Polonica nr 1961623, OSNC 2009/2/20). Termin przedawnienia rozpoczyna bieg od momentu uzyskania przez wierzyciela świadomości, że wyegzekwowanie długu od spółki nie jest możliwe. Zasadnie powód podniósł, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie znajdzie zastosowania powołany w odpowiedzi na pozew pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 23.10.2008 r. (V CSK 130/2008, LexPolonica nr 1963886), albowiem zawiadomienie może stanowić źródło wiedzy jedynie w konkretnych okolicznościach danej sprawy i kwestia ta każdorazowo podlega badaniu i ocenie Sądu orzekającego w danej sprawie. W analizowanej sprawie zawiadomienie takie zostało wystosowane do powoda w dniu 24.12.2008 r. Po jego wystosowaniu przez komornika były podejmowane w dalszym ciągu czynności egzekucyjne. Przede wszystkim w dniu 20.02.2009 r. komornik sądowy prowadzący egzekucję dokonał zajęcia wierzytelności przysługującej (...) F. od (...) związku (...). W marcu i kwietniu 2009 r. czynności egzekucyjne nadal były podejmowane. Zgodnie ze stanowiskiem judykatury, informacje wskazujące na niemożność uzyskania zaspokojenia z majątku dłużnej spółki, uzyskane przed umorzeniem postępowania z powodu bezskuteczności egzekucji, muszą być na tyle istotne, aby z obiektywnego punktu widzenia stwarzały wierzycielowi podstawę do odpowiedniej konkluzji odnośnie wyrządzenia mu szkody w jego mieniu. Wiązanie powzięcia świadomości wyrządzenia szkody z jakimikolwiek problemami z uzyskaniem zaspokojenia w postępowaniu egzekucyjnym wprowadzałoby stan niepewności co do prawa i w konsekwencji prowadziło do przedwczesnego wytaczania powództw. Wobec podejmowania przez komornika dalszych czynności egzekucyjnych już po przekazaniu informacji o zamiarze umorzenia postępowania, podejmowanie na tym etapie czynności wobec członków zarządu dłużnej spółki należałoby ocenić za przedwczesne. Skoro w kwietniu 2009 r. komornik sądowy prowadził czynności egzekucyjne – wyjaśniające w zakresie dokonanych zajęć, sąd przyjął, że wydanie w dniu 30.06.2009 r. przez niego postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, stanowi właśnie stwierdzenie bezskuteczności egzekucji oraz stanowi o powzięciu świadomości o tym fakcie przez wierzyciela, co w niniejszej sprawie nastąpiło w dniu 18.07.2012 r., bowiem w tej dacie powodowi został doręczony odpis powyższego postanowienia. Z tego względu Sąd przyjął, że trzyletni termin przedawnienia roszczenia upłynąłby w lipcu 2012 r., co jednak nie nastąpiło, jako że w pozew został wniesiony w dniu 29.06.2012 r. Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy uwzględnił powództwo. Pozwani w toku postępowania nie wykazali okoliczności zwalniających ich z odpowiedzialności mającej swe ustawowe źródło w art. 299 k.s.h. Na kwotę zasądzoną od pozwanych solidarnie składają się należności objęte nakazem zapłaty z dnia 20.04.2007 r. w kwocie głównej 140.871,92 zł wraz z ustawowymi odsetkami od 01.11.2006 r.; koszty postępowania zasądzone powyższym nakazem zapłaty w wysokości 5.378 zł; koszty postępowania egzekucyjnego w postaci przyznanych kosztów zastępstwa adwokackiego w kwocie 1.800,00 zł. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. Apelację od powyższego wyroku złożyli pozwani zaskarżając go w całości, zarzucając:
w zw. z art. 299 k.s.h. przez jego obrazę polegającą na nieuwzględnieniu zarzutu przedawnienia roszczenia powoda i niewłaściwym ustaleniu początku biegu przedawnienia tego roszczenia; 8. naruszenie art. 299 § 1 k.s.h. przez jego błędną wykładnię przy ustaleniu momentu, w którym powód uzyskał świadomość bezskuteczności egzekucji; Skarżący wnieśli o zmianę wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda solidarnie na rzecz pozwanych kosztów postępowania, ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu, z pozostawieniem temu Sądowi rozstrzygnięcia o kosztach postępowania apelacyjnego. Powód wniósł o oddalenie apelacji w całości oraz zasądzenie od pozwanych kosztów postępowania apelacyjnego. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: apelacja nie jest zasadna i podlega oddaleniu z mocy art. 385 k.p.c. Chybiony jest zarzut naruszenia art. 328 par. 2 k.p.c. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie niezbędne elementy wskazane w w/w artykule. Sąd I instancji wskazał fakty, które uznał za udowodnione oraz dowody, na których się oparł i powody, dla których stanowisko i dowody przedstawione przez stronę pozwaną nie zasługiwały na uwzględnienie. Ustalenia faktyczne poczynione przez sąd I instancji są prawidłowe i Sąd Apelacyjny przyjmuje je za własne. Zarzuty naruszenia art. 233 par. 1 k.p.c., art. 232 k.p.c. i art. 231 k.p.c. są chybione. Rację ma sąd I instancji, iż dopóki toczy się postępowanie egzekucyjne i dopóki podejmowane są czynności egzekucyjne, wierzyciel ma prawo do pozostawania w przekonaniu, że egzekucja okaże się skuteczna. Bezsporne jest, że po poinformowaniu wierzyciela pismem z dnia 24.12.2008r. o bezskuteczności egzekucji i wezwaniu do udzielenia informacji dotyczących majątku dłużnika, komornik podejmował dalsze czynności egzekucyjne. W dniu 20.02.2009r. udał się na ul. (...) oraz na ul. (...) poszukując majątku dłużnika w miejscach, w których dłużnik wynajmował lokale użytkowe ( k. 55 akt Km 1390/07), natomiast pismem z 20.02.2009r. zajął wierzytelności (...) spółki z o.o. należne tej spółce od (...) Związku (...) ( k. 59 akt Km1390/07). Do chwili złożenia przez (...) Związek (...) oświadczenia określonego w art. 896 par. 2 pkt 1 i 2 k.p.c. a zwłaszcza oświadczenia, czy dłużnikowi należy się zajęta wierzytelność i czy zostanie uiszczona do rąk komornika powód, jako wierzyciel, nie mógł mieć świadomości bezskuteczności egzekucji. Oświadczenie, iż (...) spółka z o.o. nie figuruje w księgach rachunkowych jako wierzyciel (...) Związku (...) złożone zostało Komornikowi przez ten Związek dopiero 20.04.2009r. ( k. 67 akt Km. 1390/07), przy czym wbrew zarzutom skarżącego powzięcie wiadomości przez komornika sądowego nie może być traktowane jako powzięcie takiej wiadomości przez samego wierzyciela egzekwującego. Zgodnie z art. 763 k.p.c. W toku postępowania egzekucyjnego komornik ma obowiązek udzielania wierzycielowi wyjaśnień o stanie egzekucji. Zatem dopiero z chwilą zawiadomienia wierzyciela o bezskuteczności egzekucji z wierzytelności zajętych w (...) Związku (...), wierzyciel mógł powziąć definitywną pewność o bezskuteczności egzekucji i z tą chwilą mógł rozpocząć bieg termin przedawnienia roszczenia dochodzonego w niniejszym postępowaniu a skoro zawiadomieniem takim było dopiero doręczenie wierzycielowi postanowienia o umorzeniu egzekucji, to dochodzone roszczenie nie uległo przedawnieniu. Ponadto do 25.03.2009r. wierzyciel formalnie mógł liczyć na skuteczną egzekucję z rachunku bankowego dłużnika w (...) Bank. W dniu 20.12.2007r. przekazano z tego rachunku kwotę 100 zł. (k.45 akt Km1390/07). W dniu 3.01.2008r. Sąd Rejonowy dla Warszawy Mokotowa oddalił skargę dłużnika na zajęcie tego rachunku ( k.47 akt Km). Dopiero w dniu 25.03.2009r. (...) Bank powiadomił komornika o tym, że nie może zrealizować zajęcia wierzytelności z rachunku, gdyż nastąpił zbieg egzekucji ( k.60 akt Km). Także o treści w/w pisma komornik winien był poinformować wierzyciela. W ocenie Sądu Apelacyjnego prawidłowo uznał sąd I instancji, że w świetle wskazanych wyżej okoliczności przyjąć należy, że wierzyciel powziął wiadomość o bezskuteczności egzekucji dopiero z chwilą doręczenia mu przez komornika sądowego postanowienia o jej umorzeniu ( k.69-71 akt Km.). Zarzut naruszenia art. 824 par. 1 pkt 3 k.p.c. jest chybiony. Sąd I instancji nie mógł naruszyć w/w przepisu, gdyż jest to norma określająca przyczyny umorzenia postępowania egzekucyjnego, zaś dokument urzędowy sporządzony przez komornika w dniu 24.12.2008 r. w sprawie KM 1399/07 nie jest postanowieniem o umorzeniu egzekucji lecz jedynie sygnalizuje możliwość podjęcia takiej decyzji a jego znaczenie oceniać należy w świetle wszelkich okoliczności sprawy, w tym mających miejsce po wezwaniu wierzyciela do wskazania majątku dłużnika. Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 827 par. 1 k.p.c. Fakt, że komornik podjął czynność zgodną z treścią w/w przepisu nie oznacza automatycznie, iż dla wierzyciela stało się z tą chwilą oczywiste, że postępowanie egzekucyjne zostanie umorzone. W ocenie Sądu Apelacyjnego zarzut naruszenia art.
w zw. z art. 299 k.s.h. przez jego obrazę polegającą na nieuwzględnieniu zarzutu przedawnienia roszczenia powoda i niewłaściwym ustaleniu początku biegu przedawnienia tego roszczenia nie zasługuje na uwzględnienie. Należy zgodzić się z oceną Sądu I instancji, że termin przedawnienia wynosił trzy lata i rozpoczynał bieg od momentu, w którym wierzyciel dowiedział się o bezskuteczności egzekucji wobec spółki (...). Bieg terminu przedawnienia roszczenia przeciwko członkowi zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (art. 299 § 1 k.s.h.) rozpoczyna się najpóźniej w dniu doręczenia wierzycielowi spółki postanowienia komornika o umorzeniu egzekucji prowadzonej z jej majątku z uwagi na bezskuteczność egzekucji. Nie można wykluczyć, że termin przedawnienia rozpocznie bieg w innej chwili, zwłaszcza z momentem doręczenia pisma o wysłuchaniu wierzyciela przed umorzeniem egzekucji (art. 827 § 1), jednak jeżeli po doręczeniu tego pisma nadal podejmowane są czynności egzekucyjne, tak jak to miało miejsce w sprawie niniejszej, to jak trafnie przyjął Sąd Okręgowy, dopiero moment doręczenia wierzycielowi odpisu postanowienia komornika o umorzeniu egzekucji należy uznać za moment dowiedzenia się wierzyciela o bezskuteczności egzekucji. Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia apelacji i z mocy art. 385 k.p.c. oddalił ją. O kosztach procesu za II instancję Sąd Apelacyjny orzekł zgodnie z wynikiem sporu, w oparciu o treść art. 98 par. 1 i 3 k.p.c.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.