Sygn. akt II AKa 217/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 września 2014 roku Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący Sędzia SA – Hanna Wnękowska ( spr) S
§ 1k.k.
przy zastosowaniu art. 57 § 2 k.k. wymierzono karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności; popełnienia czynów wyżej opisanych w pkt LXIV i LXXIII, przyjmując, iż z popełniania powyższych przestępstw uczynił sobie stałe źródło dochodu, tj. przestępstw z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. dwa razy w zw. z art. 91§ 1 k.k. i za to na podstawie w/w przepisów skazano go, a na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k., przy zbiegu podstaw z art. 60 § 3 k.k.
§ 1k.k.
przy zastosowaniu art. 57 § 2 k.k. wymierzono karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności; popełniania czynu wyżej opisanego w pkt LI, tj. przestępstw z art. 286 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie w/w przepisów skazano go, a na podstawie art. 286 § 2 k.k., przy zbiegu podstaw z art. 60 § 3, § 4 k.k. i 65 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 57 § 2 k.k. wymierzono karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności; popełnienia czynu wyżej opisanego w pkt LXXX, przy przyjęciu, iż z popełnienia powyższego przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, tj. przestępstw z art. 286 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie w/w przepisów skazano go, a na podstawie art. 286 § 2 k.k., przy zbiegu podstaw z art. 60 § 3, § 4 i 65 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 57 § 2 k.k. wymierzono karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności; popełnienia czynów wyżej opisanych w pkt CVIII i CIX, przy przyjęciu, iż z popełniania powyższych przestępstw uczynił sobie stałe źródło dochodu, tj. przestępstw z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. dwa razy w zw. z art. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie w/w przepisów skazano go, a na podstawie art. 291 § 1 k.k., przy zbiegu podstaw z art. 60 § 3 k.k.
§ 1k.k. przy zastosowaniu art. 57 § 2 k.k. wymierzono karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności. Tymże wyrokiem oskarżony T. T.
(1)uznany został za winnego: popełnienia czynów wyżej opisanych w pkt od II do L, od LII do LXIII, od LXV do XXII, LXXIV, od XCIII do CI, od CX do CXII od CXV do CXXI, przy przyjęciu, iż z popełniania powyższych przestępstw uczynił sobie stałe źródło dochodu, tj. przestępstw z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. osiemdziesiąt dziewięć razy w zw. z art. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie w/w przepisów skazano go, a na podstawie art. 279 § 1 k.k., przy zbiegu podstaw z art. 60 § 3 k.k.
§ 1k.k.
przy zastosowaniu art. 57 § 2 k.k. wymierzono karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności; popełnienia czynów wyżej opisanych w pkt LXIV i LXXIII, tj. przestępstw z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. dwa razy w zw. z art. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie w/w przepisów skazano go, a na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k., przy zbiegu podstaw z art. 60 § 3 k.k.
§ 1k.k.
przy zastosowaniu art. 57 § 2 k.k. wymierzono karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności; popełnienia czynu wyżej opisanego w pkt LI, tj. przestępstw z art. 286 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie w/w przepisów skazano go, a na podstawie art. 286 § 2 k.k., przy zbiegu podstaw z art. 60 § 3, § 4 k.k. i 65 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 57 § 2 k.k. wymierzono karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności; popełnienia czynów wyżej opisanych w pkt CXIII i CXIV, przyjmując, iż z popełniania powyższych przestępstw uczynił sobie stałe źródło dochodu, tj. przestępstw z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. dwa razy i za to na podstawie w/w przepisów skazano go, a na podstawie art. 291 § 1 k.k., przy zbiegu podstaw z art. 60 § 3 k.k.
§ 1k.k.
przy zastosowaniu art. 57 § 2 k.k. wymierzono karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności; na mocy art. 46 § 1 k.k. za czyn opisany w pkt XCVI orzekł wobec oskarżonych T. T.
(1)i M. G. naprawienie szkody poprzez solidarne zapłacenie kwoty 106.200 (sto sześć tysięcy dwieście) zł na rzecz pokrzywdzonej M. M.
(1); na mocy art. 46 § 1 k.k. za czyn opisany w pkt XX orzekł wobec oskarżonych W. M.
(1), T. T.
(1)i M. G. naprawienie szkody poprzez solidarne zapłacenie kwoty 58.000 (pięćdziesiąt osiem tysięcy) zł na rzecz pokrzywdzonego A. A.; na mocy art. 46 § 2 k.k. za czyn opisany w pkt XVIII orzekł wobec oskarżonych W. M.
(1), T. T.
(1)i M. G. nawiązki, od każdego z nich, w kwocie po 15.000 (piętnaście tysięcy) zł na rzecz pokrzywdzonej B. B.; na mocy art. 46 § 2 k.k. za czyn opisany w pkt XXX orzekł wobec oskarżonych W. M.
(1), T. T.
(1)i M. G. nawiązki, od każdego z nich, w kwocie po 5.000 (pięć tysięcy) zł na rzecz pokrzywdzonego S. T.; na mocy art. 46 § 2 k.k. za czyn opisany w pkt LXII orzekł wobec oskarżonych W. M.
(1), T. T.
(1)i M. G. nawiązki, od każdego z nich, w kwocie po 10.000 (dziesięć tysięcy) zł na rzecz pokrzywdzonego A. Z.
(2); na mocy art. 46 § 2 k.k. za czyn opisany w pkt LXV orzekł wobec oskarżonych W. M.
(1)i M. G. nawiązki, od każdego z nich, w kwocie po 30.000 (trzydzieści tysięcy) zł na rzecz pokrzywdzonej K. S.; na mocy art. 46 § 2 k.k. za czyn opisany w pkt XCIII orzekł wobec oskarżonych T. T.
(1)i M. G. nawiązki, od każdego z nich, w kwocie po 10.000 (dziesięć tysięcy) zł na rzecz pokrzywdzonej M. S.
(3); na podstawie art. 91 § 2 k.k. oskarżonemu W. M.
(1)wymierzył karę łączną 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności; na podstawie art. 91 § 2 k.k. oskarżonemu T. T.
(1)wymierzył karę łączną 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności. Od wyroku tego apelację wnieśli obrońcy oskarżonych. Apelacja obrońcy oskarżonego W. M.
(1)zaskarżyła wyrok w całości zarzucając: 1) obrazę przepisów prawa materialnego, a to:
- a)art. 258 § 1 k.k., przez uznanie występujących w niniejszej sprawie współsprawców popełnianych przestępstw za zorganizowaną grupę przestępczą (pkt 1 wyroku),
- b)art. 65 § 1 k.k., przez uznanie, że do stwierdzenia, iż sprawca uczynił sobie z popełniania przestępstw stałe źródło dochodu wystarcza popełnienie jednego, bądź dwóch czynów (pkt. 4, 5 i 6 wyroku), 2) obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wyroku, a to;
- a)art. 5 § 2 k.p.k., polegającą na uznaniu możliwości popełnienia konkretnego przestępstwa za wystarczającą do stwierdzenia faktu dokonania tego przestępstwa,
- b)art. 7 k.p.k. polegającą na uznaniu działań oskarżonego W. M.
(1)zmierzających do dogłębnego wyjaśnienia okoliczności popełnienia zarzucanych mu przestępstw, za celową próbę manipulowania Sądem, 3) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, przez uznanie, że oskarżony W. M.
(1)popełnił czyny przestępcze do których się nie przyznał, mimo braku wystarczających i przekonywujących dowodów przemawiających za dokonaniem przez tego oskarżonego przedmiotowych przestępstw, 4) rażącą niewspółmierność wymierzonej kary pozbawienia wolności, przez nieuwzględnienie w istocie zasad wymiaru kary (art. 53 § 1 i 2 k.k.). Obrońca wniósł o uniewinnienie oskarżonego W. M.
(1)od popełnienia przestępstw, do których się nie przyznał - opisanych w pkt. 1,15, 20, 30, 39, 51, 80, 108 i 109 aktu oskarżenia i w konsekwencji nie orzekanie naprawienia szkody oraz nawiązki - opisanych w pkt. 18 i 20 zaskarżonego wyroku oraz złagodzenie wymierzonej temu oskarżonemu kary pozbawienia wolności do lat trzech. Apelacja obrońcy oskarżonego T. T.
(1)zaskarżyła wyrok w całości zarzucając: I. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, poprzez uznanie oskarżonego winnym popełnienia wszystkich czynów objętych aktem oskarżenia, choć oskarżony nigdy nie przyznał się do popełnienia czynów objętych zarzutami w pkt: I i 11, 41,44,51,65,72,74, i 114 a wyrok został oparty wyłącznie na sprzecznych i niespójnych zeznaniach M. G., bez ich potwierdzenia jakimikolwiek dowodami bezpośrednimi, z naruszeniem art.438 pkt.3 k.p.k., II. Obrazę przepisów postępowania a w szczególności: - art.438 pkt.2 k.p.k. przez oddalenie wniosków dowodowych oskarżonego o: sprawdzenie KW Komendy Policji z dnia 27 stycznia 2004 r, popartego przez prokuratora, wycenę rzeczywistej wartości samochodów wykazanych w akcie oskarżenia, co mogło mieć wpływ na treść orzeczenia a mianowicie ustalenie wysokości szkody do naprawienia której zobowiązano oskarżonego solidarnie z W. M.
(1)oraz zaniechaniu przesłuchania świadków I. H. i M. H. i spowodowanie tym faktem uznania nieprawdziwych zeznań M. G. za wiarygodne w pkt. CXIV uzasadnienia wyroku; III. Przekroczeniu granic swobodnej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, podczas gdy podstawę wyroku może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku postępowania, ocenionych z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, wskazań doświadczenia życiowego oraz wiedzy, co spowodowało oparcie orzeczenia na zeznaniach oskarżonego M. G. z całkowitym pominięciem wiarygodnych zeznań oskarżonego T. T.
(1)logicznych i spójnych, i uznanie go winnym zarzucanych mu czynów, a niedające się usunąć wątpliwości Sąd rozstrzygnął na niekorzyść oskarżonego wbrew treści art.5 § 2 k.p.k.; IV. Rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu kary łącznej pięciu lat pozbawienia wolności orzeczonej w pkt.25 wyroku, w sytuacji gdy oskarżony przyznał się do wszystkich czynów które popełnił, oraz współpracował na każdym etapie z organami ścigania i mimo wniosku prokuratora o niższy wymiar kary pozbawienia wolności dla oskarżonego wymierzył mu karę pięciu lat pozbawienia wolności. Obrońca wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji lub zmianę wyroku na korzyść oskarżonego przez złagodzenie mu kary pozbawienia wolności do lat czterech. Sąd Apelacyjny zważył co następuje. Apelacja obrońcy oskarżonego W. M.
(1)zasługuje na uwzględnienie jedynie w części dotyczącej zarzutu CVIII aktu oskarżenia, zaś apelacja obrońcy oskarżonego T. T.
(1)– w części dotyczącej zarzutu CXIV, w pozostałym zakresie apelacje są niezasadne. Niezasadne jest kwestionowanie przez skarżących przypisania oskarżonym udziału w zorganizowanej grupie przestępczej ( czyn I ). Wobec braku potrzeby powtarzania szerokiej argumentacji przedstawionej w tym zakresie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku , wystarczy w tym miejscu - odnosząc się do wywodów obu apelacji - stwierdzić , iż grupa przestępcza, o której mowa w art. 258 § 1 k.k. powinna składać się nie mniej jak z trzech osób, których wspólnym celem jest popełnianie przestępstw stale bądź zależnie od okazji przy czym dla stwierdzenia bytu takiej grupy nie jest wymagana jakaś specjalna wewnętrzna struktura organizacyjna ani niezmienny skład, ani określony stopień zorganizowania. Brak kierownictwa grupy - wbrew przeciwnym twierdzeniom obrońcy oskarżonego W. M.
(1)- nie wyklucza możliwości uznania grupy za zorganizowaną, bowiem zorganizowanie, to nie tylko struktura "pionowa" z przywódcą kierującym działaniem ale też "pozioma" ze stałym z reguły gronem uczestników koordynujących działania grupy według ustalonych reguł. Istotne jest, że grupa nie nawiązuje kontaktów dla dokonania pojedynczych przestępstw lecz z góry zakłada systematyczne ich popełnianie ( por. wyrok s. apel . w Katowicach z 07 -03- 2013 r II AKA 25/12, wyrok s. apel w Szczecinie z 13.02.2014r. IIAKa 5/14)). Zorganizowana grupa przestępcza może funkcjonować na zasadzie dobrowolnego udziału w niej jej członków ( por. wyrok s.apel. w Łodzi z 11.02.2014r. II AKa 283/13). Sąd Okręgowy prawidłowo ustalił liczebność i skład grupy , mechanizmy jej funkcjonowania oraz wzajemne zależności między jej członkami. Dokonana przez Sąd Okręgowy ocena prawna tych ustaleń , uwzględniająca wypracowane przez orzecznictwo kryteria uznania grupy za zorganizowaną w rozumieniu art. 258 § 1 k.k. – jest prawidłowa. Prawidłowo też Sąd ustalił, że oskarżeni umyślnie brali udział w przedmiotowej grupie a ustalenie to wystarczająco uzasadnił. Odnosząc się do wywodów apelacji obrońcy oskarżonego W. M.
(1)należy jedynie zauważyć, że strona podmiotowa przestępstwa przynależności do zorganizowanej grupy przestępczej obejmuje obie odmiany umyślności. Przypisaniu przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. nie stoi na przeszkodzie nawet fakt, że sprawca nie będąc pewnym co do przestępczego charakteru zorganizowanej grupy, staje się jej członkiem godząc się z możliwością posiadania przez grupę takich cech. Odnosząc się do podniesionego w obu apelacjach zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych dotyczącego czynów opisanych w pkt. 15, 20,30,39, 109 aktu oskarżenia ( apelacja obrońcy oskarżonego W. M.
(1)) oraz w pkt. 11, 41, 44 , 65,72, 74 aktu oskarżenia ( apelacja obrońcy oskarżonego T. T.
(1)) stwierdzić należy, iż Sąd Okręgowy prawidłowo dokonał ustaleń faktycznych w tym zakresie, należycie oceniając ujawniony materiał dowodowy. Wbrew wywodom apelacji obrońcy oskarżonego T. T.
(1)ustalenia faktyczne w zakresie wskazanych wyżej czynów znajdują oparcie nie tylko w wyjaśnieniach współoskarżonego M. G., ale także w wyjaśnieniach W. M.
(1)( z. 11, 41,, 44,,65 ) i T. T.
(1), złożonych w toku śledztwa. Obrońca oskarżonego W. M.
(1)kwestionując wskazane wyżej ustalenia faktyczne ograniczył się w zasadzie do wywodów podważających wartość dowodową przyznania się oskarżonego, które to przyznanie zostało następnie odwołane, zwłaszcza w sytuacji gdy oskarżony chciał skorzystać z dobrowolnego poddania się karze. Obrońca pominął okoliczność , że podstawę ustaleń faktycznych w zakresie czynów objętych zarzutami 15, 20 30 i 39 są także wyjaśnienia oskarżonych T. T.
(1)i M. G. wskazujące W. M.
(1)jako współsprawcę przedmiotowych włamań do samochodów zaś w zakresie zarzutu 109 - wyjaśnienia M. G. : ukradłem ten samochód z T.. W. M.
(3)sprzedał go komuś spod S. tzn. był pośrednikiem ( k. 9761). Odnosząc się do argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu apelacji stwierdzić trzeba, że dla osiągnięcia przez oskarżonych celu wskazanego przez skarżącego wystarczyłoby przyznanie się do zarzucanych im czynów, bez konieczności rzekomo fałszywego pomawiania innych osób. Nieprzekonująca jest także argumentacja obrońcy W. M.
(1)dotycząca roli „obserwatora” przy dokonywaniu włamań. Nieuprawnione jest twierdzenie że Sąd Okręgowy stwarza nieistniejącą rolę obserwatora przy popełnianiu kradzieży , że tak naprawdę osoba trzecia była zbędna przy dokonywaniu kradzieży. Sąd Okręgowy jednoznacznie ustalił jaką rolę w dokonywaniu kradzieży spełniał obserwator ( str. 3 uzasadnienia), a ustalenie to oparł na zgodnych w tym zakresie wyjaśnieniach oskarżonych. Nie ulega wątpliwości, że udział „obserwatora” był istotny i wynikał z ustalonego podziału ról. Niezasadne jest także kwestionowanie przez skarżących ustaleń Sądu w zakresie tzw. wykupek to jest czynu opisanego w pkt. LI aktu oskarżenia oraz w odniesieniu do oskarżonego W. M.
(1)– także w pkt. LXXX. Odnośnie czynu LI - zauważyć należy, że wyjaśnienia oskarżonych W. M.
(1)i T. T.
(1)złożone w toku śledztwa oraz wyjaśnienia M. G. jednoznacznie wskazują na ich współsprawstwo w popełnieniu przedmiotowego czynu. Twierdzenie obrońcy oskarżonego W. M.
(1), iż na podstawie wyjaśnień M. G. można przyjąć jedynie, że W. M.
(1)wiedział o możliwości „wykupki” całkowicie abstrahuje od treści tych wyjaśnień, w których M. G. stwierdził : to auto ukradliśmy we trzech: ja ,T. i M.. Pamiętam że był wykup tego samochodu. ..Wiem ,że właściciel chciał kupić samo futro. Ostatecznie oddaliśmy H. razem z futrem, inaczej nie zgodziliśmy się. …Przy wykupie byłem ja i W. , T. chyba nie było , ale kasa była na trzech ( k. 9715). Z przywołanych wyjaśnień M. G. wynika współudział nie tylko W. M.
(1), który był fizycznie obecny przy wykupywaniu auta ale także współudział T. T.
(1), w porozumieniu z którym czynu tego dokonano. Trzeba w tym miejscu przypomnieć ,że z istoty współsprawstwa wynika, iż każdy ze współsprawców ponosi odpowiedzialność za całość uzgodnionego przestępstwa, a więc także w tej jego części, w której znamiona czynu zabronionego zostały zrealizowane zachowaniem innego lub innych współsprawców. Podstawę przypisania wszystkim współsprawcom odpowiedzialności za "całość" wspólnie zrealizowanego przestępstwa stanowi objęty treścią porozumienia zamiar wspólnego jego popełnienia. W świetle przywołanych wyżej wyjaśnień M. G. nie ulega wątpliwości że oskarżeni działali wspólnie i w porozumieniu i każdy z nich obejmował zamiarem wszystkie znamiona przedmiotowego przestępstwa. Taki wniosek wynika także ze złożonych w toku śledztwa wyjaśnień oskarżonych W. M.
(1)( (...)) i T. T.
(1)(...) ). Podkreślenia wymaga, że T. T.
(1)jednoznacznie przyznał, że decyzję o przedmiocie wykupu podjęli we trzech : ostatecznie oddaliśmy auto razem z tym futrem ( k 10030). Podnoszona w apelacji obrońcy oskarżonego W. M.
(1)okoliczność, że pokrzywdzony R. P. oraz świadek J. M. zaprzeczyli by żądano od nich okupu za przedmiotowy samochód została przez Sąd Okręgowy rozważona. Zwrócić należy uwagę, że zeznanie J. M. jakoby dostał anonimowy telefon, w którym wskazano mu miejsce z którego może odebrać samochód i nie żądano w zamian niczego, budzi bardzo poważne wątpliwości w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego. Jeśli się przy tym zważy, że sprawcy kradzieży tegoż samochodu ( oskarżeni W. M.
(1), T. T.
(1)i M. G. ) zgodnie przyznali, że przedmiotowy wykup miał miejsce należy uznać, że dokonana przez Sąd Okręgowy ocena zeznań wymienionych świadków stoi pod ochroną art. 7 k.p.k. Jeśli zaś chodzi o zeznania świadka B. K. ( zarzut LXXX), do których odwołuje się obrońca oskarżonego W. M.
(1), zwrócić należy uwagę, że - wbrew twierdzeniom skarżącego - świadek nie był kategoryczny w swych wypowiedziach w przedmiocie żądania okupu od ojca, I. K.
(2). Przypomnieć wypada, że na k. 17085 świadek zeznał, że nie wie czy ojciec płacił za zwrot samochodu , zaś na k.17095 przyznał ,że chyba coś takiego było , że ktoś zwracał się do ojca z ofertą wykupu samochodu. W tej sytuacji, przy uwzględnieniu wyjaśnień oskarżonego M. G. z których jednoznacznie wynika współsprawstwo W. M.
(1)w żądaniu przedmiotowego okupu - należy uznać za niezasadne kwestionowanie przez obrońcę ustaleń Sądu w tym zakresie. Godzi się zauważyć, że choć W. M.
(1)nie przyznał się do popełnienia tego czynu, to z jego wyjaśnień wynika, że obejmował zamiarem jego dokonanie. Zasadnie natomiast obrońca oskarżonego W. M.
(1)zakwestionował ustalenia o winie tegoż oskarżonego w zakresie czynu opisanego w pkt. CVIII aktu oskarżenia. Sąd Okręgowy ustalił, że oskarżony pomagał R. K.
(2), P. F. i R. J. w sprzedaży samochodu T. (...) skradzionego w dniu 6 lutego 2004r. Tymczasem ujawniony materiał dowodowy nie stanowi podstawy takich ustaleń. Oskarżony na rozprawie nie przyznał się a przesłuchani w charakterze świadków R. K.
(2)i R. J. zaprzeczyli by pomagał im w sprzedaży tegoż samochodu. W tej sytuacji przyznanie się oskarżonego w toku śledztwa (k. 14633 ) do wszystkich zarzucanych czynów, wśród których był także czyn opisany w pkt. CVIII aktu oskarżenia ( bez złożenia niezbędnych wyjaśnień dotyczących tego czynu ), niepoparte żadnym innym dowodem - nie może być uznane za podstawę ustalenia, że oskarżony czynu tego się dopuścił. Zasadnie także kwestionuje obrońca oskarżonego T. T.
(1)przypisanie temuż oskarżonemu czynu opisanego w pkt CXIV aktu oskarżenia. Sąd Okręgowy ustalił , że oskarżony pomógł W. M.
(1)i M. G. w sprzedaży samochodu m-ki R. (...) skradzionego w dniu 13 stycznia 2004r. przez W. M.
(1)i M. G.. Jako podstawę swych ustaleń Sąd wskazał przyznanie się w toku śledztwa przez T. T.
(1)i wyjaśnienia M. G. : do powyższego czynu przyznał się oskarżony T. T.
(1)a szczegóły podał M. G. ( str. 64 uzasadnienia). Tymczasem z wyjaśnień M. G. wynika wprost, że to nie oskarżony T., lecz T. M. pomógł mu sprzedać przedmiotowy samochód: .. pamiętam , że wspólnie z W. pojechaliśmy tym samochodem gdzieś pod Ł.. To (...) ( ps. (...)) sprzedawał ten samochód dla kogoś z tamtych stron. (...) sam płacił pieniądze za to auto ( k. 9721). Treść tych wyjaśnień wyklucza przypisanie T. T.
(1)przedmiotowego czynu zwłaszcza, że jego przyznanie ( k. 10144) dotyczyło wszystkich zarzucanych mu czynów, wśród których był także czyn opisany w pkt. CXIV aktu oskarżenia i na okoliczność tego czynu oskarżony nie złożył niezbędnych wyjaśnień . Przyznanie to zostało przez oskarżonego odwołane , a przewód sądowy nie dostarczył dowodów, które poddałyby w wątpliwość cytowane wyżej wyjaśnienia M. G.. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Sąd Apelacyjny uniewinnił oskarżonego W. M.
(1)od zarzutu popełnienia czynu opisanego w pkt. CVIII aktu oskarżenia, a T. T.
(1)– od zarzutu opisanego w pkt. CXIV aktu oskarżenia. Wbrew zarzutowi apelacji obrońcy oskarżonego W. M.
(1)Sąd Okręgowy prawidłowo ustalił, że ze wszystkich przypisanych przestępstw oskarżeni uczynili sobie stałe źródło dochodu. Dotyczy to także czynów z art. 286 § 1 k.k. oraz czynów z art. 291 § 1 k.k. Uczynienie sobie z popełniania przestępstw stałego źródła dochodu odnieść bowiem należy do całej przestępczej działalności będącej przedmiotem niniejszej sprawy gdyż wszystkie przypisane czyny pozostają z sobą w ścisłym związku podmiotowym i przedmiotowym. Sąd Apelacyjny z urzędu dokonał zmiany wyroku w zakresie czynów przypisanych oskarżonemu W. M.
(1)w pkt. 2 i 3 zaskarżonego wyroku uznając , iż stanowią one jeden ciąg przestępstw oraz w zakresie czynów przypisanych oskarżonemu T. T.
(1)w pkt. 7 i 8 wyroku także uznając , iż stanowią one jeden ciąg przestępstw. Przypisane w tych punktach przestępstwa spełniają bowiem wymogi określone w art. 91 § 1 k.k., a przynależności do ciągu przestępstw nie wyłączają różne formy stadialne tego samego typu czynu zabronionego. W ocenie Sądu Apelacyjnego także czyny przypisane oskarżonemu W. M.
(1)w pkt. 4 i 5 zaskarżonego wyroku ( pkt. LI i LXXX aktu oskarżenia) stanowią ciąg przestępstw, jednak, wobec apelacji jedynie na korzyść oskarżonego, Sąd Apelacyjny nie dokonał zmiany wyroku w tej części. Kary wymierzone oskarżonemu W. M.
(1)za czyny opisane w pkt LI i LXXX aktu oskarżenia oraz T. T.
(1)za czyn opisany w pkt. LI aktu oskarżenia nie noszą cech rażącej surowości. Zostały orzeczone z uwzględnieniem wszystkich okoliczności podmiotowych i przedmiotowych a okoliczności te znalazły należyty wyraz w ich wysokości. Sąd Apelacyjny wymierzając oskarżonym kary za przypisane im ciągi przestępstw miał na uwadze znaczny stopień społecznej szkodliwości przedmiotowej przestępczej działalności wyrażający się przede wszystkim w wielości popełnionych przestępstw , z których oskarżeni uczynili sobie stałe źródło dochodu. Sąd uwzględnił także dotychczasowy tryb życia oskarżonych, a także ich postawę w toku niniejszego procesu. Wymierzając karę oskarżonemu W. M.
(1)za czyn opisany w pkt. CIX oraz T. T.
(1)za czyn opisany w pkt. CXIV Sąd Apelacyjny, wobec braku apelacji na niekorzyść oskarżonych, nie mógł zastosować art. 64 § 2 k.k., mimo, iż wobec postawy oskarżonych na rozprawie, brak było podstaw do uznania, że w odniesieniu do tych czynów zachodzą przesłanki określone w art. 60 § 3 k.k. Sprawca chcący skorzystać z nadzwyczajnego złagodzenia kary winien bowiem nie tylko przyznać się i ujawnić wobec organu powołanego do ścigania przestępstw informacje dotyczące osób uczestniczących w popełnieniu przestępstwa oraz istotne okoliczności jego popełnienia, a także zobowiązany jest do konsekwentnego - również przed sądem - podtrzymania w całej rozciągłości treści wyjaśnień złożonych w postępowaniu przygotowawczym. ( por . postanowienie SN z 20.11.2013r. II KK 184/13, , wyrok SA w Warszawie z 30.01.2013r. IIAKa 263/12 ). Tymczasem oskarżony M. T. nie przyznał się na rozprawie do popełnienia czynu opisanego w pkt. CXIV , oskarżony W. M.
(1)nie przyznał się do żadnego z czynów uznanych przez Sąd w pkt. 6 wyroku za ciąg przestępstw tj. czynów opisanych w pkt. CVIII i CIX aktu oskarżenia ( mimo to Sąd Okręgowy uznał iż w odniesieniu do tego ciągu spełnione zostały przesłanki określne w art. 60 § 3 k.k.). W tej sytuacji, skoro wyrok zaskarżony został jedynie na korzyść oskarżonych Sąd Apelacyjny wymierzając kary za czyny opisane w pkt. CVIII i CIX aktu oskarżenia miarkował ich wysokość wedle zasad przyjętych przez Sąd Okręgowy. Kary łączne Sąd Apelacyjny orzekł przy zastosowaniu metody zbliżonej do absorpcji mając na uwadze podmiotowy i przedmiotowy związek między przypisanymi oskarżonym przestępstwami. Sąd Apelacyjny z urzędu zmienił wyrok w części dotyczącej orzeczenia obowiązku naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonego A. A. albowiem pokrzywdzony , po sprecyzowaniu swego wniosku na piśmie ( k. 15488, 16 823) i na rozprawie ( k. 16046 ) wniósł o orzeczenie obowiązku naprawienia szkody w kwocie 13 798 zł albowiem zakład ubezpieczeń wypłacił mu odszkodowanie z tytułu przedmiotowej kradzieży w kwocie 41920 zł. Wniosek dotyczył więc różnicy między wartością samochodu ( 55 718 zł ) a kwotą wypłaconego odszkodowania. Oczywiście niezasadny jest podniesiony w apelacji obrońcy oskarżonego T. T.
(1)zarzut oddalenia przez Sąd Okręgowy wniosku o dokonanie wyceny przez biegłego skradzionych samochodów. W aktach sprawy znajdują się bowiem dokumenty stwierdzające ich wartość, a nadto - co oczywiste - obecne dokonywanie wyceny przedmiotowych samochodów, wobec upływu ponad 10 lat od daty kradzieży, byłoby nieprzydatne dla stwierdzenia ówczesnej ich wartości. Z powyższych względów Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku.