kk z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 12 czerwca 2014 r. sygn. akt II K 460/14 I. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego L. D. w ten sposób, że podstawę prawną rozstrzygnięcia z pkt II części dyspozytywnej uzupełnia o art. 69 § 1, § 2 i § 4 kk oraz o art. 70 § 1 pkt 1 kk II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, III. zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa. Sygn. akt VI Ka 410/14 UZASADNIENIE L. D.został oskarżony o to, że w dniu 19 stycznia 2014r. w J.województwo (...)znajdując się w stanie nietrzeźwości wynoszącym 0,55 mg/dm 3 alkoholu w wydychanym powietrzu prowadził w ruchu lądowym samochód m-ki „P. (...)” nr rej. (...)przy czym czynu tego dopuścił się będąc wcześniej prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Raciborzu z dnia 30.07.2002r. o sygnaturze akt VIK 167/02 za czyn z art.
k.k., to jest o czyn z art.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 12 czerwca 2014r. w sprawie II K 460/14: I. oskarżonego L. D. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. występku z art.
i za to na podstawie art.
wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 343 § 2 pkt 2 k.p.k. warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności w stosunku do oskarżonego L. D. na okres 2 (dwóch) lat próby; III. na podstawie art. 71 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego L. D. karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość stawki na 30 (trzydzieści) złotych każda; IV. na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego L. D. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 roku; V. na podstawie art. 49 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego L. D. świadczenie pieniężne w kwocie 300 (trzystu) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej; VI. na podstawie art. 627 k.p.k. i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych zasądził od oskarżonego L. D. na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 90 złotych oraz wymierzył mu 420 złotych opłaty. Wyrok powyższy zaskarżył prokurator. Zarzucił wyrokowi obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 69§4 kk poprzez ich pominięcie i w konsekwencji orzeczenie wobec oskarżonego warunkowego zawieszenia wykonania kary 6 miesięcy pozbawienia wolności tylko na podstawie art. 323§2 pkt 2 kpk, w sytuacji gdy zastosowanie wobec L. D. oskarżonego o występek z art.
kk warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności może nastąpić tylko na mocy powołanego wyżej przepisu. Stawiając powyższe zarzuty prokurator wniósł o zmianę pkt II części dyspozytywnej wyroku poprzez przyjęcie art. 69§1, §2 i §4 kk i art. 70 §1 pkt 1 kpk jako podstaw warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności oraz utrzymanie w mocy orzeczenia w pozostałym zakresie. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja zasługiwała na uwzględnienie. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze konsekwentnie stoi na stanowisku że pełną podstawę prawną do warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności wobec sprawcy występku z art.
stanowią przepisy art. 69 § 1, § 2 i § 4 k.k. oraz art. 70 § 1 pkt.1 k.k. zawierający ramy czasowe okresu próby. Dodatkową podstawą do zastosowania tej instytucji prawa karnego w przypadku skazania za ten występek jest art. 69 § 4 k.k., bowiem Sąd Orzekający chcąc w takiej sytuacji warunkowo zawiesić wykonanie kary musi dodatkowo wykazać zaistnienie ”szczególnie uzasadnionego wypadku” o którym mowa w tym przepisie. Takie stanowisko Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze prezentował już w swoich wcześniejszych orzeczeniach ( zob. sprawy VI Ka 84/14, VI Ka 126/14, VI Ka 228/14, VI Ka 373/14 ). W sprawie niniejszej istotny jest jednak również stosunek art. 69 § 1, § 2 i § 4 k.k. do art. 343 § 2 pkt. 2 k.p.k., który to przepis Sąd I instancji wskazał jako jedyną podstawę rozstrzygnięcia z pkt. II części dyspozytywnej. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji podkreślił, że możliwość warunkowego zawieszenia wykonania kary wobec sprawcy występku z art.
ograniczona jest do szczególnie uzasadnionych przypadków i w tym kontekście stwierdził iż „…zachowanie oskarżonego nie zasługuje na taką ocenę i dlatego jej wykonanie warunkowo zawiesił w oparciu o przepis art. 343 § 2 pkt. 2 k.p.k., a nie na podstawie art. 69 § 1 i § 2 k.k. W ocenie Sądu wobec L. D. nie można przyjąć pozytywnej prognozy kryminologicznej. Dane o karalności wskazują że jest osobą nagminnie naruszającą porządek prawny i nie można przyjąć, że mimo warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności nie popełni ponownie przestępstwa” ( str.2 uzasadnienia k.38 odwrót akt ). Z powyższego wynika że Sąd I instancji miał na względzie art. 343 § 2 pkt. 2 k.p.k. w „starym” brzmieniu, gdzie warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności w przypadku uwzględnienia przez sąd wniosku o którym mowa w art. 335 k.p.k. mogło nastąpić niezależnie od przesłanek określonych w art. 69 § 1- 3 k.k. Sąd I instancji jak się wydaje nie dostrzegł, że przepis art. 343 § 2 pkt. 2 k.p.k. został zmieniony przez art.1 pkt 112 lit.b ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U. z 25.10.2013 r. poz.1247 ), który wszedł w życie 9.11.2013 r. i że zgodnie z obecnym jego brzmieniem nie ma już wyłączenia przesłanek określonych w art. 69 § 1- 3 k.k. w przypadku warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności w trybie konsensualnym z art. 335 k.p.k. Oskarżony L. D. popełnił przypisane mu przestępstwo 19.01.2014 r., a więc po wejściu w życie w/w nowelizacji. Przyjęcie więc poglądu, że wobec oskarżonego brak jest pozytywnej prognozy kryminologicznej równało się konieczności nieuwzględnienia wniosku z art. 335 k.p.k. i rozpoznanie sprawy na zasadach ogólnych, zaś Sąd Odwoławczy w takiej sytuacji powinien uchylić zaskarżony wyrok i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji celem skierowania jej na rozprawę główną. Jednakże Sąd Okręgowy odmiennie niż Sąd I instancji uznał, że zachodzą wobec oskarżonego przesłanki z art. 69 § 1 i § 2 k.k., a nawet przypadek z art. 69 § 4 k.k. i nie ma konieczności uchylania wyroku, wystarczająca będzie jego zmiana w zakresie podstawy prawnej warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Z danych o karalności wynika że L. D. był wprawdzie kilkakrotnie karany, lecz po raz ostatni w 2003 r. ( II K 229/01 Sądu Rejonowego w Raciborzu k.19 ), od opuszczenia zakładu karnego w 2005 r. nie naruszał porządku prawnego. Za przestępstwo z art.
L. D. karany był raz w 2002 r., wymierzono mu wówczas karę grzywny ( VI K 167/02 Sądu Rejonowego w Raciborzu k.20 ). Zdaniem Sądu Okręgowego obecnie, po tak długim okresie czasu można przyjąć wobec oskarżonego pozytywną prognozę kryminologiczną, tym bardziej że jedynie uprzednią karalnością Sąd I instancji uzasadniał jej brak nie powołując żadnych innych okoliczności. Uznać należało że zachodzi wobec oskarżonego nawet przypadek z art. 69 § 4 k.k. , przemawia bowiem za tym niższy niż to przyjął Sąd i instancji stopień demoralizacji oskarżonego, przyznanie się do popełnienia zarzucanego czynu, stopień nietrzeźwości nie będący stopniem znacznym. Skarżący prokurator zdaje się podzielać ten pogląd skoro nie podniósł w apelacji zarzutu rażącej niewspółmierności kary. W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok wobec oskarżonego L. D. w ten sposób że podstawę prawną rozstrzygnięcia z pkt. II części wstępnej wyroku uzupełnił o art. 69 § 1, § 2 i § 4 k.k. oraz o art.70 § 1 pkt. 1 k.k. W pozostałej części Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy uznając ze brak jest podstaw do ingerencji w jego treść w oparciu o art. 439 k.p.k. względnie art. 440 k.p.k. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. Sąd Okręgowy kierując się względami słuszności zwolnił oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa. AP
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.