pominął wniosek dowodowy pozwanej o przesłuchanie w charakterze strony świadka A. i Z.. Tak argumentując Sąd oddalił powództwo uznając, że powódka nie sprostała obowiązkowi wykazania dostarczenia pozwanej przedmiotu dostawy. Wyrok powyższy zaskarżyła w całości powódka, zarzucając:
gdyż w aktach sprawy znajduje się dowód uiszczenia zaliczki uiszczone przez pozwaną na poczet kosztów stawiennictwa świadków. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja okazała się uzasadniona o tyle, że doprowadziła do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Przyczyną takiego rozstrzygnięcia jest uznanie za uzasadnione zarzutów naruszenia prawa procesowego w toku postępowania dowodowego i przedstawiania motywów zaskarżonego orzeczenia. Uchybienia te spowodowały że Sąd Okręgowy nie rozstrzygnął istoty sporu, a postępowanie dowodowe wymaga w istocie przeprowadzenia w całości. W orzecznictwie Sądu Najwyższego nierozpoznanie istoty sprawy ujmuje się jako pominięcie przesłanek stanowiących o istnieniu roszczenia (por. wyrok Sądu Najwyższego z 27 marca 2008 r., III UK 86/07) a zwłaszcza niewyjaśnienie i pozostawienie poza oceną okoliczności faktycznych, stanowiących przesłanki zastosowania normy prawa materialnego, będącej podstawą roszczenia (orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 1998 r., III CKN 411/97). Sąd Najwyższy zajął też stanowisko, że nierozpoznanie istoty sprawy zachodzi także wówczas, gdy rozstrzygnięcie sądu nie odnosi się do tego co było przedmiotem sprawy, gdy zaniechał on zbadania materialnej podstawy żądania albo merytorycznych zarzutów strony (tak w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 czerwca 2011 r., I UK 15/11). W niniejszej sprawie wskutek opisanych niżej wadliwości na etapie postępowania dowodowego i sporządzania uzasadnienia, nie sposób uznać, by sąd dokonał ustalenia i oceny faktów istotnych dla rozstrzygnięcia o zgłaszanych żądaniach i przyjętej przez pozwaną linii obrony. Dokonując w niniejszej sprawie oceny zarzutów apelacyjnych dotyczących przebiegu postępowania dowodowego na względzie mieć należy w pierwszej kolejności to, że ze względu na datę wniesienia pozwu postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie jest regulowane przez przepisy k.p.c. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 września 2011 roku o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 nr 233 poz. 1381). Konsekwencją tej regulacji jest konieczność zapewnienia stronie możliwości realizacji prawa do przedstawiania twierdzeń faktycznych i wniosków dowodowych zgodnie z art. 217 §1 k.p.c. przy uwzględnieniu ograniczeń wynikających z art. 207 §3 k.p.c. oraz art. 217 §2 i §3 k.p.c. Jednocześnie zaakcentowania wymaga, że nowelizując kodeks postępowania cywilnego ustawodawca dokonał istotnej zmiany art. 3 k.p.c. (poprzez wprowadzenie obowiązku dokonywania przez strony procesu czynności procesowych w zgodnie z dobrymi obyczajami) i art. 6 k.p.c. (dodanie §2). Zwrócić trzeba w tym kontekście uwagę na podkreślany również w orzecznictwie Sądu Najwyższego obowiązek sądu w zakresie czuwania nad przestrzeganiem zasady równouprawnienia stron, zgodnie z którą przepisy prawa procesowego normujące prawa i obowiązki stron w sposób jednakowy, zapewniający sprawiedliwe i równe warunki prowadzenia sporu, mają gwarantować obu stronom rzeczywistą i jednakową możliwość uzyskania ochrony prawnej. Podkreśla się w związku z tym, że na sądzie ciąży obowiązek urzeczywistniania tej zasady, między innymi przez takie stosowanie przepisów, które zapobiegnie sytuacji, w której strona zostałaby pozbawiona prawa do rzetelnego procesu na skutek działania przeciwnika procesowego (por. wywody zawarte w uzasadnieniu uchwały Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2013, III CZP 78/13, Biul.SN 2013/12/14). Przypomnieć też należy, że w myśl art. 3 k.p.c. strona ma obowiązek przytaczania wyłącznie prawdziwych a jednocześnie zupełnych wyjaśnień co do faktów spornych. Rolą Sądu w świetle treści art. 212 k.p.c. w obecnym brzmieniu jest zaś egzekwowanie prawidłowego wykonania tego obowiązku. Dodać trzeba już w tym miejscu, że nie można zgodzić się z tymi wywodami apelacji, które opierają się na założeniu istnienia obowiązku ustalania przez Sąd z urzędu zarówno podstawy faktycznej powództwa jak i prowadzenia z urzędu postępowania dowodowego. W świetle ustawy to na stronach spoczywa bowiem obowiązek przytaczania faktów jak i obowiązek przedstawiania dowodów, (czego normatywnym wyrazem jest art. 232 k.p.c. zdanie pierwsze w zw. z art. 3 k.p.c. i art. 6 §2 k.p.c.) natomiast Sąd swoją aktywnością winien czuwać nad prawidłowym wykonaniem tychże powinności procesowych i egzekwować sankcje związane z uchylaniem się przez strony od obowiązku lojalnego i rzetelnego toczenia sporu. Strony są też obarczone skutkami niewykazania swoich twierdzeń w świetle przepisów prawa materialnego (art. 6 k.c.). Nie ma zatem podstaw do wnioskowania, że w obecnym kształcie procedury obowiązkiem Sądu stało się dążenie do poczynienia z urzędu kompletnych i zupełnych ustaleń faktycznych koniecznych dla rozstrzygnięcia sporu Wynikająca z art. 232 k.p.c. zdanie drugie, kompetencja Sądu do dopuszczenia dowodu z urzędu musi być obecnie postrzegana jako wyjątkowa, gdyż jej nadużycie może skutkować zarzutem naruszenia zasady równości stron jako jednego z uprawnień o charakterze publicznoprawnym wywodzonego z konstytucyjnego prawa do sądu (por. np. zachowujący aktualność pogląd wyrażony w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 175/00, OSP 2001/7-8/116). W świetle art. 207 i 212 k.p.c. Sąd nie powinien jednak ograniczać się wyłącznie do biernej oceny stanowisk stron, lecz w przypadku istnienia wątpliwości dotyczących znaczenia procesowego przedstawionych okoliczności faktycznych i zarzutów, a w szczególności wątpliwości co do należytego skonkretyzowania twierdzeń faktycznych prezentowanych w procesie, powinnością Sądu jest skorzystanie z instrumentów, o których mowa w art. 207 § 3 k.p.c. a zwłaszcza w art. 212 §1 k.p.c. Dopiero bowiem prawidłowe wyjaśnienie stanowisk stron pozwala na określenie osi sporu (ustalenie okoliczności spornych a tym samym - kierunku i granic niezbędnego postępowania dowodowego). Ta faza postępowania jest szczególnie ważka dla realizacji zasad procesu rzetelnego (a więc prawa do sądu zgodnie z art. 45 Konstytucji RP) w sytuacji, gdy strony (jedna ze stron) nie korzystają z zawodowego zastępstwa procesowego. A contrario - jedynie w sytuacji, gdy przytoczenia stron zawarte w pozwie i odpowiedzi na pozew nie pozostawiają wątpliwości co do ich stanowisk w zakresie faktów istotnych dla rozstrzygnięcia i mają walor kompletności Sąd może zaniechać aktywnego wyjaśnienia zgodnie z art. 212 §1 k.p.c. W niniejszej sprawie Sąd przedstawiając w uzasadnieniu orzeczenia stanowisko procesowe strony pozwanej nie zaakcentował dostatecznie wynikających ze sprzeciwu kwestii związanych z tym, że pozwana nie zaprzeczyła, iż towar w postaci torfu kupowała w objętym sporem okresie, określając jedynie jako swojego kontrahenta przedsiębiorcę wskazywanego z kolei przez powoda jako jego agenta. Podkreślić należy, że z treści sprzeciwu nie wynika dostatecznie też to, by pozwana kwestionowała, że ona (czy podmioty przez nią wskazane) była odbiorcą towaru importowanego zgodnie z listami przewozowymi dołączonymi do pozwu. Wyraźnie jedynie wskazano, że pozwana podnosi zarzuty dotyczące niewywiązania się przez F. z zamówienia dotyczącego zakupu torfu, i twierdzi, że w następstwie tego kontrahent miał „odstąpić” od roszczeń finansowych. Pozwana zatem z jednej strony nie kwestionowała faktu nabycia torfu, z drugiej zaś nie przedstawiła szczegółowo okoliczności dotyczących transakcji i przyczyn, dla których nie zapłaciła należności, poprzestając na wytykaniu nadmiernej ogólności twierdzeń przedstawionych w pozwie i braku dowodów potwierdzających istnienie jej długu względem powoda oraz powołując się na utratę przez powoda prawa do przestawiania dalszych dowodów związaną z procedurą sądową w sprawach gospodarczych. Przypomnieć zaś należy, że w orzecznictwie na tle wykładni obowiązków procesowych stron wyrażono pogląd, iż przecząc stanowisku drugiej strony nie można poprzestawać na twierdzeniu o niewykazaniu faktów, lecz „fakty i dowody związane z konkretnymi okolicznościami, z którymi się pozwany nie zgadza powinien on wskazać, jeśli ma to służyć obronie jego racji, powinien się on ustosunkować do twierdzeń strony powodowej” (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2009 r. III CSK 341/08, LEX nr 584753 i tam cytowane wcześniejsze wypowiedzi orzecznicze). Zatem wypowiedź strony pozwanej co do faktów przytaczanych przez powoda powinna być skonkretyzowana i dostatecznie wskazywać na okoliczności kwestionowane jak i przyczyny takiego stanowiska pozwanego. Skoro zaś sprzeciw w niniejszej sprawie zawiera szereg twierdzeń, które nie pozwalają na uznanie, że pozwana zaprzecza współpracy handlowej dotyczącej dostaw objętych pozwem, to rolą Sądu zgodnie z art. 212 k.p.c. winno być podjęcie czynności zmierzających do uzyskania jednoznacznego stanowiska pozwanej dotyczącego zakupu torfu i przyczyn, które spowodowały, że pozwana uważała się za zwolnioną z obowiązku zapłaty ceny. Sąd czynności w tym zakresie nie przedsięwziął i nie wyjaśnił stanowiska pozwanej zgodnie z wcześniejszymi uwagami. W niniejszej sprawie pozwana po złożeniu sprzeciwu nie brała udziału w rozprawach mimo kierowania do niej kolejnych wezwań. Z kolei pismo procesowe powoda z dnia 4 czerwca 2013 roku ustosunkowujące się zgodnie z zarządzeniem z dnia 16 maja 2013 do twierdzeń sprzeciwu zostało zwrócone przez przewodniczącego na rozprawie z dnia 4 lipca 2013 poza częścią obejmującą wnioski dowodowe. Mimo zwrotu pisma jedynie w części nie zarządzono jednak doręczenia jego odpisu (w zakresie nie objętym zwrotem) stronie pozwanej. Pozwana nie znała więc stanowiska powoda w sprawie. W dalszym toku postępowania Sąd najpierw (na rozprawie w dniu 16 grudnia 2013) dopuścił dowód z zeznań świadków A. i Z., by następnie zmienić na tej samej rozprawie swoje postanowienie i oddalić wnioski o przesłuchanie świadków Z. i A. oraz o przesłuchanie pozwanej oraz „zaliczyć w poczet materiału dowodnego” dokumenty na k. 1 – 177 i oddalić jako spóźniony wniosek o przeprowadzenie dowodu z korespondencji mailowej, jaką pełnomocnik powoda zamierzał złożyć na rozprawie (nie wynika z protokołu rozprawy, by do złożenia tych dokumentów faktycznie doszło). W terminie publikacyjnym nadto zaliczono w poczet materiału dowodowego tłumaczenia złożone przez pełnomocnika po rozprawie na k. 182-183 (k. 185). W rezultacie Sąd wydając postanowienie dowodowe uwzględnił wyłącznie dokumenty złożone przez powoda do akt sprawy, pomijając pozostałe źródła dowodowe. W uzasadnieniu wyroku wskazano jednak, że Sąd pominął dowody znajdujące się na k. 108-109 i 182 -183 uznając je za spóźnione. Uzasadnienie w tym zakresie nie odpowiada w sposób wyraźny treści protokołu rozprawy, z którego wynika, że Sąd uwzględnił (jak należy traktować „zaliczenie w poczet materiału dowodowego) wnioski o przeprowadzenie dowodów z wszystkich dokumentów znajdujących się na k. od 1 do 177 akt (nie wyłączając z treści postanowienia k. 108 i 109) a następnie uzupełnił swoje postanowienie dowodowe uwzględniając dokumenty (a w istocie jedynie tłumaczenie na j. polski wcześniej złożonych dokumentów) na k. 181 -183. Zatem już z tej przyczyny uzasadnienie orzeczenia nie odpowiada treści akt sprawy (w zakresie przebiegu postępowania dowodowego). Dowody dopuszczone zgodnie z postanowienie dowodowym winny być bowiem przez Sąd ocenione stosownie do reguła z art. 233 k.p.c., czego zaniechano. Dodać należy, że postanowienia dowodowe nie zawierają tezy dowodowej, której stwierdzeniu poszczególne dowód miały służyć, co nie pozwala na ocenę okoliczności które Sąd uznawał za podlegające dowodowi w procesie. Nadto Sąd w toku rozprawy nie oddalił ani też nie uwzględnił wniosku o przesłuchanie M. K., przedstawiając jedynie zdawkowo tą kwestię w uzasadnieniu orzeczenia . Ujmując sposób procedowania w niniejszej sprawie w kontekście zarzutów apelacji, stwierdzić należy, że w ocenie Sądu odwoławczego Sąd I instancji nie przedstawił przyczyn uzasadniających pominięcie wniosku o przesłuchanie świadka A. K.. Z uzasadnienia wyroku zdaje się wynikać, że pominięcie dowodu jest skutkiem nieusprawiedliwionego niestawiennictwa świadka mimo nałożonej grzywny. W świetle przepisów k.p.c. nie sposób zaś obarczać strony skutkami nieusprawiedliwionej odmowy wykonania przez osobę wezwaną w charakterze świadka obowiązku stawienia się na rozprawie. Zgodnie z art. 274 §1 k.p.c. za nieusprawiedliwione niestawiennictwo sąd skaże bowiem świadka na grzywnę, po czym wezwie go powtórnie, a w razie ponownego niestawiennictwa skaże go na ponowną grzywnę i może zarządzić jego przymusowe sprowadzenie. Trafnie zatem wywodzi skarżący, że wobec nieusprawiedliwionego ponownego niestawiennictwa świadka Sąd winien skorzystać z kompetencji służących wyegzekwowaniu obowiązku stawiennictwa na rozprawie i nie było podstaw do pominięcia zeznań. Podstawy prawnej pominięcia tego wniosku nie można upatrywać w treści art. 242 k.p.c. Wprawdzie Sąd na rozprawie w dniu 16 września 2013 wydał postanowienie, w którym „zakreślił stronie powodowej termin do przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka A. K. do dnia 16 grudnia 2013’ (k. 155), to jednak w realiach niniejszej sprawy niestawiennictwo świadka nie upoważniało do odstąpienia od zastosowania dalszych środków służących egzekucji obowiązku złożenia zeznań. Przypomnieć należy, że zgodnej z art. 242 §2 k.p.c. jeżeli postępowanie dowodowe napotyka przeszkody o nieokreślonym czasie trwania, sąd może oznaczyć termin, po którego upływie dowód może być przeprowadzony tylko wówczas, gdy nie spowoduje to zwłoki w postępowaniu. Przeszkoda w rozumieniu tego przepisu to okoliczność, która (jakkolwiek jest usuwalna) uniemożliwia prowadzenie dowodowego. Dopiero zaistnienie stanu, w którym postępowanie „spoczywa” w oczekiwaniu na ustanie przeszkody dla przeprowadzenia dowodu, uzasadnia stosowanie tej normy. Oznaczenie terminu winno być w świetle art. 242 k.p.c. połączone z zakomunikowaniem stronom zastrzeżenia, o którym mowa w tym przepisie (a zatem wskazaniem, że po upływie terminu dowód będzie przeprowadzony tylko wówczas, gdy nie spowoduje to zwłoki w postępowaniu). W niniejszej sprawie Sąd wydając postanowienie z dnia 16 września 2013 jedynie „zakreślił” powodowi termin do przeprowadzenia dowodu, a w szczególności nie wskazał w treści postanowienia, że takie skutki będzie wiązał z upływem zakreślonego terminu na przeprowadzenie dowodu. Jednocześnie zaakcentować trzeba, że samo ponowne nieusprawiedliwione niestawiennictwo świadka nie może być uznane za przeszkodę upoważaniającą do stosowania art. 242 k.p.c. Jak wskazano wyżej ustawa w odmienny sposób określa skutki nieusprawiedliwionego niestawiennictwa, nakazując Sądowi ponowne ukaranie świadka grzywną i rozważenie zarządzenia przymusowego doprowadzenia świadka do sądu. Normę art. 274 §1 k.p.c. uznać należy za szczególną i wyłączającą w uregulowanym zakresie możność stosowania rygoru z art. 242 k.p.c. W rezultacie także w kontekście postanowienia z dnia 16 września 2013 nie sposób uznać decyzji o pominięciu zeznań świadka K. za uzasadnioną. Stąd też zarzut naruszenia ar. 274 k.p.c. i 227 uznać należało za uzasadniony. Nie znajduje też odzwierciedlenia w aktach argument, wskazany przez Sąd Okręgowy jako przyczyna oddalenia wniosków o przesłuchanie świadków A. i Z.. Sąd jako podstawę oddalenia wniosków wskazał normę art.
k.p.c., przyjmując jak się wydaje, że strona pozwana nie uiściła zaliczki na poczet kosztów przeprowadzenia tego dowodu. Tymczasem z pisma pozwanej z dnia 27 września 2013 i dołączonego do niego dowodu wpłaty (k. 165 – 166) wynika, że pozwana zaliczkę uiściła w terminie. Sąd nie wyjaśnił w uzasadnieniu orzeczenia przyczyn, dla których uznał, że dokument przedłożony przez pozwaną nie dowodzi dokonania wpłaty. W tym kontekście (zwłaszcza wobec zmian postanowienia dowodowego w trakcie rozprawy z dnia 16 grudnia 2013) nie można uznać, by uzasadnionym było przyjęcie przez Sąd, że wniosek o przesłuchanie tych osób podlegał pominięciu wobec treści art.
W związku z tym należy uznać rację argumentacji prezentowanej przez skarżącego w toku rozprawy apelacyjnej. Jak wskazano wyżej, uzasadnione są zarzuty kwestionujące czytelność uzasadnienia w zakresie oceny dowodów na k. 108-109 i tłumaczenia na k. 182-183 akt. W świetle protokołów rozprawy i posiedzenia poprzedzającego ogłoszenie wyroku Sąd bowiem dowody z tych dokumentów dopuścił a zatem uzasadnienie wyroku, w którym przedstawiono przyczyny dla których Sąd wnioski uznał za spóźnione nie przystaje do materiału procesowego. Odnosząc się do zarzutów dotyczących pominięcia dowodów z korespondencji e-mail z dnia 13 kwietnia 2012 i 24 maja 2012 stwierdzić należy, że Sąd Okręgowy pominął to, iż w świetle art. 217 §2 k.p.c. pominięciu podlega wniosek dowodowy spóźniony, chyba że strona uprawdopodobni, że nie zgłosiła go we właściwym czasie bez swojej winy lub że uwzględnienie spóźnionych twierdzeń i dowodów nie spowoduje zwłoki w rozpoznaniu sprawy albo że występują inne wyjątkowe okoliczności. Podkreślić trzeba, że wystarczy zaistnienie (uprawdopodobnienie) jednej wymienionych przesłanek dla zachowania przez stronę prawa do powołania dowodów zgodnie z art. 217 §1 k.p.c. W niniejszej sprawie Sąd w uzasadnieniu wyroku w żaden sposób nie odniósł się do oddalenia wniosków dowodowych zgłaszanych na rozprawie (odwołał się wyłącznie do wniosku dowodowego dotyczącego korespondencji elektronicznej z 15 października 2012). W rezultacie także w tej płaszczyźnie zarzuty apelacji muszą być uznane za uzasadnione. Za uzasadniony poczytać należy też zarzut naruszenia art. 328 §2 k.p.c. w tej części, w jakiej wskazuje się na wadliwość ustaleń faktycznych. Zgodnie z powołanym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać wskazanie m. in. okoliczności faktycznych, które Sąd uznał za udowodnione oraz dowodów o które się oparł. W niniejszej sprawie Sąd mimo wyodrębnienia redakcyjnego części uzasadnienia zawierającej opis ustalonych faktów, przytoczył jedynie ponownie twierdzenia stron oraz ich ocenę jako nieuzasadnionych w świetle dowodów. Nie ma więc w świetle uzasadnienia wyroku, podstaw do przyjęcia, że Sąd poczynił ustalenia istotne dla rozstrzygnięcia a dotyczące twierdzeń powoda co do treści stosunku prawnego między stronami i twierdzeń pozwanej składającej się na przyjętą przez nią linię obrony. Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia przez Sąd normy art. 224 §1 k.p.c. w zw. z art. 232 k.p.c. Jak wskazano wyżej, także po zmianie przepisów k.p.c. wynikającej z ustawy z dnia 16 września 2011, nie sposób przyjąć, by obowiązkiem Sądu było prowadzenie postępowania dowodowego z urzędu. W apelacji nie przedstawiono żadnych okoliczności, które w świetle wykładni art. 232 k.p.c. ukształtowanej w orzecznictwie Sądu Najwyższego, czyniłyby zasadny twierdzenie, że Sąd w niniejszej sprawie miał powinność uzupełnienia z urzędu materiału dowodowego. Biorąc pod uwagę to, że strona powodowa była reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika procesowego, Sąd odwoławczy nie znajduje podstaw, by w tej kwestii podzielić wywody skarżącej. Odnosząc się do dalszej argumentacji skarżącego stwierdzić należy, że wobec wskazanych wyżej zasadniczych mankamentów postępowania dowodowego, przedwczesne jest na obecnym etapie postępowania odnoszenie się do podnoszonych w apelacji zarzutów dotyczących błędnej oceny dowodów i błędnych ustaleń faktycznych. Ocena tych zarzutów byłaby możliwa jedynie w sytuacji, w której materiał procesowy był kompletny – a więc zostałby zebrany w procesie z zachowaniem norm kodeksu postępowania cywilnego. Sąd odwoławczy wobec zakresu stwierdzonych uchybień stwierdza też, że dotychczas zgromadzony materiał procesowy uniemożliwia dokonanie poprawnych (adekwatnych do stanowisk stron) ustaleń faktycznych. Przedstawione wyżej uchybienia czynią zasadnym zarzut nierozpoznania sprawy co do istoty i żądanie uchylenia wyroku zawarte w apelacji. Nie sposób bowiem wobec zakresu w jakim dowody zostały pominięte przez Sąd I instancji przyjąć, że doszło do prawidłowego zgromadzenia materiału dowodowego a przedstawione wady uzasadnienia nie pozwalają na przyjęcie, że Sąd poczynił ustalenia faktyczne odpowiadające jego treści. Jak wskazano wyżej, postępowanie dowodowe musi być ponowione w całości, gdyż dopiero całokształt materiału dowodowego może podlegać ocenie zgodnie z art. 233 §1 k.p.c. po uprzednim ustaleniu zakresu okoliczności spornych i wymagających dowodu. W konsekwencji stosując normę art. 386 §4 k.p.c. orzeczono o uchyleniu zaskarżonego wyroku. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji ponowi czynności zmierzające do wyjaśnienia stanowiska strony pozwanej co do nabycia towaru objętego pozwem. Następnie, zależnie od wyników tych czynności, Sąd dokona oceny wniosków o przeprowadzenie dowodów ze źródeł osobowych i dokumentów składanych przez stronę powodową do akt sprawy. Zgromadzony materiał procesowy Sąd I oceni zgodnie z regułami z art. 233 §1 k.p.c. Stosownie do treści art. 108 §2 k.p.c. pozostawiono Sądowi Okręgowemu rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego w niniejszej sprawie.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.