Uregulowanie zawarte w art.
stanowi, iż osoby przekazanej w wyniku wykonania nakazu nie można ścigać za przestępstwa inne niż te, które stanowiły podstawę przekazania, ani wykonać orzeczonych wobec niej za te przestępstwa kar pozbawienia wolności albo innych środków polegających na pozbawieniu wolności. Zgodnie zaś z art.
przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli w szczególności osoba ścigana, po jej przekazaniu, złożyła przed sądem właściwym do rozpoznania sprawy oświadczenie o zrzeczeniu się korzystania z prawa określonego w § 1 w odniesieniu do czynów popełnionych przed przekazaniem. Tymczasem nie ulega wątpliwościom, że Sąd I Instancji wyrokiem łącznym z 14 kwietnia 2014 r. w sprawie o sygn. akt VII K 629/13 połączył kary orzeczone w wyrokach Sądu Rejonowego w Białymstoku w sprawie XV K 1637/08 i VII K 199/08 orzekając karę łączną. Analizując Europejski Nakaz Aresztowania (k. 61-68) należy zauważyć, że sprawa o sygn. XV K 1637/08 nie została w nim ujęta, zaś skazany L. K.nie złożył oświadczenia o zrzeczeniu się zasady specjalności w postępowaniu w przedmiocie wydania wyroku łącznego. Zgodnie z orzeczeniem Sądu Najwyższego z 14 stycznia 2014 r. w sprawie o sygn. V KK 357/13 ( OSNKW 2014/8/61, LEX 1491071) zasada specjalności, sformułowana w art.
569 § 1 k.p.k. - kary łącznej obejmującej kary pozbawienia wolności, wymierzone za przestępstwa inne niż te, które stanowiły podstawę wydania na podstawie europejskiego nakazu aresztowania. We wniosku o połączenie kar pozbawienia wolności oskarżony nie wskazał przedmiotowego wyroku, tym samym nie sposób uznać, że składając wniosek o wydanie wyroku łącznego złożył oświadczenie o zrzeczeniu się przez niego zasady specjalności w zakresie tej niewymienionej sprawy. Oświadczenie tego rodzaju, złożone w trybie art.
pkt 7 k.p.k., jako zrzeczenie się określonego przywileju, musi nastąpić w sposób jednoznaczny, nie budzący wątpliwości, dobrowolny i z pełną świadomością następujących konsekwencji (w yrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 16 stycznia 2014 r., o sygn. II AKa 425/13, Biul.SAKa 2014/1/16, KZS 2014/4/92, LEX 1455177). Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach obrony udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym orzeczono na mocy § 14 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej z urzędu (Dz. U.2013.461 j.t.).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.