Sąd Rejonowy w Grudziądzu, sygn. akt II K 1160/13, uznał oskarżonego za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, stanowiącego występek z art. 157 § 2 kk w zw. z art.
kk i za to, na mocy w/w przepisów, wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie, na podstawie art. 69 § 1, 2 i 4 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk, warunkowo zawiesił na okres 2 lat tytułem próby, oddając go jednocześnie w tym czasie, na podstawie art. 73 § 1 kk, pod dozór kuratora sądowego. Na podstawie art.
Na podstawie art. 415 § 1 kpk zasądził od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego kwotę 800 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 7 grudnia 2013 r. do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Zwolnił oskarżonego od obowiązku uiszczenia opłaty i wydatków postępowania, obciążając nimi Skarb Państwa. Wyrok ten zaskarżył na korzyść oskarżonego oskarżyciel publiczny, zarzucając obrazę przepisu prawa procesowego, mającego wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 415 § 1 kpk poprzez jego zastosowanie i orzeczenie na tej podstawie odszkodowania tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, podczas gdy orzeczenie tym samym wyrokiem obligatoryjnej nawiązki na podstawie art.
415 § 7 kpk możliwość wydania orzeczenia w oparciu o art. 415 § 1 kpk. Wskazując na powyższe skarżący domagał się zmiany zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie pkt 5 i orzeczenie wobec oskarżonego w pkt 4 na podstawie art.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja oskarżyciela publicznego okazała się zasadna. Zastrzeżeń sądu odwoławczego – podobnie, jak i skarżącego – nie budziła prawidłowość poczynionych ustaleń faktycznych. Zasadny okazał się natomiast zarzut prokuratora odnoszący się do orzeczenia o karze i powództwie cywilnym. Sąd I instancji trafnie uznał za adekwatną do stopnia społecznej szkodliwości czynu oskarżonego, jego zawinienia oraz odnoszącej się do niego prognozy kryminologicznej, karę 6 pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat tytułem próby. Sąd ten wprawdzie słusznie dążył również do zagwarantowania pokrzywdzonemu kompensaty całości szkody, jaką poniósł w wyniku popełnienia przez oskarżonego przestępstwa z art. 157 § 2 kk w zw. z art.
kk, za błędną uznać należało jednakże przyjętą w zaskarżonym wyroku podstawę prawną rozstrzygnięć w tym przedmiocie. Skoro bowiem, zgodnie z ciążącym na nim obowiązkiem, sąd meriti orzekł na podstawie art.
kk na rzecz pokrzywdzonego obligatoryjną nawiązkę, niedopuszczalne było jednoczesne uwzględnienie na podstawie art. 415 § 1 kpk złożonego na jego rzecz przez prokuratora powództwa cywilnego również mającego na celu kompensatę szkody wynikłej z tego zachowania oskarżonego. Wejście w życie noweli z dnia 10 stycznia 2003 r. do Kodeksu postępowania karnego przesądziło kwestię dopuszczalności kumulowania rozstrzygnięć co do roszczeń majątkowych. Z art. 415 § 7 kpk, w obecnie obowiązującym brzmieniu, wyraźnie wynika kategoryczny zakaz kumulowania rozstrzygnięć o charakterze kompensacyjnym odnoszących się do tej samej szkody. Przepis ten stanowi wszak jednoznacznie, że w razie orzeczenia przez sąd obowiązku naprawienia szkody, zadośćuczynienia za doznaną krzywdę lub nawiązki na rzecz pokrzywdzonego, nie stosuje się przepisów § 1 i 4 art. 415 kpk, a więc nie orzeka się o powództwie cywilnym, jak też nie można z urzędu zasądzić odszkodowania na rzecz pokrzywdzonego. Pogląd o niedopuszczalności „rozbijania” orzeczenia, mającego w istocie służyć wyrównaniu uszczerbku w prawnie chronionych dobrach pokrzywdzonego, wynikającego z zachowania tej samej osoby w ramach jednego zdarzenia, powszechnie akceptowany jest w judykaturze (np. tak SN nie tylko w przywołanym w apelacji wyroku z dn. 2012-07-12, V KK 199/12, OSP 2013/2/20 z aprobującą glosą P. Gensikowskiego, OSP 2013/2/20, ale i w wyroku z dn. 2013-12-12, II KK 330/13, Prok.i Pr.-wkł. 2014/3/20; tak też wyrok s.apel. w Szczecinie z dn. 2014-03-06, II AKa 30/14). Nie budzi on kontrowersji także w doktrynie (np. P.Gensikowski, Kumulacja rozstrzygnięć kompensacyjnych w procesie karnym, PiP 2012/11/47-58; A.Muszyńska, Nawiązka jako środek kompensacyjny według Kodeksu karnego z 1997 r., WPP 2007/2/52; L.Paprzycki, Komentarz aktualizowany do art.415 Kodeksu postępowania karnego [w:] Komentarz aktualizowany pod red. J.Grajewskiego). Orzekając - zgodnie z uzgodnieniami poczynionymi przez prokuratora na rozprawie z oskarżonym w trybie art. 387 kpk (k. 71 v.) - wobec M. Z. na rzecz A. T. na podstawie art.
kk nawiązkę w kwocie 200 zł tytułem naprawienia szkody majątkowej, jaką najprawdopodobniej poniósł on w wyniku zdarzenia z dnia 12 lipca 2013 r. oraz zasądzając od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego tytułem zadośćuczynienia za odniesioną wówczas krzywdę kwotę 800 zł, sąd meriti naruszył zakaz określony w art. 415 § 7 kpk. W konsekwencji doszło do niedopuszczalnej z mocy prawa kumulacji orzeczeń o charakterze kompensacyjnym, zasądzonych od oskarżonego na rzecz tego samego pokrzywdzonego w związku z wyrządzeniem tej samej szkody. W celu wyeliminowania zaistniałego uchybienia sąd odwoławczy dokonał zmiany zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie zawartego w pkt 5 wyroku rozstrzygnięcia o zasądzeniu powództwa cywilnego i jednoczesne podwyższenie – zgodnie z wnioskiem apelacji - kwoty orzeczonej w pkt 4 wyroku nawiązki do wysokości 800 zł. Sąd I instancji trafnie uznał ją za odpowiadającą krzywdzie pokrzywdzonego, który został przez oskarżonego uderzony z zaskoczenia butelką w głowę i odniósł w wyniku tego obrażenia naruszające czynności narządów ciała na okres poniżej 7 dni. W istocie brak było natomiast uzasadnionych podstaw do przyjęcia – na podstawie choćby ogólnych szacunków – że z tytułu wydatków na leczenie podniósł on uszczerbek istotnie wpływający na rozmiar szkody. Sąd odwoławczy nie dopatrzył się w zaskarżonym wyroku żadnych uchybień mogących stanowić bezwzględne przyczyny odwoławcze, będących podstawą do uchylenia orzeczenia z urzędu, dlatego też w pozostałym zakresie należało utrzymać go w mocy. Na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 634 kpk sąd odwoławczy zwolnił oskarżonego od zapłaty wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym, obciążając nimi Skarb Państwa, albowiem przemawiały za tym względy słuszności, gdyż to nie jego postawa przyczyniła się do wszczęcia postępowania odwoławczego.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.