ust. 6 i 7 ustawy z 12.09.1990 r. o szkolnictwie wyższym) sprawia, iż zobowiązanie do zwrotu zatrzymanego wynagrodzenia powstaje w chwili jego zatrzymania, a nie od daty wymagalności, która to wymagalność (warunkowa) powstaje po zakończeniu postępowania dyscyplinarnego; ⚫ zapłata sumy nominalnej zobowiązania nie zawsze prowadzi do zaspokojenia dłużnika, a tym samym okoliczność ta nie zawsze wyklucza możliwość waloryzacji zapłaconego w nominalnej kwocie świadczenia – w przypadku wystąpienia przesłanek przewidzianych w art.
Natomiast pozostałe zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej uznał Sąd Najwyższy za nieuzasadnione lub oparte na wadliwych podstawach prawnych, co skutkowało uprawomocnieniem się orzeczenia sądu I instancji w zakresie odrzucenia pozwu w części dotyczącej żądania ustalającego i oddalenia powództwa w zakresie odsetek od odszkodowania. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Apelacyjny na podstawie dowodu wypłaty z 20.08.2012 r. (k: 364) ustalił, że strona pozwana tytułem zwrotu zatrzymanego w okresie postępowania wynagrodzenia zapłaciła J. B. kwotę 4.106,70 zł. Wskaźnik wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych rok do roku w okresie od 1997 r. do 2013 r., przy przyjęciu dla roku 1997 kwoty – 100, wynosił: 1998 – 111,8; 1999 – 107,3; 2000 – 110,1; 2001 – 105,5; 2002 – 101,9; 2003 – 100,8; 2004 – 103,5; 2005 – 102,1; 2006 – 101,0; 2007 – 102,5; 2008 – 104,2; 2009 – 103,5; 2010 – 102,6; 2011- 104,3; 2012 – 103,7; 2013 – 100,9 (por. Główny Urząd Statystyczny: http://www.stat.gov.pl/gus/5840_1634_PLK_PRINT.htm). Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Wyrok Sądu Najwyższego z 26.11.2013 r., uchylający częściowo wyrok Sądu Apelacyjnego z 26.07.2012 r. oraz oddalający dalej idącą skargę kasacyjną, sprawił, iż zakres obecnie rozpoznawanej sprawy przez sąd II instancji ograniczył się do oceny zasadności rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego w kwestii waloryzacji wynagrodzenia zatrzymanego pracownikowi J. B. w okresie postępowania dyscyplinarnego w kwocie 2.415,- zł oraz waloryzacji należnego pracownikowi odszkodowania za bezprawne wypowiedzenie umowy o pracę w kwocie 5.018,29 zł. Przedstawiona wyżej wykładnia prawa dokonana przez Sąd Najwyższy wiązała Sąd Apelacyjny w niniejszej sprawie i obligowała do przyjęcia założeń, że charakter prawny zobowiązań, z których wynikały sporne roszczenia, nie stanowił przeszkody do waloryzacji na warunkach określonych w art.
kc oraz to, że zapłata nominalnej wysokości wynagrodzenia i odszkodowania „nie w każdym przypadku powoduje zaspokojenie wierzyciela”. W myśl § 3 art.
kc warunkiem wyjściowym do sądowej zmiany wysokości nominalnego świadczenia wynikającego z treści zobowiązania jest istotna zmiana siły nabywczej pieniądza. Przy czym zmiana ta (i to w istotnym rozmiarze) wystąpić musi po powstaniu zobowiązania i przed jego wygaśnięciem. Ważkie zatem znaczenie dla ustalenia wystąpienia tego warunku miała przedstawiona przez Sąd Najwyższy w tej sprawie wykładnia przepisów: art. 45 kp w zw. z art. 47 1 kp (odszkodowanie) i art. 134 ust. 6 i 7 ustawy z 12.09.1990 r. o szkolnictwie wyższym, z której wynikało, iż zobowiązanie do zapłaty odszkodowania przewidzianego w art. 45 kp powstaje w dacie bezprawnego rozwiązania stosunku pracy – czyli w przypadku J. B. w dniu 30.06.2003 r. oraz to, iż zobowiązanie do zwrotu zatrzymanego w okresie postępowania dyscyplinarnego wynagrodzenia powstaje wraz z zatrzymaniem tego wynagrodzenia, czyli w przypadku J. B. od października 1997 r. Dla oceny zatem zasadności roszczenia o waloryzację wynagrodzenia w kwocie 2.415,- zł należało rozważyć istnienie podstaw do przyjęcia czy od 1997 r. do 2012 r., a odszkodowawczego od 2003 r., nastąpiła istotna zmiana siły nabywczej pieniądza. W ocenie Sądu Apelacyjnego „utrata siły nabywczej pieniądza” – jako różnica pomiędzy realną wartością sumy pieniężnej z chwili orzekania i jej wartością z chwili powstania zobowiązania jest pojęciem obiektywnym i stricte ekonomicznym, a jej oczywistym następstwem jest inflacja. Dlatego dla oceny czy nastąpiła istotna zmiana siły nabywczej pieniądza właściwym było porównanie poziomu inflacji w rozpatrywanych okresach, tym bardziej że po roku 1997 ceny regulowane (urzędowe) dotyczyły znikomej części obrotu, co oznaczało, iż dynamika zmian wolnorynkowych cen odpowiadała rzeczywistej zmianie wartości pieniądza. Publikowane przez Główny Urząd Statystyczny, a opisane wyżej, roczne wskaźniki cen towarów i usług konsumpcyjnych, wskazywały na niewystępowanie w okresie od 1997 do 2013 roku hiperinflacji ani galopującej inflacji. Poziom wzrostu cen liczonych rok do roku oscylował bowiem wówczas od wartości od 11,8% do 0,8%. Niemniej jednak długotrwały okres jaki upłynął pomiędzy powstaniem zobowiązania a jego wygaśnięciem oraz niewielki, ale stały wzrost cen w okresie do 2012 r. sprawił, że realna wartość wynagrodzenia należnego J. B. w 1997 r. zmalała w 2012 r. o połowę. Składany bowiem procent wzrostu cen i usług rok do roku w tym okresie wskazywał na to, że ceny w 2012 r. w stosunku do cen z 1997 r. (przyjęte jako 100%) wzrosły o blisko 100%, co oznaczało, iż za otrzymane od pozwanej w 2012 r. nominalne wynagrodzenie w kwocie 2.415,- zł mógł pracownik nabyć jedynie połowę towarów i usług, które za tę kwotę nabyłby w 1997 r., to jest w okresie powstania zobowiązania. Takie ustalenie prowadziło do wniosku, iż wykazała strona powodowa warunek do waloryzacji wstrzymanego wynagrodzenia jakim był istotny spadek siły nabywczej pieniądza. Natomiast warunek ten nie został spełniony w przypadku odszkodowania. Przyjmując nawet za stroną powodową, iż odszkodowanie to nie zostało zapłacone J. B. to różnica miedzy wartością odszkodowania w 2014 r. a wartością tego odszkodowania w połowie 2003 r. nie była znacząca. W tym okresie zakres amplitudy wzrostu cen towarów i usług mieścił się w przedziale od 0,9% do 4,3% rocznie. Tak nieznaczne wahania wartości pieniądza wykluczały możliwość uznania wystąpienia istotnego spadku wartości pieniądza, a tym samym zastosowania wyjątku od przewidzianej w art.
kc zasady nominalizmu, tym bardziej, że wzrost wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych od 2003 r., liczonych jako procent składany od każdego kolejnego roku tego okresu, wynosił niewiele ponad 30%. Zgodnie z art.
kc w razie istotnej zmiany siły nabywczej pieniądza sąd może po rozważeniu interesów stron, zgodnie z zasadami współżycia społecznego, zmienić wysokość świadczenia pieniężnego. Wynikało więc z tego, że po uprzednim stwierdzeniu wystąpienia warunku zmiany siły nabywczej pieniądza sąd dokonuje zmiany wysokości świadczenia stosując kryteria uwzględniające zasady współżycia społecznego i interes stron. Brak zatem określenia w cytowanym przepisie jednoznacznych mierników dokonywanej waloryzacji utożsamiać należało z pozostawieniem przez ustawodawcę uznaniu sądu określenie właściwych kryteriów dla konkretnej sprawy. Podobnie dotychczasowe orzecznictwo za niemożliwe uznawało określenie katalogu „właściwych” kryteriów waloryzacji oraz za niewłaściwe mechaniczne przerachowywanie świadczenia pieniężnego według jednego oznaczonego miernika waloryzacyjnego. Podnieść jednak należało, że zdecydowana większość orzeczeń prezentujących taki pogląd dotyczyła spraw, gdzie problem zastosowania klauzuli rebus sic stantibus dotyczył świadczeń z umów, w których obie strony były zobowiązane do wzajemnych świadczeń pieniężnych (np. renty odroczone, polisy posagowe w zamian za opłacaną składkę - por. orzeczenia Sądu Najwyższego z 25.07.2001 r., I CKN 127/01, z 10.04.1992 r., III CZP 126/91, z 20.03.2002 r., V CKN 940/00). W takich sprawach jednym z mierników waloryzacji był rozkład ryzyka inflacji pieniądza na każdą ze stron umowy. W niniejszej sprawie natomiast jedynie na stronie pozwanej ciążyło zobowiązanie pieniężne sensu stricto (wynagrodzenie za pracę). Okoliczność ta oraz charakter świadczenia, którego przeznaczeniem jest zapewnienie pracownikowi środków na bieżące utrzymanie, uzasadniały dokonanie waloryzacji w sposób prowadzący do przywrócenia wynagrodzeniu należnemu w roku 1997 jego pierwotnej wartości. Do tego celu zupełnie nieadekwatny był zaproponowany przez stronę powodową miernik waloryzacji, to jest aktualne średnie zarobki pracowników pozwanej zatrudnionych na stanowisku adekwatnym do stanowiska pracy J. B. w 1997 r. Taki sposób ustalenia wysokości zobowiązania pozwanej właściwy mógł być tylko w przypadku roszczeń o charakterze odszkodowawczym, gdyż zakładał fikcję kontynuowania przez stronę pozwaną i J B. zobowiązań ze stosunku pracy. Natomiast źródłem roszczeń strony powodowej było istotne zmniejszenie siły nabywczej pieniądza, a nie rozwiązanie z J. B. stosunku pracy. Ponadto strona powodowa nie wykazała tego, że prawie trzykrotny wzrost wynagrodzeń pracowników pozwanej w 2011 r. - w stosunku do zarobków z roku 1997 - był wyłącznie następstwem istotnego zmniejszenie siły nabywczej pieniądza. Z tych względów uznał Sąd Apelacyjny, że najwłaściwszym sposobem zwaloryzowania wynagrodzenia będzie również miernik wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych. Jak podniesiono już wyżej wskaźnik ten wskazywał na zmniejszenie siły nabywczej pieniądza o połowę w relacji wysokość cen w roku 1997 i w roku 2012. Wobec powyższego właściwa wysokość zwaloryzowanego na podstawie art.
Kwotę tę należało pomniejszyć o zapłaconą przez stronę pozwaną w toku procesu sumę 4.106,70 zł, co w rezultacie uzasadniało prawo J. B. do zwaloryzowanego wynagrodzenia w kwocie 723,30 zł. Mając to na uwadze należało w takim zakresie uwzględnić apelację strony pozwanej i zmienić zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w punkcie II (art. 386 § 1 kpc) orzekając jak w punkcie II wyroku Sądu Apelacyjnego oraz dalej idącą apelację pozwanej oddalić (art. 385 kpc). Przedstawione wyżej argumenty przemawiające za brakiem podstaw do ustalenia istotnej zmiany siły nabywczej pieniądza w okresie po 2003 r. uzasadniały oddalenie apelacji strony powodowej w kwestii waloryzacji odszkodowania za bezprawne wypowiedzenie umowy o pracę (art. 385 kpc). Wyrokiem z 26.11.2013 r. Sąd Najwyższy uchylił rozstrzygnięcie o kosztach procesu zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego z 26.07.2012 r. i przekazał sprawę w tym zakresie do ponownego rozpoznania pozostawiając również rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego. Jednocześnie wyrokiem tym Sąd Najwyższy oddalił skargę kasacyjną w zakresie oddalonego zażalenia w punkcie I wyroku Sądu Apelacyjnego z 26.07.2012 r., co oznaczało, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Apelacyjny już nie rozstrzygając o zasadności zażalenia zobowiązany był do orzeczenia o kosztach postępowania zażaleniowego, o co wnosiła strona pozwana w odpowiedzi na zażalenie. Wobec bezpodstawności zażalenia wniesionego przez powoda - myśl art. 98 § 1 i 3 kpc w zw. z art. 391 § 1 kpc i art. 397 § 2 zd. 1 kpc - stronie pozwanej przysługiwał zwrot kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym. Na podstawie zatem przytoczonych przepisów oraz na podstawie § 6 pkt 5 i § 11 ust. 1 pkt 2 oraz § 12 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 490) orzeczono jak w punkcie III sentencji wyroku. Żadna ze stron nie złożyła wniosku o zwrot kosztów w postępowaniu kasacyjnym. Także reprezentowana przez radcę prawnego strona pozwana nie złożyła, w okresie pomiędzy wyrokiem Sądu Najwyższego z 26.11.2013 r. a ponownym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z 29.04.2014 r., wniosku o zwrot kosztów procesu w postępowaniu apelacyjnym, co - w myśl art. 98 § 1 kpc - wykluczało możliwość zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania apelacyjnego.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.