Zgodnie z przepisem art. 115§16 kk stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość, a zatem wyniki badania oskarżonego jednoznacznie potwierdziły jego stan nietrzeźwości w wysokości kilkukrotnie wyższej od akceptowalnego przez przepisy prawa karnego stężenia. Oskarżony samodzielnie kierował przy tym samochodem marki O. (...) po drogach publicznych w Ś., w tym poruszał się po centrum miasta ulicami (...), czym zrealizował pozostałe znamiona strony przedmiotowej stypizowanego w powyższym przepisie czynu zabronionego. I. M. pozostawał przy tym w pełni świadom spożywanego przezeń alkoholu, jego ilości i rodzaju oraz stanu nietrzeźwości do jakiego prowadzi jego spożycie. Stopień dojrzałości i rozwoju psychicznego oskarżonego, jego wcześniejsze kontakty z alkoholem nie pozwalają bowiem na dokonanie odmiennych ustaleń w tej mierze. Oczywistym jest zatem dla Sądu, iż oskarżony działał w zamiarze bezpośrednim, a więc pomimo świadomości spożywanego na krótko wcześniej alkoholu chciał prowadzić samochód, którym przyjechał do Ś. na spotkanie z komornikiem sądowym. Oskarżonemu I. M. należy przypisać winę, albowiem żadna z okoliczności ją wyłączających po stronie oskarżonego nie występuje. Biegli psychiatrzy w opinii z dnia 11 września 2012r. w sposób jasny i precyzyjny przedstawili bowiem stan zdrowia oskarżonego, stwierdzając przy tym, iż tempore criminis znajdował się w stanie upojenia alkoholowego zwykłego którego skutki i następstwa znał I. M. dobrze z doświadczenia życiowego i mógł je w pełni przewidzieć. W stosunku do zarzucanego czynu nie zachodzą warunki wyłączające poczytalność oskarżonego. Sąd wydając wyrok w niniejszej sprawie kierował się zasadą swobodnej oceny dowodów, której ramy muszą być zakreślone wymaganiami prawa procesowego, doświadczenia życiowego i regułami logicznego myślenia, według których Sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność orzeka w sprawie. W konsekwencji oceniając zachowanie oskarżonego pod kątem realizacji ustawowych znamion czynu zabronionego Sąd zważył, iż I. M. swoim działaniem w pełni wyczerpał ustawowe znamiona zarzucanego mu czynu z art.
Uznając oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, Sąd wymierzył mu na podstawie przepisu art.
kk karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym jej zawieszeniem na okres próby lat 2 (dwóch). Przy wymiarze kary Sąd kierował się dyrektywami opisanymi w przepisie art. 53 § 1 i 2 kk i art. 58 § 1 i 2 kk i wziął w szczególności pod uwagę zarówno obiektywne elementy społecznej szkodliwości, takie jak: rodzaj i rozmiar ujemnych następstw popełnionego przestępstwa, które było zagrożeniem dla innych uczestników ruchu drogowego oraz powszechność przestępstw z art.
Jako okoliczność obciążającą należy uznać przede wszystkim wysoki stopień nietrzeźwości oskarżonego oraz związaną z tym bardzo ograniczoną możliwość prawidłowej reakcji na ewentualne zdarzenia na drodze oraz fakt poruszania się w centrum miasta, jego głównymi ulicami oraz zachowanie poprzedzające zdarzenie, tj. długotrwałe spożywanie alkoholu. Oskarżony miał zatem świadomość, że będzie prowadził samochód, skoro nie mieszka na terenie Ś., a samochód który przyjechał jest samochodem służbowym. Jako okoliczności łagodzące Sąd uznał uprzednią niekaralność oskarżonego oraz fakt, że kierował samochodem już po godzinie 21:00 - a zatem potencjalne zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego nie było wysokie. Mając jednak na względzie bardzo wysokie stężenie alkoholu u oskarżonego Sąd uznał, że wymierzenie kary grzywny bądź ograniczenia wolności będzie raziło swoją łagodnością. Mając na uwadze fakt, iż oskarżony nie był wcześniej karany, nie jest osobą zdemoralizowaną, pracuje i ma na utrzymaniu córkę, a zachowanie jego miało charakter incydentalny, Sąd uznał za wystarczające dla osiągnięcia celów kary, a w szczególności zapobieżenia jego powrotowi do przestępstwa, warunkowe zawieszenie jej wykonania na minimalny okres próby dwóch lat. Orzeczona w sprawie niniejszej warunkowo zawieszona kara pozbawienia wolności pozwala przypuszczać, iż spełni ona wobec I. M. cele wychowawcze i zapobiegawcze, utwierdzając w przeświadczeniu, że przestępstwo nie popłaca i nie można uniknąć za nie odpowiedzialności karnej. Ponadto będzie dla oskarżonego przestrogą przed dalszym przekraczaniem granic obowiązującego porządku prawnego, dając przy tym społeczeństwu wyraz negatywnej oceny tego typu zachowań. Orzeczenie środka karnego – zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym – w wypadku oskarżonego ma charakter obligatoryjny (art. 42 § 2 kk). Dlatego też, biorąc wszystkie w/w okoliczności, a przede wszystkim stopień nietrzeźwości oskarżonego – Sąd uznał, że orzeczenie wspomnianego zakazu w wymiarze trzech lat będzie właściwe oraz zapewni realizację celów zapobiegawczych i wychowawczych w stosunku do skazanego. W ocenie Sądu, jest to zakaz dostatecznie dotkliwy, który spełni w odpowiednim stopniu swoją rolę, jaką jest ochrona uczestników ruchu drogowego przed kierowcą pozbawionym wyobraźni, niezdyscyplinowanym oraz umyślnie naruszającym zasady ruchu drogowego. W oparciu o art. 49 § 2 kk Sąd zasądził od I. M. świadczenie pieniężne w kwocie 300 (trzystu) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, co stanowi dodatkową dolegliwość dla sprawcy i czyni zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości. Na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet wymierzonej oskarżonemu w pkt I kary pozbawienia wolności, na wypadek zarządzenia jej wykonania, Sąd zaliczył okres jego zatrzymania od dnia 30 lipca 2012 r. do dnia 01 sierpnia 2012 r. Na podstawie art. 63 § 2 kk na poczet orzeczonego oskarżonemu środka karnego Sąd zaliczył okres zatrzymania jego prawa jazdy od dnia 30 lipca 2012 roku. Mając na względzie sytuację materialna oskarżonego, który pracuje i uzyskuje stały dochód, Sąd na podstawie art. 627 kpk i art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz.U z 1983 r. Nr 49, poz. 223 ze zmianami) zasądził od I. M. na rzecz Skarbu Państwa wydatki powstałe od chwili wszczęcia postępowania i zobowiązał go do uiszczenia 60 złotych tytułem opłaty.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.