Sąd Rejonowy w Zgorzelcu wyrokiem z dnia 28 maja 2014 r. w sprawie o sygn. akt II K 1114/13: 1. oskarżonego J. K. uznał za winnego tego, że w dniu 22 sierpnia 2013 roku na ulicy (...) w B., rejonu (...), prowadził po drodze publicznej pojazd mechaniczny marki C. o nr rej. (...) będąc w stanie nietrzeźwości 1,45 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. występku z art.
i za to na podstawie art.
wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin miesięcznie na cel społeczny, 2. na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego J. K. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 (jednego) roku, zaliczając okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 22.08.2013 r. do dnia 28.05.2014 r., 3.na podstawie art. 624 § 1 kpk i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. Nr 49 poz. 223 z 1983r. z późn. zm.) zwolnił oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, w tym opłaty i kosztami sądowymi, bez opłaty obciążył Skarb Państwa, 4.na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze oraz § 14 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1348) zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. O. kwotę 924 zł tytułem nieopłaconej obrony z urzędu oraz kwotę 212,52 zł tytułem podatku VAT. Apelację od powyższego wyroku złożył prokurator, który zarzucił rażącą niewspółmierność środka karnego przewidzianego w art. 42 § 2 kk w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym poprzez wymierzenie 1 roku w/w zakazu, podczas gdy znaczny stopień społecznej szkodliwości popełnionego czynu, stopień zawinienia i nagminność wskazują, że orzeczony zakaz nie spełni swoich celów zapobiegawczych i wychowawczych w stosunku do oskarżonego, jak również nie zrealizuje swych zadań w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Podnosząc powyższe zarzuty na podstawie art. 437 § 1 kpk prokurator wniósł o zmianę orzeczenia w części objętej zarzutem poprzez orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe a przeprowadzone dowody ocenił zgodnie z dyspozycją art. 7 kpk. Ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Rejonowy i subsumcja prawna przypisanego oskarżonemu czynu nie budzą zastrzeżeń. Orzeczona kara jest również karą prawidłową. Rację ma jednak skarżący, że orzeczenie środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres jednego roku jest rażąco łagodne. W ocenie Sądu Okręgowego w sposób niedostateczny Sąd Rejonowy ocenił stopień społecznej szkodliwości czynu wynikający z zagrożenia jakie powodował oskarżony w ruchu lądowym prowadząc pojazd w stanie upojenia alkoholowego. W sposób niedostateczny też Sąd Rejonowy, orzekając ten środek, ocenił stopień zawinienia oskarżonego wynikający z bardzo wysokiego stanu nietrzeźwości oskarżonego. Wskazane okoliczności powodowały, że tak jak słusznie zarzuca prokurator orzeczenie środka karnego – zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym – w wymiarze jednego roku należało uznać za rażąco łagodne. Wymiar tego środka karnego w ocenie Sądu Okręgowego który uwzględnia zarówno stopień społecznej szkodliwości czynu jak i stopień zawinienia oskarżonego to trzy lata. Z tych wszystkich względów na podstawie art. 437 § 2 kpk zmieniono zaskarżony wyrok podwyższając wymiar środka karnego do trzech lat. W pozostałej części zaskarżony wyrok jako trafny na podstawie art. 437 § 1 kpk utrzymano w mocy. Na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy prawo o adwokaturze zasądzono na rzecz obrońcy od Skarbu Państwa koszty nieopłaconej obrony z urzędu oskarżonego w postępowaniu odwoławczym. Na podstawie art. 624 § 1 kpk zwolniono oskarżonego od ponoszenia kosztów postępowania odwoławczego na zasadach słuszności albowiem nie może on ponosić konsekwencji błędnego orzeczenia Sądu.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.