II AKa 134/14

(1)oskarżonego z art. 258§1kk w zw. z art. 64§1kk, art.291§1kk w zw. z art. 18§3kk w zw. z art. 13§1kk w zw. z art. 286§1kk w zw. z art. 11§2kk w zw. z art. 651kk w zw. z art. 65§1kk w zw. z art. 12kk w zw. z art. 64§1kk, art. 291§1kk w zw. z art. 294§1kk w zw. z art. 306kk w zw. z art. 11§2kk w zw. z art. 12kk w zw. z art. 65§1kk w zw. z art. 64§1kk, art. 286§1kk w zw. z art. 64§1kk, art. 291§1kk w zw. z art. 65§1kk w zw. z art. 64§1kk, art. 291§1kk w zw. z art. 18§3kk w zw. z art. 286§1kk w zw z art. 11§2kk w zw. z art. 65§1kk w zw. z art. 64§1kk, art. 18§3kk w zw. z art. 286§1kk w zw. z art. 65§1kk w zw. z art. 64§1kk, art. 56 ust. 3 ustawy z 29.07.2005r. o przeciwdz. narkom. w zw. z art. 64§1kk, art. 58 ust. 1 ustawy o przeciwdz. narkom. w zw. z art. 12kk T. O.

(1)oskarżonego z art. 258§1kk, art. 291§1kk w zw. z art. 18§3kk w zw. z art. 13§1kk w zw. z art. 286§1kk w zw. z art. 11§2kk w zw. z art. 65§1kk w zw. z art. 12kk, art. 291§1kk w zw. z art. 294§1kk w zw. z art. 306kk w zw. z art. 12kk w zw. z art. 12kk w zw. z art. 65§1kk, art. 291§1kk w zw. z art. 65§1kk, art. 291§1kk w zw. z art. 18§3kk w zw. z art. 286§1kk w zw. z art. 11§2kk w zw. z art. 65§1kk, art. 18§3kk w zw. z art. 286§1kk w zw. z art. 65§1kk M. G. oskarżonego z art. 258§1kk D. P.

(1)oskarżonego z art. 258§1kk R. I.

(1)oskarżonego z art. 286§1kk i art. 284§2kk w zw. z art. 11§2kk w zw. z art. 12kk, art. 233§1kk w zw. z art. 238kk w zw. z art. 11§2kk z powodu apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 28 stycznia 2014r., sygn. akt III K 245/12 I. Zmienia zaskarżony wyrok co do oskarżonego R. I.

(1)w ten sposób, że: a. uznaje czyny przypisane w punktach

1. i
2. wyroku za jeden czyn ciągły z art. 286 § 1 k.k. , art. 284 § 2 k.k. i art. 233 § 1 k.k., art. 238 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 12 k.k. i za ten czyn, na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, której wykonanie, na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. oraz art. 70 § 1 pkt 1 k.k. warunkowo zawiesza na okres 3 (trzech) lat, tytułem próby, na poczet, której na podstawie art. 63 § 1 k.k. zalicza okres zatrzymania oskarżonego w dniu 27 czerwca 2012 r. (jeden dzień); b. uchyla orzeczenie o karze łącznej w punkcie
3. wyroku. II. W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy. III. Zwalnia oskarżonego M. G. od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa przypadających od niego kosztów sądowych za postępowania odwoławczego, w tym nie wymierza mu opłaty za II instancję. IV. Zasądza od oskarżonych - R. W.

(1), T. O.

(1), D. P.

(1)i R. I.

(1)- na rzecz Skarbu Państwa kwoty po 54 zł (pięćdziesiąt cztery złote) od każdego z nich, tytułem zwrotu przypadających od nich wydatków za postępowanie odwoławcze oraz wymierza im opłaty za II instancję w wysokości: R. W.

(1)4.400 zł (cztery tysiące czterysta złotych) , T. O.

(1)2.800 zł (dwa tysiące osiemset złotych), D. P.

(1)300 zł (trzysta złotych), zaś za obie instancje R. I.

(1)– 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych). I. P. P. U. D. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Poznaniu, wyrokiem z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt III K 245/12: I. oskarżonego R. W.

(1)uznał za winnego tego, że: 1. w okresie od 2008 roku do 24 kwietnia 2012 roku w G., powiat (...), kierował zorganizowaną grupą przestępczą mającą na celu przyjmowanie samochodów pochodzących z kradzieży oraz samochodów pochodzących z upozorowań kradzieży w celu wyłudzenia odszkodowań auto-casco, ich ukrywanie, usuwanie znaków identyfikacyjnych tych pojazdów, demontowanie na części, a następnie ich zbywanie, w skład której wchodzili również T. O.

(1), M. G., M. K.

(1)i D. P.

(1), przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia w okresie od 12.11.2003 r. do 1.12.2004 r. i od 14.01.2006 r. do 11.04.2007 r. kary 2 lat i 5 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego we W. z dnia 26 lipca 2005 roku w sprawie (...) za umyślne przestępstwo podobne z art. 258 §3 k.k. - tj. popełnienia przestępstwa z art. 258 §3 k.k. w zw. z art. 64 §1 k.k., za co, na podstawie art. 258 §3 k.k. wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności; 2. w dniu 26 lutego 2011 roku w G., działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu T. O.

(1)i M. K.

(1)przyjął za pośrednictwem innej ustalonej osoby od działających wspólnie i w porozumieniu innych ustalonych osób samochód marki B. (...) nr rej. (...) koloru złotego o wartości 170.000 złotych pochodzący z kradzieży na szkodę nieustalonego dotychczas pokrzywdzonego, czym jednocześnie udzielił działającym wspólnie i w porozumieniu innym ustalonym osobom pomocy w usiłowaniu doprowadzenia ubezpieczyciela (...) S.A. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci wypłaty nienależnego ubezpieczenia auto-casco w wysokości 170.000 złotych, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na odmowę ubezpieczyciela wypłaty odszkodowania, przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia w okresie od 12.11.2003 r. do 1.12.2004 r. i od 14.01.2006 r. do 11.04.2007 r. kary 2 lat i 5 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego we W. z dnia 26 lipca 2005 roku w sprawie (...) za umyślne przestępstwo podobne z art. 204 §2 kk i art. 258 §3 kk – tj. popełnienia przestępstwa z art. 291 §1 k.k. w zb. z art. 18 §3 k.k. w zw. z art. 13 §1 k.k. w zw. z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k. w zw. z art. 64 §1 k.k., za co, na podstawie art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 14 §1 k.k. i w zw. z art. 19 §1 k.k. w zw. z art. 11 §3 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k. w zw. z art. 64 §2 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 §2 k.k. karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej za równoważną kwocie 40 zł; 3. w okresie od lutego 2011 roku do lipca 2011 roku w G. powiat (...), działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z T. O.

(1)i M. K.

(1)oraz trzema innymi ustalonymi osobami brał udział w ukrywaniu i usuwaniu znaków identyfikacyjnych w pochodzącym z dokonanej w Niemczech 8 grudnia 2010 roku na szkodę firmy (...) kradzieży samochodu marki B. (...) rocznik 2010 o wartości nie mniejszej niż 220.000 złotych, przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia w okresie od 12.11.2003 r. do 1.12.2004 r. i od 14.01.2006 r. do 11.04.2007 r. kary 2 lat i 5 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego we W.z dnia 26 lipca 2005 roku w sprawie (...) za umyślne przestępstwo podobne z art. 204 §2 kk i z art. 258 §3 kk - tj. popełnienia przestępstwa z art. 291 §1 k.k. w zw. z art. 294 §1 k.k. w zb. z art. 306 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k. w zw. z art. 64 §1 k.k., za co, na podstawie art. 294 §1 k.k. w zw. z art. 11 §3 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k. w zw. z art. 64 §2 k.k. wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 §2 k.k. karę grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej za równoważną kwocie 40 zł;

1. w lipcu 2011 roku w G., powiat (...), działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadził S. S. w błąd co do rzeczywistego pochodzenia samochodu marki B. (...) rocznik 2010, posiadającego przerobiony numer nadwozia i pochodzącego z kradzieży dokonanej w Niemczech 8 grudnia 2010 roku na szkodę firmy (...), oferując mu go do sprzedaży i zbywając go za równowartość 180.000 złotych, czym doprowadził go do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia w okresie od 12.11.2003 r. do 1.12.2004 r. i od 14.01.2006 r. do 11.04.2007 r. kary 2 lat i 5 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego we W. z dnia 26 lipca 2005 roku w sprawie (...) za umyślne przestępstwo podobne z art. 204 § 2 kk – tj. popełnienia z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k. w zw. z art. 64 §1 k.k., za co, na podstawie art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k. w zw. z art. 64 §2 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 §2 k.k. karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej za równoważną kwocie 40 zł;
2. ciąg dwóch przestępstw z art. 291 §1 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k. w zw. z art. 64 §1 k.k., polegających na tym , że: a) w okresie od marca 2011 roku do czerwca 2011 roku w G., powiat (...), dokładnej daty nie ustalono, działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z T. O.

(1)i M. K.

(1)przyjął od działających wspólnie i w porozumieniu trzech innych ustalonych osób pochodzący z kradzieży dokonanej na szkodę nieustalonego pokrzywdzonego samochód marki B. (...) (...)rocznik 2010 o wartości nie mniejszej niż 100.000 złotych, w zamian za pieniądze w kwocie 14.000 złotych, czym działał na szkodę nieustalonego pokrzywdzonego, przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia w okresie od 12.11.2003 r. do 1.12.2004 r. i od 14.01.2006 r. do 11.04.2007 r. kary 2 lat i 5 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego we W. z dnia 26 lipca 2005 roku w sprawie (...) za umyślne przestępstwo podobne z art. 204 §2 kk i art. 258 §3 kk, b) w dniu 13 czerwca 2011 roku w G., powiat (...), działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przyjął od działających wspólnie i w porozumieniu dwóch innych ustalonych osób pochodzący z przywłaszczenia samochód marki B. (...) rocznik 2007 o wartości nie mniejszej niż 90.000 złotych, czym działał na szkodę (...) Banku S.A., przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia w okresie od 12.11.2003 r. do 1.12.2004 r. i od 14.01.2006 r. do 11.04.2007 r. kary 2 lat i 5 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego we W. z dnia 26 lipca 2005 roku w sprawie (...) za umyślne przestępstwo podobne z art. 204 §2 kk i art. 258 §3 k.k. – za co, na podstawie art. 291 §1 k.k. w zw. z art. 91 §1 k.k. i w zw. z art. 65 §1 k.k. w zw. z art. 64 §2 k.k. wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 §2 k.k. karę grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej za równoważną kwocie 40 zł; 6. w lutym 2012 roku w G., powiat (...), działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z T. O.

(1)przyjął od R. I.

(1)samochód marki V. (...) nr rej. (...) o numerze VIN (...) o wartości 69.000 złotych pochodzący z przestępstwa przywłaszczenia na szkodę właściciela spółki (...) Sp. z o.o. z siedzibą w P., czym jednocześnie udzielił R. I.

(1)pomocy do doprowadzenia ubezpieczyciela (...) S.A. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci nienależnie wypłaconego w dniu 24 kwietnia 2012 roku na rzecz (...) Bank (...) S.A. odszkodowania auto-casco w wysokości 68.858 złotych, przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia w okresie od 12.11.2003 r. do 1.12.2004 r. i od 14.01.2006 r. do 11.04.2007 r. kary 2 lat i 5 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego we W. z dnia 26 lipca 2005 roku w sprawie (...) za umyślne przestępstwo podobne z art. 204 §2 kk i art. 258 §3 kk – to jest popełnienia przestępstwa z art. z art. 291 §1 k.k. w zb. z art. 18 §3 k.k. w zw. z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k. w zw. z art. 64 §1 k.k., za co, na podstawie art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 19 §1 k.k. w zw. z art. 11 §3 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k. w zw. z art. 64 §2 k.k. wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 §2 k.k. karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej za równoważną kwocie 40 zł; 7. w okresie od lutego 2011 roku do kwietnia 2011 roku, dokładnej daty nie ustalono, w G., powiat (...), działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z T. O.

(1)przyjął samochód marki O. (...) nr rej. (...) o numerze VIN (...) rocznik 2005, czym jednocześnie udzielił innej ustalonej osobie pomocy do doprowadzenia ubezpieczyciela (...) S.A. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci nienależnie wypłaconego Ł. J. w dniu 26 kwietnia 2011 roku odszkodowania auto-casco w wysokości 38.100 złotych, przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia w okresie od 12.11.2003 r. do 1.12.2004 r. i od 14.01.2006 r. do 11.04.2007 r. kary 2 lat i 5 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego we W. z dnia 26 lipca 2005 roku w sprawie (...) za umyślne przestępstwo podobne z art. 204 §2 kk i art. 258 §3 kk - tj. popełnienia przestępstwa z art. 18 §3 k.k. w zw. z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k. w zw. z art. 64 §1 k.k., za co, na podstawie art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 19 §1 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k. w zw. z art. 64 §2 k.k. wymierza mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 §2 k.k. karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej za równoważną kwocie 40 zł; 8. w okresie od czerwca 2011 roku do sierpnia 2011 roku w G., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i wbrew przepisom ustawy wprowadził do obrotu znaczne ilości substancji psychotropowych w ten sposób, że A. C.

(1)ps. (...) przekazał 200 gramów amfetaminy w ramach rozliczeń finansowych, mając świadomość, że amfetamina zostanie przeznaczona do dalszej sprzedaży, przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia w okresie od 12.11.2003 r. do 1.12.2004 r. i od 14.01.2006 r. do 11.04.2007 r. kary 2 lat i 5 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego we W. z dnia 26 lipca 2005 roku w sprawie (...) za umyślne przestępstwo podobne z art. 204 § 2 kk – to jest popełnienia przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii – w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011r. – w zw. z art. 4 §1 k.k. w zw. z art. 64 §1 k.k., za co, na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii – w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011r. – w zw. z art. 4 §1 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności, a także karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej za równoważną kwocie 40 zł; 9. ciągu dwóch przestępstw z art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k., polegających na tym, że: a) w okresie od lutego 2011 roku do czerwca 2011 roku w G., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru czynem i wbrew przepisom ustawy, A. C.

(1)ps. (...) nie mniej niż 5-krotnie udzielił każdorazowo po jednej porcji środka odurzającego w postaci kokainy do spożycia oraz nie mniej niż 5-krotnie udzielił mu substancji psychotropowej w postaci amfetaminy do spożycia, b) w okresie od 2010 roku do kwietnia 2012 roku w G., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i wbrew przepisom ustawy, M. K.

(1)nie mniej niż 5-krotnie udzielił każdorazowo po jednej porcji środka odurzającego w postaci kokainy do spożycia oraz nie mniej niż 5-krotnie udzielił mu substancji psychotropowej w postaci amfetaminy do spożycia - za co, na podstawie art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 91 §1 k.k. wymierzył mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności; Na podstawie art. 91 §2 k.k. w zw. z art. 86 §1 i 2 k.k., orzeczone wobec oskarżonego R. W.

(1)w punktach od

1. do
2. wyroku kary jednostkowe pozbawienia wolności i grzywny, Sąd Okręgowy połączył i wymierzył oskarżonemu w ich miejsce łączną karę 4 lat pozbawienia wolności oraz łączną karę grzywny w wymiarze 500 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej za równoważną kwocie 40 zł. Na podstawie art. 63 §1 k.k. zaliczył oskarżonemu, na poczet orzeczonej kary łącznej, pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania od dnia 28 czerwca 2012 roku do dnia 8 kwietnia 2013 roku; II. oskarżonego T. O.

(1)uznał za winnego tego, że: 1. W okresie od 2008 roku do 24 kwietnia 2012 roku w G., powiat (...), brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przez R. W.

(1)ps. (...) mającej na celu przyjmowanie samochodów pochodzących z kradzieży oraz samochodów pochodzących z upozorowań kradzieży w celu wyłudzenia odszkodowań auto-casco, ich ukrywanie, usuwanie znaków identyfikacyjnych tych pojazdów, demontowanie na części, a następnie ich zbywanie, w skład której wchodzili również M. G., M. K.

(1)i D. P.

(1)- tj. popełnienia przestępstwa z art. 258 §1 k.k., za co, na podstawie art. 258 §1 k.k. wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności; 2. w dniu 26 lutego 2011 roku w G., działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu R. W.

(1)ps. (...) i M. K.

(1)przyjął za pośrednictwem innej ustalonej osoby od działających wspólnie i w porozumieniu innych ustalonych osób samochód marki B. (...) (...) nr rej. (...) koloru złotego o wartości 170.000 złotych pochodzący z kradzieży na szkodę nieustalonego dotychczas pokrzywdzonego, czym jednocześnie udzielił działającym wspólnie i w porozumieniu innym ustalonym osobom pomocy w usiłowaniu doprowadzenia ubezpieczyciela (...) S.A. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci wypłaty nienależnego ubezpieczenia auto-casco w wysokości 170.000 złotych, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na odmowę ubezpieczyciela wypłaty odszkodowania – tj. popełnienia przestępstwa z art. 291 §1 k.k. w zb. z art. 18 §3 k.k. w zw. z art. 13 §1 k.k. w zw. z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k., za co, na podstawie art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 14 §1 k.k. i w zw. z art. 19 §1 k.k. w zw. z art. 11 §3 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k. w zw. z art. 64 §2 k.k. wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 §2 k.k. karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej za równoważną kwocie 30 zł; 3. w okresie od lutego 2011 roku do lipca 2011 roku w G. powiat (...), działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z R. W.

(1)ps. (...) i M. K.

(1)i trzema innymi nieustalonymi osobami brał udział w ukrywaniu i usuwaniu znaków identyfikacyjnych w pochodzącym z dokonanej w dniu 8 grudnia 2010 roku w Niemczech na szkodę firmy (...) kradzieży samochodu marki B. (...) rocznik 2010 o wartości nie mniejszej niż 220.000 złotych - tj. popełnienia przestępstwa z art. 291 §1 k.k. w zw. z art. 294 §1 k.k. w zb. z art. 306 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k., za co, na podstawie art. 294 §1 k.k. w zw. z art. 11 §3 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k. w zw. z art. 64 §2 k.k. wymierzył mu karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 §2 k.k. karę grzywny w wymiarze 120 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej za równoważną kwocie 30 zł; 4. w okresie od marca 2011 roku do czerwca 2011 roku w G., powiat (...), dokładnej daty nie ustalono, działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z R. W.

(1)ps. (...) i M. K.

(1)przyjął od działających wspólnie i w porozumieniu dwóch innych ustalonych osób pochodzący z kradzieży dokonanej na szkodę nieustalonego pokrzywdzonego samochód marki B. (...)-pakiet kombi rocznik 2010 o wartości nie mniejszej niż 100.000 złotych, w zamian za pieniądze w kwocie 14.000 złotych, czym działał na szkodę nieustalonego pokrzywdzonego – tj. popełnienia przestępstwa z art. 291 §1 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k., za co, na podstawie art. 291 §1 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k. w zw. z art. 64 §2 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 §2 k.k. karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej za równoważną kwocie 30 zł; 5. w lutym 2012 roku w G., powiat (...), działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z R. W.

(1)ps. (...) przyjął od R. I.

(1)samochód marki V. (...) nr rej. (...) o numerze VIN (...) o wartości 69.000 złotych pochodzący z przestępstwa przywłaszczenia na szkodę właściciela spółki (...) Sp. z o.o. z siedzibą w P., czym jednocześnie udzielił R. I.

(1)pomocy do doprowadzenia ubezpieczyciela (...) S.A. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci nienależnie wypłaconego w dniu 24 kwietnia 2012 roku na rzecz (...) Bank (...) S.A. odszkodowania auto-casco w wysokości 68.858 złotych - to jest popełnienia przestępstwa z art. 291 §1 k.k. w zb. z art. 18 §3 k.k. w zw. z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k., za co na podstawie art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 19 §1 k.k. w zw. z art. 11 §3 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k. w zw. z art. 64 §2 k.k. wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 §2 k.k. karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej za równoważną kwocie 30 zł; 6. w okresie od lutego 2011 roku do kwietnia 2011 roku, dokładnej daty nie ustalono, w G., powiat (...), działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z R. W.

(1)ps. LALA przyjął samochód marki O. (...) nr rej. (...) o numerze VIN (...) rocznik 2005, czym jednocześnie udzielił innej ustalonej osobie pomocy do doprowadzenia ubezpieczyciela (...) S.A. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci nienależnie wypłaconego Ł. J. w dniu 26 kwietnia 2011 roku odszkodowania auto-casco w wysokości 38.100 złotych to jest popełnienia przestępstwa z art. z art. 18 §3 k.k. w zw. z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k. i za to na podstawie art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 19 §1 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k. w zw. z art. 64 §2 k.k. wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 §2 k.k. karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej za równoważną kwocie 30 zł. Na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 §1 i 2 k.k. orzeczone wobec oskarżonego T. O.

(1)w punktach od

1. do
2. wyroku kary jednostkowe pozbawienia wolności i grzywny Sąd Okręgowy połączył i wymierzył oskarżonemu w ich miejsce łączną karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz łączną karę grzywny w wymiarze 400 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej za równoważną kwocie 30 (trzydziestu) zł. Na podstawie art. 63 §1 k.k. zaliczył oskarżonemu, na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności, okres tymczasowego aresztowania od dnia 24 kwietnia 2012 roku do dnia 8 października 2012 roku. Sąd Okręgowy uniewinnił natomiast oskarżonego T. O.

(1)od popełnienia tego, że w okresie od maja 2011 roku do czerwca 2011 roku w G., powiat (...), dokładnej daty nie ustalono, działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z R. W.

(1)ps. (...) przyjął od działających wspólnie i w porozumieniu dwóch innych nieustalonych osób pochodzący z przywłaszczenia samochód marki B. (...) rocznik 2007 o wartości nie mniejszej niż 90.000 złotych, czym działał na szkodę (...) Banku S.A. – to jest czynu z art. 291 §1 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k. III. oskarżonego M. G. uznał za winnego tego, że: 1. w okresie od 8 października 2010 roku do 24 kwietnia 2012 roku w G. powiat (...), brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przez R. W.

(1)ps. (...) mającej na celu przyjmowanie samochodów pochodzących z kradzieży oraz samochodów pochodzących z upozorowań kradzieży w celu wyłudzenia odszkodowań auto-casco, ich ukrywanie, usuwanie znaków identyfikacyjnych tych pojazdów, demontowanie na części, a następnie ich zbywanie, w skład której wchodzili również T. O.

(1)ps. (...), M. K.

(1)i D. P.

(1)- tj. popełnienia przestępstwa z art. 258 §1 k.k., za co, na podstawie art. 258 §1 k.k. wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie, na podstawie art. 69 §1, 2 i 3 k.k. oraz art. 70 §2 k.k. w zw. z art. 65 §2 k.k. warunkowo zawiesił na okres 4 lat tytułem próby, oddając oskarżonego w tym czasie, na podstawie art. 73 §2 k.k. w zw. z art. 65 §2 k.k. pod dozór kuratora sądowego; na podstawie art. 45 §1 k.k. orzekł wobec oskarżonego M. G. środek karny w postaci przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z przestępstwa w wysokości 1.500,00 złotych, zaś na podstawie art. 63 §1 k.k. zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności - w razie zarządzenia jej wykonania - okres zatrzymania w dniu 27 czerwca 2012 roku. IV. oskarżonego D. P.

(1)uznał za winnego tego, że: 1. w okresie od 2009 roku do 24 kwietnia 2012 roku w G. powiat (...), brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przez R. W.

(1)ps. (...) mającej na celu przyjmowanie samochodów pochodzących z kradzieży oraz samochodów pochodzących z upozorowań kradzieży w celu wyłudzenia odszkodowań auto-casco, ich ukrywanie, usuwanie znaków identyfikacyjnych tych pojazdów, demontowanie na części, a następnie ich zbywanie, w skład której wchodzili również T. O.

(1)ps. (...), M. K.

(1)i M. G. - tj. popełnienia przestępstwa z art. 258 §1 k.k., za co, na podstawie art. 258 §1 k.k. wymierzył mu karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie, na podstawie art. 69 § 1, 2 i 3 k.k. oraz art. 70 §2 k.k. w zw. z art. 65 §2 k.k. warunkowo zawiesił na okres 4 lat tytułem próby, oddając oskarżonego w tym czasie, na podstawie art. 73 §2 k.k. w zw. z art. 65 §2 k.k. pod dozór kuratora sądowego, a na podstawie art. 63 §1 k.k. zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności - w razie zarządzenia jej wykonania - okres zatrzymania w dniu 27 czerwca 2012 roku. V. oskarżonego R. I.

(1)uznał za winnego tego, że: 1. w okresie od 1 lutego do 24 kwietnia 2012 roku we W., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, upozorował kradzież z włamaniem samochodu marki V. (...) nr rej. (...) o numerze VIN (...) o wartości 69.000 złotych, stanowiącego własność firmy (...) Sp. z o.o. z siedzibą w P., w ten sposób, że samochód ten przekazał działającym wspólnie i w porozumieniu R. W.

(1)ps. (...) i T. O.

(1)ps. (...), czym przywłaszczył powierzony mu samochód na szkodę właściciela firmy (...) Sp. z o.o. z siedzibą w P., a następnie w dniach 9 lutego 2012 roku i 13 lutego 2012 roku zgłosił szkodę u ubezpieczyciela (...) S.A., doprowadzając ubezpieczyciela do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci nienależnie wypłaconego w dniu 24 kwietnia 2012 roku na rzecz (...) Bank (...) S.A. odszkodowania auto-casco w wysokości 68.858 złotych – to jest przestępstwa z art. z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 284 §2 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k. i w zw. z art. 12 k.k., za co, na podstawie art. 286 §1 k.k. w zw.. z art. 11 §3 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności; 2. w dniu 1 lutego 2012 roku w Komendzie Powiatowej Policji we W., będąc pouczonym o odpowiedzialności karnej z art. 233 §1 kk i z art. 238 kk, złożył fałszywe zawiadomienie o rzekomej kradzieży z włamaniem samochodu marki V. (...) nr rej. (...) o wartości 69.000 złotych oraz fałszywe zeznania na okoliczność upozorowanej przez niego kradzieży ww. pojazdu, w których kłamliwie wskazał, iż nieznany sprawca, działając bez jego wiedzy i zgody, włamał się do ww. samochodu pozostawionego na parkingu pod basenem we W., zabierając go następnie w celu przywłaszczenia – to jest popełnienia przestępstwa z art. 233 §1 k.k. w zw. z art. 238 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k., za co na podstawie art. 233 §1 k.k. w zw. z art. 11 §3 k.k. wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności; Na podstawie art. 85 k.k. oraz art. 86 §1 k.k. orzeczone wobec oskarżonego R. I.

(1)w punktach

1. i
2. wyroku kary jednostkowe pozbawienia wolności Sąd Okręgowy połączy i wymierzył oskarżonemu w ich miejsce łączną karę 1 roku pozbawienia wolności, na poczet której, na podstawie art. 63 §1 k.k. zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania w dniu 27 czerwca 2012 roku. Sąd Okręgowy orzekł także o kosztach postępowania, w ten sposób, że na podstawie art. 626 §1 k.p.k. i art. 624 §1 k.p.k. oraz art. 17 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych, zwolnił skarżonego M. G. od obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa kosztów procesu w części przypadającej od niego, obciążając nimi Skarb Państwa, w tym zwolnił go od opłaty, zaś na podstawie art. 626 §1 k.p.k. w zw. z art. 632 pkt 2 k.p.k. w części uniewinniającej oskarżonego T. O.

(1)od zarzutu z pkt XVI aktu oskarżenia kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa. Natomiast, na podstawie art. 627 k.p.k. i art. 633 k.p.k. oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 – 5 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych, zasądził od pozostałych oskarżonych - R. W.

(1), T. O.

(1), D. P.

(1), R. I.

(1)na rzecz Skarbu Państwa koszty procesu w częściach równych, tj. wysokości po 1/5 części, a także wymierzył tym oskarżonym opłaty w wysokości: oskarżonemu R. W.

(1)w kwocie 4.400 zł, oskarżonemu T. O.

(1)w kwocie 2.800 zł, oskarżonemu D. P.

(1)w kwocie 300 zł i oskarżonemu R. I.

(1)w kwocie 180 zł. Od powyższego wyroku apelacje wnieśli obrońcy oskarżonych - M. G., R. W.

(1), T. O.

(1), D. P.

(1)i R. I.

(1). Obrońca oskarżonego M. G. zaskarżył powyższy wyrok w części dotyczącej tego oskarżonego, to jest w zakresie punktu 21. rozstrzygnięcia, zarzucając obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 258 §1 k.k., poprzez przyjęcie, iż w ustalonym przez Sąd stanie faktycznym działanie oskarżonego wypełniło znamiona ustawowe tego przepisu. W oparciu o powyższe, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu, ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Poznaniu. Z kolei obrońca oskarżonych - R. W.

(1), T. O.

(1)i D. P.

(1)zaskarżył przedmiotowy wyrok w części dotyczącej tychże oskarżonych w całości, zarzucając obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a w szczególności:

1. art. 2 §2 k.p.k. w zw. art. 410 k.p.k., wyrażającą się naruszeniem wymogu opierania wszelkich rozstrzygnięć na prawdziwych ustaleniach faktycznych, a więc na takich, które zostały udowodnione,
2. art. 5 §2 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., przejawiającą się rozstrzygnięciem nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonych R. W.

(1), T. O.

(1), D. P.

(1), 3. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., polegającą na dowolnej, sprzecznej ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz z zasadami prawidłowego rozumowania ocenie materiału dowodowego, poprzez przyjęcie, iż w okresie objętym zarzutami istniała zorganizowana grupa przestępcza, którą kierował oskarżony R. W.

(1), a w skład której wchodzili również oskarżeni T. O.

(1)i D. P.

(1). Ponadto, zaskarżonemu wyrokowi zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, będący rezultatem powyższych naruszeń prawa procesowego, w zakresie ustalenia, iż oskarżeni R. W.

(1), T. O.

(1)i D. P.

(1)popełnili zarzucane im przestępstwa, pomimo braku wystarczających ku temu podstaw w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Wskazując na powyższe podstawy, na zasadzie art. 437 §1 k.p.k., obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie niniejszej sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Natomiast obrońca oskarżonego R. I.

(1)zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w zakresie dotyczącym oskarżonego R. I.

(1)- tj. w punkcie 30., 31., 32., 33., zarzucając mu: I. mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku obrazę przepisów postępowania - art. 366 k.p.k., polegającą na niewyjaśnieniu i nie ustaleniu istotnych okoliczności sprawy, tj.: ⚫ przebiegu popełnienia przestępstwa, ⚫ czynności, które rzekomo podjął oskarżony w ramach upozorowania kradzieży z włamaniem, ⚫ istnienia porozumienia oskarżonego ze współsprawcami w zakresie dokonania czynu zabronionego, ⚫ strony podmiotowej przestępstwa w postaci zamiaru osiągnięcia korzyści majątkowej przez oskarżonego R. I.

(1); II. mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 167 k.p.k., polegającą na zaniechaniu przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie dostępnych dowodów, wskazujących na istnienie legalnej współpracy handlowej między oskarżonymi uzasadniającej częste kontakty, nie mającej celu przestępczego i poczynienie przeciwnych ustaleń bez podstawy dowodowej; III. mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 4 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., polegającą na wybiórczej i powierzchownej ocenie materiału dowodowego przejawiającą się w: a) przyjęciu za niebudzącą wątpliwości identyfikację oznaczeń numeru nadwozia na karoserii samochodu marki V. (...), wynikającą z opinii biegłego mgr inż. J. Ł.

(1), sporządzonej na podstawie ekspertyzy kryminalistycznej z zakresu badań mechanoskopijnych (k. 116-119), w sytuacji: ⚫ istotnych braków w lapidarnej treści opinii, w szczególności braku opisu metod badawczych i uzasadnienia w zakresie ich możliwości identyfikacyjnych, ⚫ oświadczenia biegłego, złożonego w czasie oględzin w dniu 27 lutego 2012 roku, o niemożności ustalenia numerów identyfikacyjnych pojazdu na podstawie jego karoserii z usuniętym polem numerowym VIN, ⚫ wskazania na stronie 68 uzasadnienia Sądu braku możliwości ustalenia numerów identyfikacyjnych pojazdu marki V. (...); b) dokonaniu ustaleń faktycznych w zakresie wypełnienia przez oskarżonego R. I.

(1)znamion czynu zabronionego, w oparciu o tzw. dowód z pomówienia, w sytuacji: ⚫ gdy sam pomawiający w treści swoich zeznań wskazuje, iż nie ma wiedzy co do pochodzenia samochodu marki V. (...), ⚫ istnienia w zeznaniach pomawiającego różnych, niedających się pogodzić, wersji zdarzenia dotyczącego upozorowania przez oskarżonego kradzieży ww. samochodu, ⚫ oparcia ustaleń faktycznych tylko na wybranych zeznaniach pomawiającego (strona 19 uzasadnienia), bez rozważenia pozostałych, w których zeznaje on odmiennie, c) bezpodstawnym i nieuzasadnionym uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego R. I.

(1), w sytuacji gdy w sposób obiektywny spełniają one kryteria spójności i pełności oraz racjonalności i logiki, d) nieuzasadnionym przyjęciu, iż wielokrotne kontaktowanie się R. I.

(1)z innymi oskarżonymi stanowi dowód zawiązania między nimi porozumienia w celu popełnienia czynu zabronionego, w sytuacji istnienia dowodów wskazujących na to, iż osoby te od dłuższego czasu znajdowały się w stałych i niemających celu przestępczego stosunkach handlowych uzasadniających utrzymywanie kontaktów,

1. e)ustaleniu, iż samochód V. (...) pochodzi z upozorowanej kradzieży dokonanej z udziałem oskarżonego oraz grupy przestępczej, w sytuacji gdy marka tego samochodu nie jest zgodna z samochodami będącymi przedmiotem działalności tej grupy, które to wyłącznie były samochodami marki B.; IV. mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku obrazę przepisów postępowania, a mianowicie 424 §1 k.p.k. przez niezgodne z przepisami sporządzenie uzasadnienia wyroku w drodze:
2. a)nieustosunkowania się zeznań M. K.

(1)w zakresie osoby oskarżonego R. I.

(1), w tym do istniejących w nich sprzeczności, b) sprzeczność ustaleń Sądu z ustaleniami wynikającymi z uzasadnienia wyroku w zakresie możliwości ustalenia numerów identyfikacyjnych pojazdu na podstawie jego karoserii z usuniętym polem numerowym VIN, V. obrazę przepisów prawa materialnego art. 233 §1 k.k. w zw. z art. 238 k.k. polegającą na przyjęciu przez Sąd winy oskarżonego w zakresie zawiadomienia o niepopełnionym przestępstwie, w sytuacji gdy złożone przez oskarżonego zawiadomienie dotyczyło zdarzeń, będących przedmiotem postępowania jako zarzucane mu przestępstwo, co prowadzi do wyłączenia bezprawności czynu polegającego na złożeniu fałszywych zeznań; - z ostrożności procesowej: VI. rażącą niewspółmierność kary. Wobec powyższego na podstawie 427 §1 k.p.k. wniósł o: ⚫ zwrócenie się do Grupy (...) Sp. z o.o. o wydanie danych o przedmiotach wystawianych na aukcjach internetowych przez użytkownika J. I., małżonkę oskarżonego (nazwa użytkownika (...)) w okresie ostatnich 3 lat przed popełnieniem przestępstwa, na okoliczność czy oskarżony zajmował się przed dokonaniem kradzieży samochodu marki V. (...) sprzedażą części samochodowych. ⚫ przeprowadzenie dowodu z opinii innego biegłego z dziedziny kryminalistycznych badań mechanoskopijnych na okoliczność czy na zabezpieczonej karoserii samochodu marki V. (...) widnieją oznaczenia identyfikacyjne. W konkluzji powyższego skarżący, na podstawie art. 427 §1 k.p.k. wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Sąd Apelacyjny zważył co następuje: Jedynie apelacja wniesiona przez obrońcę oskarżonego R. I.

(1)okazała się w części zasadna, co doprowadziło do korekty zaskarżonego orzeczenia, pozostałe natomiast nie zasługiwały na uwzględnienie. Na wstępie stwierdzić należy, iż choć apelacja obrońcy oskarżonego M. G. zarzucała zaskarżonemu rozstrzygnięciu wprost obrazę prawa materialnego (in concreto art. 258 §1 k.k.), to jej analiza przez pryzmat argumentów podniesionych w jej uzasadnieniu prowadzi do wniosku, że w istocie kwestionowała ona zasadność poczynionych przez Sąd Okręgowy ustaleń faktycznych, a w zasadzie ich brak, co do istnienia zorganizowanej grupy przestępczej i przynależności do niej M. G.. Sama bowiem obraza prawa materialnego (error iuris), polegać może na błędnej wykładni przepisu, zastosowaniu nieodpowiedniego przepisu lub zastosowaniu go w niewłaściwy sposób, zastosowaniu danego przepisu, mimo zakazu określonego rozstrzygania, lub niezastosowaniu normy, której stosowanie było obowiązkowe. Podzielić zatem należy tezę, że: "obraza prawa materialnego ma miejsce wtedy, gdy stan faktyczny został w orzeczeniu prawidłowo ustalony, a nie zastosowano do niego właściwego przepisu" (por. wyrok SN z 21 czerwca 1978 r., I KR 124/78, OSNPG 3/1979, poz. 51), zatem: "nie ma obrazy prawa materialnego, jeżeli wada orzeczenia jest wynikiem błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za jego podstawę" (por. wyrok SN z 2 sierpnia 1978 r., I KR 155/78, OSNKW 12/1979, poz. 233). W takich wypadkach podstawą odwoławczą: "może być tylko zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku (...), a nie obrazy prawa materialnego" (por. wyrok SN z 23 lipca 1974 r., V KR 212/74, OSNKW 12/1974, poz. 233). W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, iż apelacje obrońców oskarżonych – M. G., jak również R. W.

(1), T. O.

(1)i D. P.

(1)oraz obrońcy oskarżonego R. I.

(1), co do zasady zarzucały zaskarżonemu wyrokowi błąd w ustaleniach faktycznych, mający wynikać z niepełności materiału dowodowego (błąd "braku") oraz z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów (błąd "dowolności"). W orzecznictwie Sądu Najwyższego wypracowano wymogi, którym podlegać musi ocena dowodów, aby nie przekształciła się w "dowolną". Tak więc przekonanie Sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. wtedy, gdy: - jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k.) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 §2 k.p.k.), - stanowi wyraz rozważenia wszystkich tych okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.), - jest wyczerpujące i logiczne - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 §1 pkt 1 k.p.k.). (por. wyr. SN z 16 XII 1974 r., Rw 618/74, OSNKW 1975, z. 3-4, poz. 47; SN V KK 375/02, OSN Prok. i Pr. 2004, nr 1, poz. 6; wyr. SN z 9 XI 1990 r., WRN 149/90, OSNKW 1991, z. 7-9, poz. 41; wyr. SN z 22 II 1996 r., II KRN 199/95, OSN PiPr 1996, nr 10, poz. 10; wyrok SA w Łodzi z 2001-01-17, II AKa 255/00, Prok.i Pr.-wkł. 2002/10/22; wyrok SA w Łodzi z2002-03-20,II AKa 49/02, Prok.i Pr.-wkł. 2004/6/29 i inne; M. Cieślak, Z. Doda: Przegląd..., Pal. 1976, nr 2, s. 48; W. Daszkiewicz: Przegląd..., PiP 1976, nr 4, s. 119; Z. Doda, J. Grajewski: Węzłowe problemy..., PS 1996, nr 5, s. 46). Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanych przypadków, stwierdzić należy, iż Sąd I instancji, wbrew stanowisku wszystkich skarżących, w sposób staranny przeprowadził postępowanie dowodowe, należycie rozważył całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy, dokonał oceny zgromadzonych w sprawie dowodów w sposób zgodny z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, a na tej podstawie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, co do zasady dokonał prawidłowej subsumcji prawnej oraz należycie wyważył orzeczone wobec oskarżonych kary i środki karne, a stanowisko swoje w tym względzie szczegółowo i logicznie uzasadnił, umożliwiając tym samym pełną kontrolę odwoławczą. Odnośnie apelacji obrońców oskarżonych – M. G. oraz R. W.

(1), T. O.

(1), D. P.

(1)stwierdzić należy, że miały ona charakter li-tylko polemiczny w stosunku do analiz i ocen oraz dokonanych prawidłowo przez Sąd I instancji ustaleń, co do sprawstwa i winy oskarżonych w zakresie przypisanych im w zaskarżonym wyroku czynów. Na marginesie należy zauważyć, iż Sąd Apelacyjny uznał, że mimo formalnego zaskarżenia przez obrońcę oskarżonego T. O.

(1)wyroku Sądu Okręgowego „w całości”, a tym samym wniosku o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania - także w całości (jak należy logicznie zakładać), to zgodnie z kierunkiem wniesionej apelacji oraz regułą art. 86 §1 k.p.k., nakazującą obrońcy przedsiębrać czynności procesowe jedynie na korzyść oskarżonego, faktycznie zaskarżył on kwestionowany wyrok jedynie w części skazującej, a więc nie w zakresie w jakim Sąd I instancji uniewinnił T. O.

(1)od popełnienia czynu z art. 291 §1 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k., zarzuconego mu w punkcie XVI akt oskarżenia (punkt 20. zaskarżonego wyroku). Ponieważ skarżący – obrońca oskarżonych R. W.

(1), T. O.

(1)i D. P.

(1)zarzucił Sądowi I instancji obrazę przepisów postępowania, w tym art. 5 §2 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. wskazać w pierwszym rzędzie wypada, iż nie można zasadnie stawiać zarzutu obrazy art. 5 §2 k.p.k. na tej podstawie, że strony zgłaszają wątpliwości co do ustaleń faktycznych. Dla oceny czy został naruszony zakaz in dubio pro reo nie są miarodajne wątpliwości strony procesowej, ale jedynie to, czy Sąd orzekający wątpliwości takie powziął i rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego, albo to, czy w świetle realiów konkretnej sprawy wątpliwości takie powinien był powziąć. W wypadku bowiem, gdy ustalenia faktyczne zależne są od dania wiary tej lub innej grupie dowodów, nie można mówić o naruszeniu reguły in dubio pro reo, albowiem jedną z podstawowych prerogatyw sądu orzekającego jest swobodna ocena dowodów (art. 7 k.p.k.) (vide: postanowienie SN publ. OSNwSK 2004/1/238). Skoro zatem sytuacji opisanych wyżej w rozpoznawanej sprawie nie stwierdzono (zakresie w jakim Sąd przypisał winę i sprawstwo oskarżonym), a apelujący obrońca poprzestał na stwierdzeniu, że "Sąd I instancji bezkrytycznie ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy” - nie wskazując konkretnie jakie to nie dające się usnąć wątpliwości rozstrzygnął na niekorzyść oskarżonych - a kwestionował w istocie dokonaną przez Sąd orzekający ocenę dowodów, to zarzut obrazy zasady in dubio pro reo jawił się jako gołosłowny. Właściwe rozumienie zasady rozstrzygania nie dających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego prowadzi więc do wniosku, iż fakt istnienia w sprawie sprzecznych ze sobą dowodów, w szczególności osobowych, sam w sobie nie daje podstaw do odwoływania się do powyższej zasady, o czym nie pamiętał autor skargi. W konkluzji stwierdzić zatem należy, iż podnoszone przez apelującego zastrzeżenia, co do przeprowadzonej przez Sąd I instancji oceny wiarygodności konkretnych dowodów, mogą być rozstrzygane jedynie na płaszczyźnie utrzymania się przez Sąd w granicach sędziowskiej swobody ocen, wynikającej z treści art. 7 k.p.k., lub też przekroczenia przez Sąd tych granic i wkroczenia w sferę dowolności ocen. Wobec tego, iż skarżący naruszenie przez Sąd I instancji wyrażonej w art. 7 k.p.k. zasady tzw. swobodnej oceny dowodów, wiązał z naruszeniem przez Sąd meriti także art. 2 §2 k.p.k., tytułem wyjaśnienia wskazać należy, iż przepis ten, wyrażający zasadę prawdy materialnej, nie może stanowić samodzielnej podstawy apelacji, a powinien być powiązany z przepisami szczególnymi, nakazującymi lub zakazującymi dokonywania określonej czynności, konkretyzującymi ogólne zasady procesowe, do których należy również zasada prawdy materialnej. Chcąc więc zarzucić organom procesowym nieprzestrzeganie tej zasady, należy w środku odwoławczym te przepisy powołać, jako przez nich nie respektowane (por. wyrok SN IV KR 247/70, OSNKW 1971, nr 7-8, poz. 117; postanowienie SN w III KK 461/06, OSNKW-R 2007, poz. 711; wyrok SA w Krakowie z 2013-10-22, IIAKa 181/13, KZS 2013/11/68 ). W ocenie Sądu Apelacyjnego, Sąd I instancji nie naruszył obowiązującej go zasady prawdy materialnej, tak w zakresie oceny przeprowadzonych na rozprawie dowodów (art. 7 k.p.k.), jak i badania i uwzględniania całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy (art. 410 k.p.k.) oraz wyciągniętych z nich wniosków i zaprezentowanego w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku toku rozumowania, który doprowadził Sąd orzekający do przekonania o winie i sprawstwie R. W.

(1), T. O.

(1)i D. P.

(1), jak również M. G. w zakresie przypisanych im czynów (art. 424 k.p.k.). Reasumując dotychczasowe rozważania stwierdzić wypada, że apelujący – obrońca R. W.

(1), T. O.

(1)i D. P.

(1), mimo podniesienia zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji wielu reguł procedowania, zakwestionował przede wszystkim dokonaną przez Sąd meriti ocenę zeznań/wyjaśnień M. K.

(1)oraz A. C.

(2), stojąc na stanowisku, iż dowody te w żaden sposób nie powinny zostać uznane za wiarygodne, a tym samym stanowić podstawy dokonanych przez Sąd I instancji ustaleń stanu faktycznego, co do winy i sprawstwa R. W.

(1), T. O.

(1)i D. P.

(1)w zakresie czynów przypisanych im w zaskarżonym wyroku. Sąd Apelacyjny zbadał tę ocenę w oparciu o krytykę przedstawioną w skardze apelacyjnej obrońcy i nie znalazł podstaw do jej kwestionowania. Brak było zatem także podstaw do zasadnego twierdzenia o obrazie przepisu art. 7 k.p.k. Przypomnienia wymaga bowiem w tym miejscu, że zasada swobodnej oceny dowodów wyrażona w powołanym przepisie nakazuje sądowi, by oceniał znaczenie, moc i wiarygodność materiału dowodowego na podstawie wewnętrznego przekonania z uwzględnieniem wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego, nie będąc przy tym związany żadnymi ustawowymi regułami dowodowymi. Nie oznacza to jednak, by dowody należało oceniać bez uwzględnienia ich wzajemnego kontekstu, czego w istocie rzeczy domagał się autor apelacji. I tak deprecjonowanie dowodu z zeznań M. K.

(1)i A. C.

(2), i utrzymywanie, że bezpodstawnie pomówili oni R. W.

(1), T. O.

(1)i D. P.

(1), li-tylko z tego względu, że mieli interes procesowy, ukierunkowany na zminimalizowanie grożącej im odpowiedzialności karnej, w oderwaniu od całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy, w tym pozostałych dowodów, na których Sąd się oparł, czyni ów zarzut w zasadzie gołosłownym. Zasada zawarta w art. 410 k.p.k., wedle której podstawę wyroku może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, obowiązuje także przy wyciąganiu wniosków przez strony procesowe, które przedstawiając własne stanowisko nie mogą go opierać na fragmentarycznej ocenie dowodów z pominięciem tego wszystkiego, co mogło prowadzić do innych wniosków (por. SN III KR 196/79, OSNPG 1980, nr 3, poz. 43). Faktem jest, iż M. K.

(1)oraz A. C.

(2)podjęli szeroko pojętą współpracę z organami ścigania, co w przypadku pierwszego z nich zaowocowało wydaniem wyroku skazującego w trybie dobrowolnego poddania się karze (k. 399-402). Natomiast w przypadku drugiego z wymienionych, w dalszym ciągu prowadzone są czynności śledcze w odrębnym postępowaniu. Nie sposób jednak w ocenie Sądu Odwoławczego li-tylko z tego względu zarzucać Sądowi I instancji, że dał wiarę zeznaniom wymienionych i poczynił na ich podstawie ustalenia faktyczne, które doprowadziły go do przekonania o winie i sprawstwie R. W.

(1), T. O.

(1), D. P.

(1)oraz M. G. w zakresie czynów przypisanych im w wyroku. Należy bowiem zauważyć, że zgodnie z treścią art. 53 §2 k.k. wymierzając karę, sąd uwzględnia między innymi zachowanie się sprawcy po popełnieniu przestępstwa, a zwłaszcza zadośćuczynienie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, czego wyrazem jest m.in. przyznanie się do winy i ujawnienie okoliczności popełnionych przestępstw oraz osób zaangażowanych w przestępczy proceder. Niezależnie od tego, obowiązujące ustawodawstwo przewiduje jako rozwiązania kodeksowe instytucję dobrowolnego poddania się karze, zastosowanie dobrodziejstwa - obligatoryjnego lub fakultatywnego - nadzwyczajnego złagodzenia kary czy nawet klauzuli niekaralności wobec sprawców przestępstw, podyktowane względami polityki karnej państwa i ma na celu walkę z przestępczością, w tym zwłaszcza tą zorganizowaną. W tej sytuacji M. K.

(1)i A. C.

(2)mieli prawo liczyć na to, że fakt podjęcia przez nich współpracy z organami ścigania oraz wymiaru sprawiedliwości zostanie wzięty pod uwagę przy ewentualnym ferowaniu wyroku. Oczywiście taki dowód wymaga szczególnej ostrożności w jego ocenienie - nie tylko z punktu widzenia zasad logiki i doświadczenia życiowego - ale także konfrontacji z innymi dowodami. Zasadom tym zadośćuczynił jednak Sąd meriti. Jak słusznie bowiem zauważył Sąd I instancji, zeznania M. K.

(1)i A. C.

(2)- w zakresie w jakim zostały uznane za wiarygodne – wzajemnie korelowały ze sobą i znalazły potwierdzenie w innych dowodach przeprowadzonych na rozprawie. I tak wersja M. K.

(1), iż to R. W.

(1)kierował procederem związanym z przyjmowanie samochodów pochodzących z kradzieży lub z upozorowań ich kradzieży w celu wyłudzenia odszkodowań autocasco, ich ukrywaniem, usuwaniem znaków identyfikacyjnych tych pojazdów, demontowaniem na części, a następnie ich zbywaniem, pod szyldem firmy P. P.H.U. (...), jedynie formalnie zarejestrowanej na T. O.

(1), logicznie korespondowała z relacją A. C.

(2), która mimo, że skupiała się głównie na zdarzeniach dotyczących czterech samochodów marki B., przejętych na tzw. układ, to wskazywała na szereg szczegółów pozwalających na ustalenie, że R. W.

(1)kierował poczynaniami grupy w skład, której wchodzili, oprócz M. K.

(1)i T. O.

(1), także D. P.

(1)i M. G.. Przykładowo wymieniony wskazał wprost, że (...), czyli R. W.

(1), ma własną „bandę”, w której jest numerem jeden (k.768). Ma księgowego o imieniu M., który jest wprowadzony w „biznes samochodowy i narkotykowy” W., w szczególności wypłaca pieniądze za samochody (k. 767). Przede wszystkim jednak z uwzględnionych przez Sąd Okręgowy zeznań M. K.

(1)wynika, że to oskarżony W. wydawał polecenia osobom wtajemniczonym w przestępczy proceder, w tym jemu samemu zaproponował pracę w firmie P. P.H.U. (...) i wtajemniczył w kulisy prowadzonego pod jej szyldem procederu, czynił uzgodnienia z osobami, które dostarczały mu samochody pochodzące z kradzieży i fingowanych kradzieży, celem wyłudzenia odszkodowania, w czym brał udział także oskarżony O., natomiast pozostali współdziałający (P. i G.) „jedynie” - obok oskarżonego O. - demontowali samochody na części i usuwali z nich znaki identyfikacyjne, po godzinach pracy i pod nieobecność innych osób, na terenie siedziby firmy lub innych posesji należących do oskarżonego W.. Potwierdził również przyjęcie na tzw. układ lub z kradzieży niektórych pojazdów, jak O. (...) koloru srebrnego, rocznik 2002-2006, V. (...) koloru szarego, B. (...), B. (...), wskazując na udział w przyjęciu samochodów marek B. – A. C.

(1), D. O.

(1). Szeroko opisał także okoliczności zażywania narkotyków przez oskarżonych, w tym udzielania mu kokainy i amfetaminy przez R. W.

(1). Zeznania ww. korespondowały ponadto z uwzględnionymi przez Sąd wyjaśnieniami oskarżonego G., który pierwotnie przyznał, że R. W.

(1)„ jakby dyrygował naszą robotą”, aczkolwiek sam pojazdów pochodzących z przestępstw nie demontował, tym bowiem po godzinach zajmowali się pozostali (sam oskarżony, T. O. oraz D. P.) i pomimo, że formalnie ów nie był jego pracodawcą ani właścicielem firmy P. P.H.U. (...), to wszyscy nazywali go szefem (k.102 teczki personalnej nr 13). Wprawdzie z wersji tej oskarżony G. w znacznym zakresie wycofał się na rozprawie, lansując tezę, iż był wyłącznie uczniem w warsztacie samochodowym T. O.

(1)i wykonywał tylko służbowe polecenia, nie mając świadomości co do uprawianego pod szyldem zatrudniającej go firmy „samochodowego procederu”, jednakże uczynił to w sposób nieudolny, zasłaniając się niepamięcią i bujną wyobraźnią. W tej sytuacji słusznie Sąd Okręgowy uznał zmienione wyjaśnienia M. G. za przejaw linii obrony ukierunkowanej nie tyle na uniknięcie grożącej mu odpowiedzialności karnej, co współoskarżonym - W. i O.. Wnioskowanie to jest tym bardziej logiczne, jeśli zważyć, że M. G. w dalszym ciągu pozostaje zatrudniony w firmie P. P.H.U. (...), a znajduje się w bardzo trudnej sytuacji życiowej i materialnej. Ocenę tę potwierdzają nawet z pozoru małoznaczące zeznania postronnych świadków - D. W. i M. W., zatrudnionych w firmie (...) w ramach stażu z PUP, którzy zaobserwowali, że tylko oskarżeni P. i G. pozostawiali po godzinach pracy oraz, że ten ostatni był wręcz zależny od T. O.

(1), którego wspólnikiem był R. W.

(1). Pośrednio, dokonaną przez Sąd meriti ocenę zeznań K. i C., wspierają uwzględnione przez Sąd zeznania świadków, odnoszące się do poszczególnych przypisanych oskarżonym przestępstw, wskazujące na ich rolę w ramach realizowanego procederu, korespondujące z zebranym w sprawie materiałem rzeczowym w postaci zabezpieczonych na terenie P.P.H.U. (...) elementów samochodów czy dokumentów, opinii biegłych z zakresu mechanoskopii, których to dowodów skarżący w ogóle nie kwestionował, co znacznie osłabia siłę podniesionych przez niego zarzutów. I tak, jak słusznie ocenił Sąd orzekający, uwiarygodnieniem relacji M. K.

(1)i A. C.

(2), co do samochodów stanowiących przedmiot poszczególnych zarzutów, w tym marki B. (...) (...), nr rej. (...), koloru złotego - pochodzącego z kradzieży, a przekazanego R. W.

(1)na tzw. układ - są m.in. zeznania D. O.

(2)w powiązaniu z faktem zgłoszenia na KP P. - (...) w P. przez K. K.

(1)i K. P. zawiadomienia o rzekomej kradzieży pojazdu i złożenia na tę okoliczność fałszywych zeznań, a niezależnie od tego - zeznania P. R., który przyznał się m.in. do przerobienia numeru VIN w w/w samochodzie, pozytywnie zweryfikowane opiniami biegłego w dziedzinie mechanoskopii oraz aktami postępowania szkodowego prowadzonego przez ubezpieczyciela. Z kolei podane przez M. K.

(1)i A. C.

(2)okoliczności dotyczące samochodu marki B. (...), rocznik 2010 - pochodzącego z kradzieży i będącego przedmiotem transakcji pomiędzy K. K.

(1)a R. W.

(1)- potwierdził świadek O., stwierdzając wprost, że samochód ten był „lewizną” (k. 183v. akt głównych) a niezależnie od tego - świadek P. R., który przyznał się do przerobienia numeru VIN w ww. pojedzie, co potwierdziły wyniki ekspertyzy mechanoskopijnej oraz świadek P. P.

(2), na którego osobę pojazd został formalnie w kraju zarejestrowany (zalegalizowany na podstawie fikcyjnych dokumentów), a co słusznie zaakcentował Sąd Okręgowy. Okoliczności jego dalszego zbycia przez R. W.

(1)- w tym fakt zatajenia nabywcy jego przestępczego pochodzenia - potwierdził w swoich zeznaniach S. S., czyli jego nabywca. Natomiast samo przestępne pochodzenie rzeczonego pojazdu potwierdziły jednoznacznie materiały uzyskane w drodze międzynarodowej pomocy prawnej. Natomiast opisane przez A. C.

(2)okoliczności przyjęcia przez R. W.

(1)i T. O.

(1)- pochodzącego z kradzieży samochodu marki B. (...) – pakiet kombi rocznik 2010 koloru czarnego oraz przyjęcia przez pierwszego z wymienionych samochodu marki B. (...), nr rej. (...), pochodzącego z przywłaszczenia, korespondowały z zeznania P. R., który opisał także szereg okoliczności znanych mu ze słyszenia w sposób zbieżny z relacjami A. C.

(1)i M. K.

(1), częściowo O. M., który pilotował dostarczenie przedmiotowego samochodu przez A. C.

(1)do siedziby firmy (...) w G., jak również jego konkubiny - A. W.

(2), na co trafnie wskazał Sąd orzekający. Wprawdzie okoliczności przyjęcia przez R. W.

(1)oraz T. O.

(1)w ramach tzw. układu kolejnych dwóch samochodów marek O. (...) oraz V. (...) wynikały w zasadzie tylko z wyjaśnień M. K.

(1), jednakże pośrednim ich uwiarygodnieniem były zeznania Ł. J., który jako właściciel oddanego na tzw. układ samochodu O. (...), potwierdził fakt upozorowania kradzieży w celu wyłudzenia odszkodowania. Z kolei uwiarygodnieniem zeznań M. K.

(1), co do samochodu marki V. (...) była opinia biegłego w dziedzinie badań mechanoskopijnych, która potwierdził, że fragmenty karoserii, zabezpieczone na posesji w G., pochodzą od samochodu V. (...), nr rej. (...). Wprawdzie jego użytkownik - R. I.

(1)zaprzeczył, aby oddał samochód na tzw. układ, a więc sfingował jego kradzież w celu wyłudzenia odszkodowania autocasco, jednakże słusznie Sąd Okręgowy poczytał jego wyjaśnienia za wyraz przejętej linii obrony, zmierzającej do uwolnienia go od grożącej mu odpowiedzialności karnej, o czym będzie szczegółowa mowa poniżej, przy rozpatrywaniu środka odwoławczego wniesionego od wyroku przez jego obrońcę. Okoliczności dotyczące udzielenia przez R. W.

(1)środków psychoaktywnych M. K.

(1)i A. C.

(2)oraz wprowadzenia do obrotu 200 gramów amfetaminy, za pośrednictwem ostatniego z wymienionych wynikały tylko z zeznań M. K.

(1)i A. C.

(2), jednakże relacja tego ostatniego była pewna i osadzona w konkretnych okolicznościach (podczas imprez towarzyskich, w ramach rozliczenia za samochód marki B. (...)), a tego pierwszego przeciwnie - chwiejna w tym względzie, jednakże fakt ten został wzięty pod uwagę przez Sąd orzekający, który rozbieżności te ocenił zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, mając na względzie całokształt procesowej wypowiedzi świadka, fazę postępowania w jakiej zmiana nastąpiła oraz towarzyszącą świadkowi motywację. Słusznie przy tym Sąd Okręgowy wyeksponował, że sama skłonność R. W.

(1)do częstowania narkotykami uczestników organizowanych przez niego imprez, na terenie P.P.H.U. (...), jak i możliwość dostępu do źródła zaopatrzenia w narkotyki, zgodnie wynikały z uwzględnionych relacji obu wymienionych mężczyzn. Faktem natomiast jest, że zeznania M. K.

(1)nie były od początku do końca spójne i konsekwentne. I tak np. M. K.

(1), zeznając spontanicznie na rozprawie zakwestionował swój świadomy udział w zorganizowanej grupie przestępczej i fakt, aby takowa w ogóle istniała – miał być tylko księgowym, który znalazł się w nieodpowiednim miejscu i czasie (k. 587). Sam R. W.

(1)miał w firmie niczym się nie zajmować i nie wydawać mu nigdy poleceń. Zarówno on, jak i T. O.

(1)nie informowali go wprost, że samochody, które trafiały do firmy pochodziły z czynów zabronionych lub na tzw. układ, ale wiedział o tym na zasadzie dedukcji. Zaprzeczył także, aby podczas wspólnych imprez z udziałem O. i P., W. częstował go narkotykami. Okoliczności te jednak miał na względzie Sąd orzekający i ocenił je w konfrontacji z innymi dowodami oraz zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Brał także pod uwagę powody zmiany zeznań/wyjaśnień oraz fazę postępowania, w której owa zmiana nastąpiła. W szczególności wskazać należy, iż trafnie Sąd Okręgowy zauważył, że M. K.

(1), dopytywany na rozprawie o powody zmiany swoich zeznań, nie potrafił logicznie tego uzasadnić, zasłaniając się stresem, brakiem precyzji wypowiedzi, chęcią jak najszybszego zakończenia postępowania, by w końcu „przyparty do muru” de facto potwierdzić w większości treść swych wyjaśnień złożonych w I fazie postępowania, w których to przyznał się do popełnienia zarzuconych mu czynów i szeroko relacjonował szczegóły prowadzonego pod szyldem P.P.H.U. (...) procederu. W rezultacie świadek wycofał się zasadniczo jedynie z tej części pierwotnych wyjaśnień, która dotyczyła udzielania mu przez R. W.

(1)środków psychoaktywnych. Relacje M. K.

(1)i A. C.

(2)pozostawały w częściowej opozycji do innych osobowych źródeł dowodowych, w tym relacji K. K.

(1), który zaprzeczył przestępczej współpracy w firmą (...). Słusznie jednak Sąd Okręgowy zauważył, iż wymieniony miał w tym osobisty interes procesowy, obliczony na zdeprecjonowanie zeznań A. C.

(1)– pomawiającego go o popełnianie szeregu przestępstw w odrębnie prowadzonym postępowaniu, a dotyczącym także jego udziału w czynach zarzuconych oskarżonym. Z analogicznych względów słusznie Sąd orzekający odrzucił zeznania konkubiny K. K.

(2)P. oraz J. W., który miał nabyć 200 gramów amfetaminy od A. C.

(1), przekazanych mu w tym celu przez R. W.

(1). Sąd Okręgowy dążył przy tym do wyjaśnienia sprzeczności w relacjach przesłuchiwanych osób lub potwierdzenia podawanych przez głównych świadków oskarżenia okoliczności, przeprowadzając konfrontacje pomiędzy M. K.

(1)a A. C.

(1), A. C.

(1)a K. K.

(1), A. C.

(1)a K. K.

(3), M. N. a A. C.

(1)i uzupełniające przesłuchania tego ostatniego, który wiele szczegółów dotyczących przedmiotu postępowania podał dopiero w toku postępowania jurysdykcyjnego, jako że prowadzone w jego sprawie odrębne postępowanie ((...) PO w P.) koncentrowało się na innych wątkach jego przestępczej działalności. Powyższe dowodzi, iż Sąd Okręgowy ocenił zeznania M. K.

(1)oraz A. C.

(1)z krytycznym dystansem i w konfrontacji z innymi dowodami, kierując się jednocześnie zasadami logiki i doświadczenia życiowego. W tym miejscu należy wskazać jednak, że obowiązująca procedura karna nie przewiduje zasady wartościowania dowodów ani też prymatu dowodów korzystnych dla oskarżonego nad dowodami przemawiającymi na jego niekorzyść (np. wyrok SN z dn. 3 marca 1997 r. Prok. i Pr. 1998/Nr 2 poz. 7). Zasada wyrażona w art. 7 k.p.k. nie daje także podstaw do apriorycznego preferowania lub dyskwalifikowania jednych dowodów na rzecz drugich i to tylko dlatego, że uzyskano je na określonym etapie postępowania. Sąd ma prawo dać wiarę zeznaniom świadków czy wyjaśnieniom oskarżonych złożonym np. w toku śledztwa, wbrew odmiennym twierdzeniom na rozprawie bądź odwrotnie. Istotnym jest, by swoje stanowisko w tym przedmiocie należycie i przekonująco uzasadnił oraz byleby ocena dowodów była wszechstronna i wnikliwa ( por.: wyrok SN z dn. 21 maja 1981 r., OSNPG 1982/Nr 1, poz. 10, wyrok SN z dn. 6 października 1987 r., OSNKW 1988/Nr 3-4 poz. 28). Inną konsekwencją obowiązywania zasady swobodnej oceny dowodów jest to, że brak jest reguły nakazującej całkowite uznanie wiarygodności lub jej braku, co do określonego środka dowodowego. A zatem sąd ma prawo uznać za wiarygodne zeznania świadka, czy wyjaśnienia oskarżonego, np. co do niektórych przedstawionych przez niego okoliczności i nie dać wiary, co do innych okoliczności, pod warunkiem oczywiście, że stanowisko sądu w tej kwestii zostanie należycie uzasadnione. Należy też pamiętać, iż żaden dowód - w tym zarówno wyjaśnienia oskarżonego jak i zeznania świadka - nie może być oceniany w oderwaniu od wymowy wszystkich pozostałych dowodów. Jak bowiem stwierdził Sąd Najwyższy "wiarygodność dowodu z zeznań świadka (tak samo wyjaśnień oskarżonego – dopisek SA) powinna być między innymi oceniana zarówno w kontekście całokształtu relacjonowanych przezeń okoliczności jak i na tle innych dowodów" (wyrok z dnia 7 sierpnia 1978 r. - OSNÓW 1978/Nr 11 poz. 133). Zaprezentowanej przez Sąd I instancji oceny dowodu z zeznań M. K.

(1)i A. C.

(2)nie podważa, wbrew twierdzeniom skarżącego – adw. S. J., okoliczność, iż ich relacje pozostawały w zasadniczej części w opozycji do wyjaśnień oskarżonych R. W.

(1), T. O.

(1)i D. P.

(1), którzy kwestionowali swój udział w inkryminowanych czynach – jedynie dwaj pierwsi z wymienionych przyznali się do paserstwa samochodu (...). W ocenie skarżącego przeciwstawne im zeznania M. K.

(1)i A. C.

(2)stanowią li-tylko bezpodstawne pomówienie wymienionych, podyktowane ich własnym interesem procesowym. Z zarzutem tym nie sposób się zgodzić i słusznie zdaniem Sądu Apelacyjnego relacje R. W.

(1), T. O.

(1)i D. P.

(1), a niezależnie od tego także wyjaśnienia M. G. złożone na rozprawie, zostały ocenione przez Sąd meriti jako niewiarygodne i zmierzające jedynie do uniknięcia grożącej im odpowiedzialności karnej. W tym miejscu należy podkreślić, iż zarówno w doktrynie i judykaturze zgodnie przyjmuje się, że pomówienie jest dowodem, który przy zachowaniu określonych wymogów, może stanowić podstawę ustaleń faktycznych, w tym ustaleń w przedmiocie winy osób pomawianych, jak też osoby, która pomawia. Stanowisko to potwierdził Sąd Najwyższy m.in. w wyroku z dnia 12 stycznia 2006 r. II KK 29/05 (OSNKW 2006/4/41), stwierdzając wprost, iż "pomówienie, czyli obciążanie w złożonych wyjaśnieniach innej osoby odpowiedzialnością za przestępstwo jest w ujęciu prawa karnego procesowego dowodem podlegającym swobodnej ocenie na równi z innymi dowodami (art. 7 k.p.k.)". Kwestia oceny pomówienia zajmuje zresztą szczególne miejsce w ugruntowanym już stanowisku judykatury, w tym orzecznictwie Sądu Najwyższego. Wystarczy w tym miejscu powołać orzeczenie powiększonego składu Sądu Najwyższego, który podkreślił, że ocena wiarygodności pomówienia wymaga ze strony sądu szczególnej ostrożności, gdyż pomówienie nie stanowi dowodu pełnowartościowego, chyba że jest ono jasne i konsekwentne, a ponadto znajduje potwierdzenie w innych dowodach bezpośrednich lub pośrednich, przy czym nie bez znaczenia jest też osobowość pomawiającego. Prawdziwość pomówienia może być kwestionowana także ze względu na osobiste zainteresowanie pomawiającego, zmierzające np. do przerzucenia winy na inną osobę lub nawet zmniejszenia winy własnej (por. wyrok 7 s. SN z 11 X 1977 r., VI KRN 235/77, nie publ.). W świetle powyższego pomówienie, a więc obciążenie innej osoby odpowiedzialnością za przestępstwo, nie może być oczywiście z góry traktowane z nieufnością, uznawane za dowód "niepełnowartościowy" i ograniczone do pojęcia fałszywego oskarżenia. W orzecznictwie wypracowano standardy, którymi winna odznaczać się ocena dowodu z pomówienia. Wskazano, że dokonując oceny tego dowodu, należy zwrócić uwagę, czy: 1) informacje uzyskane tą drogą są przyznawane przez pomówionego, 2) są one, choćby w części, potwierdzone innymi dowodami, 3) są spontaniczne, zwłaszcza złożone wkrótce po przeżyciu objętych nimi zaszłości, czy też po upływie czasu umożliwiającego przygotowanie określonej wersji, 4) pochodzą od osoby bezstronnej czy też zainteresowanej obciążeniem pomówionego, 5) są konsekwentne i zgodne co do zasady oraz szczegółów w kolejnych relacjach składanych w różnych fazach postępowania czy też zawierają informacje sprzeczne, wzajemnie się wykluczające bądź inne niekonsekwencje, 6) pochodzą od osoby nieposzlakowanej czy też przestępcy, zwłaszcza obeznanego z mechanizmami procesu karnego, 7) pomawiający sam siebie obciąża czy też tylko przerzuca odpowiedzialność na inną osobę, by siebie uchronić przed odpowiedzialnością (por. SA w Krakowie II AKa 189/11, KZS 2012, z. 2, poz. 39; SA w Krakowie II AKa 187/98, KZS 1998, z. 11, poz. 37; SA w Poznaniu II AKa 431/00, LEX nr 535063; SA w Katowicach II AKa 411/04, LEX nr 151786). Zgodnie z powyższymi kryteriami trafnie Sąd Okręgowy ocenił relacje M. K.

(1)i A. C.

(2)– w uwzględnionym zakresie - jako co do zasady logiczne i konsekwentne, wzajemnie zgodne oraz prawdopodobne z punktu widzenia zasad wiedzy i doświadczenia życiowego, a przy tym jako znajdujące bezpośrednie lub pośrednie potwierdzenie w innych dowodach ujawnionych na rozprawie, które poczytano za wiarygodne i miarodajne zarazem, o czym była szczegółowo mowa powyżej. Z opisanego wyżej punktu widzenia ocena dowodów dokonana przez Sąd I instancji w powyższym zakresie – w szczególności zeznań M. K.

(1)i A. C.

(2)- nie nasuwa więc zastrzeżeń. Podkreślić jednak należy, że M. K.

(1), począwszy od trzeciego przesłuchania w śledztwie, przyznał się do winy w omawianym zakresie i jeszcze w postępowaniu przygotowawczym złożył szerokie wyjaśnienia, w których szczegółowo, w sposób co do zasady logiczny i wewnętrznie spójny, opisał zasady organizacji i funkcjonowania samochodowego procederu pod firmą P. P.H.U. (...), wskazał osoby biorące w nim udział oraz ich rolę i to w sposób spójny z początkowo wyjaśnieniami, a następnie zeznaniami A. C.

(1)oraz uwzględnionymi przez Sąd wyjaśnieniami M. G.. Sąd brał także pod uwagę motywację przyświecającą wymienionym przy składaniu pomawiającej relacji, w tym to, że - tak M. K.

(1), jak i A. C.

(2)- nie mieli de facto żadnego powodu by, obciążając siebie, kłamliwie pomówić oskarżonych, w tym R. W.

(1), T. O.

(1)i D. P.

(1). Jak słusznie wskazał Sąd Okręgowy, A. C.

(2), decydując się na współpracę z organami ścigania w zakresie nieobjętym przedmiotem niniejszego postępowania, ujawnił okoliczności dotyczące przestępstw popełnionych przy udziale oskarżonych, niejako przy okazji, nie motywowany chęcią odwetu czy porachunków osobistych. A. C.

(2)był przy tym w swoich relacjach konsekwentny, tak w ogólności, jak i w szczegółach. Ponadto, wskazując na udział i rolę oskarżonych w inkryminowanych czynach, nie przerzucał odpowiedzialności na inne osoby i nie umniejszał własnej winy. W tym miejscu zaakcentować należy, iż A. C.

(2)w toku śledztwa prowadzonego pod sygn. (...) dobrowolnie wydał kluczyki oraz dokumenty samochodu marki B. (...), o nr rej. (...), stanowiącego przedmiot zarzutu VI. aktu oskarżenia. Przeprowadzone badania mechanoskopijne zabezpieczonego kluczyka potwierdziły, iż jest on oryginalny i fabrycznie został przypisany do samochodu B. (...), o numerze nadwozia (...), który został użyty po raz ostatni w dniu 13.10.2011r. o godz. 10.27, co w pełni korelowało z odnośnymi wyjaśnieniami C. (k. 4-10 akt głównych, 5-8, 16-19 teczki pojazdu B. nr rej. (...)). Z kolei jego relacja na temat samochodu marki B. (...) (...) o nr rej. (...) i sfingowania jego kradzieży w dniu 26 lutego 2011r. oraz udziału w zdarzeniu m.in. D. O.

(1), korespondowała z zabezpieczonymi w sprawie danymi telekomunikacyjnymi dot. numerów telefonów komórkowych użytkowanych przez ww., które logowały się w tym dniu w godzinach przedpołudniowych na masztach BTS we W. (k. 282-289 akt głównych). Świadek C. przedłożył także w toku postępowania przygotowawczego odręczną kartkę z oryginalnymi danymi samochodu B. (...) rocznik 2010, stanowiącego przedmiot zarzutów III. i XIV. aktu oskarżenia (k. 20 i 770 akt głównych), co także zostało pozytywnie zweryfikowane przez opinię biegłego mechanoskopa, który jednoznacznie potwierdził pozafabryczne wykonanie numeru VIN, ujawnił oryginalny numer silnika i ustalił w jakim pojedzie silnik fabrycznie został zamontowany (k.101-105 teczki B. (...) nr rej. (...)). Świadek C. nie obciążał przy tym oskarżonych ponad miarę, wskazując np. że kiedy bywał na posesji w G. prawie zawsze widywał tam oskarżonych P. i G., jednakże nigdy nie widział, aby dementowali kradzione samochody, lub usuwali z nich znaki identyfikacyjne. Tymczasem apelujący – obrońca oskarżonych W., O. i P. - w żaden sposób nie odniósł się w treści środka odwoławczego do ewidentnie samoobciążającej, szczegółowej relacji M. K.

(1)i A. C.

(2). Nie wykazał także – poza ogólnikowym stwierdzeniem istnienia interesu procesowego po stronie wymienionych - dlaczego jego zdaniem świadkowie ci mieliby złożyć uwzględnione przez Sąd meriti zeznania takiej a nie innej treści, jeżeli byłyby one niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy – tym bardziej, jeśli zważyć, że uznane za wiarygodne relacje M. K.

(1)i A. C.

(2)zostały poparte w istotnej części innymi dowodami, których obrona w żaden sposób nie podważała. W konsekwencji powyższego Sąd Odwoławczy podzieli także zapatrywania Sądu orzekającego, co do oceny wyjaśnień R. W.

(1), T. O.

(1)i D. P.

(1), a niezależnie od tego także M. G., które słusznie zostały uznane – w zakresie w jakim oskarżeni zakwestionowali swoje sprawstwo – za przejaw przyjętej przez nich linii obrony, zmierzającej jedynie do uniknięcia grożącej im odpowiedzialności karnej. Reasumując powyższe - Sąd Apelacyjny co do zasady podzielił dokonaną przez Sąd Okręgowy ocenę przeprowadzonych w sprawie dowodów w kwestionowanym przez skarżącego zakresie, nie ujawniając takich błędów w sposobie ich gromadzenia i przeprowadzenia na rozprawie oraz w zaprezentowanej w pisemnych motywach wyroku ocenie ich wiarygodności, która czyniłaby zarzuty skarżącego zasadnymi w stopniu uzasadniającym ingerencję w treść zaskarżonego orzeczenia zgodnie z wnioskami apelującego. W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, iż Sąd I instancji nie dopuścił się również zarzucanego przez obrońców oskarżonych błędu w ustaleniach faktycznych, przyjmując, iż R. W.

(1), T. O.

(1), D. P.

(1)oraz M. G. dopuścili się przestępstw przypisanych im w punktach

1. - 9.,
2. – 17.,
3. i
4. zaskarżonego wyroku. Przypomnieć tu trzeba, iż o dopuszczeniu się uchybienia określonego w art. 438 pkt 3 k.p.k. można zasadnie mówić jedynie wówczas, gdy trafność ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd I instancji z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowościom logicznego rozumowania. Sama zaś tylko możliwość, przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu, nie może prowadzić do wniosku o popełnieniu błędu w ustaleniach faktycznych. Wskazać przy tym należy, że skarżący – adw. S. J. na poparcie swojego stanowiska zbiorczo przytoczył argumenty dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego oraz dokonania błędnych ustaleń faktycznych. Co do zasady zbędne jest więc powielanie przez Sąd Apelacyjny poprzednich rozważań, gdyż pozostają one aktualne w zakresie tego ostatniego uchybienia – ubocznie również w odniesieniu do apelacji obrońcy oskarżonego G.. W tych warunkach nie ma podstaw do zasadniczo odmiennych ustaleń co do zachowania się oskarżonych, aniżeli uczynił to Sąd I instancji, a w konsekwencji uniewinnienia ich od przypisanych im w zaskarżonym wyroku czynów, względnie uchylenia wyroku w zaskarżonym zakresie w celu przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, czego w pierwszej kolejności domagał się jeden z autorów apelacji - adw. S. J.. Rekapitulując - Sąd Apelacyjny stwierdza, iż Sąd I instancji nie popełnił błędów na etapie gromadzenia i przeprowadzenia dowodów, jak również w zakresie ich oceny i wysnutych z nich wniosków, a co za tym idzie - prawidłowo uznał, że R. W.

(1), T. O.

(1)i D. P.

(1)oraz M. G. dopuścili się przypisanych im czynów. I tak trafnie Sąd Okręgowy przyjął, iż oskarżony R. W.

(1)ustalonym zachowaniem wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 258 §3 k.k., zaś pozostali oskarżeni przestępstwa z art. 258 §1 k.k. W nawiązaniu do teoretycznych wywodów Sądu Okręgowego na temat pojęcia zorganizowanej grupy, stwierdzić należy, iż w doktrynie i orzecznictwie wielokrotnie dawano wyraz temu, że przynależność do zorganizowanej grupy przestępczej (art. 258 k.k.) jest przestępstwem formalnym, a zatem do wypełnienia jego znamion wystarczy sama bierna przynależność, bez popełnienia jakichkolwiek innych czynów zabronionych. Nie jest konieczna wiedza o szczegółach organizacji grupy, znajomość wszystkich osób ją tworzących, mechanizmów jej funkcjonowania itp. Wystarczy gotowość sprawcy do spełniania zadań służących tej grupie, której świadomość istnienia ma sprawca. "Zorganizowana grupa przestępcza" powinna składać się nie mniej niż z trzech osób, których wspólnym celem jest popełnianie przestępstw stale bądź zależnie od okazji. Nie jest przy tym wymagana jakaś specjalna wewnętrzna struktura organizacyjna, ani niezmienny skład, ani określony stopień zorganizowania, jak szczegółowe określenie zasad przynależności, staż członkowski, sankcje za wystąpienie przeciw dyscyplinie itd. (por. wyrok SN z dnia 16 stycznia 2008 r. sygn. IV KK - 389/07 - LEX nr 346607 oraz postanowienie SN z dnia 20 grudnia 2006 r. sygn. IV KK - 300/06 - OSNwSK 2006, Nr 1, poz. 2551; a także wyrok S.A. w Krakowie z dnia 19 grudnia 2003 r. sygn. II AKa-257/03 - Krakowskie Zeszyty Sądowe 2004, z. 4, poz. 41 oraz wyrok S.A. w Łodzi z dnia 20 października 2006 r. sygn. II AKa - 174/06 - Prokuratura i Prawo - wkładka 2007, nr 7-8, poz. 38). Chociaż "zorganizowanie" polega na w miarę stałym jej składzie, to nie wszyscy członkowie grupy muszą uczestniczyć w popełnieniu każdego z zaplanowanych przestępstw, jak również akceptacji celów i gotowości do zaspokajania potrzeb grupy, w tym w narzędzia potrzebne do popełniania przestępstw, wyszukiwanie miejsc niezbędnych dla przechowywania skradzionych przedmiotów, rozprowadzanie ich paserom (por. wyrok S.A. w Krakowie z dnia 19 grudnia 2003 r., sygn. II AKa - 257/03, Krakowskie Zeszyty Sądowe 2004, z. 4, poz. 41). W doktrynie i orzecznictwie akcentowano także, że grupa zorganizowana to coś znacznie więcej niż współsprawstwo czy luźna grupa osób zamierzających popełnić przestępstwo. Zorganizowana grupa mająca na celu dokonywanie przestępstw tym różni się od innej grupy (szajki) przestępców, że jest zorganizowana, a więc posiada trwałą strukturę czy to pionową - z przywódcą kierującym działalnością, czy poziomą - ze stałym gronem uczestników koordynujących działalność według ustalonych reguł i tym, że jej grono nie nawiązuje kontaktu dla dokonania pojedynczych przestępstw, lecz z góry zakłada popełnienie możliwie wielu przestępstw. Nie jest grupą zorganizowaną grono znajomych, którzy odnawiają kontakty tylko dla dokonania doraźnej przestępczej akcji (np. transakcji handlowej). Nie jest taką grupą środowisko ludzi zajmujących się tą samą działalnością przestępczą, jeśli nie utrzymują ze sobą kontaktów organizacyjnych, to jest gdy nie łączy ich żadna struktura (wyrok SA w Krakowie z 21 marca 2001 r., II AKa 28/01, KZS 2001, z. 4, poz. 26). W realiach niniejszej sprawy więzi łączące R. W.

(1), T. O.

(1), M. K.

(1), D. P.

(1)i M. G. przybrały taki stopień zorganizowania, że zasadnym było, uznanie, iż razem tworzyli oni zorganizowaną grupę przestępczą w rozumieniu art. 258 §1 k.k. Z poczynionych bowiem przez Sąd Okręgowy ustaleń faktycznych jednoznacznie wynika, że pomiędzy wskazanymi oskarżonymi istniało porozumienie z elementem organizacji, polegającym na ustaleniu podziału ról i koordynacji działań wymienionych przy popełnianiu przestępstw, i to tego rodzaju, że umożliwiały one lub co najmniej ułatwiały popełnianie przestępstw oraz utrudniały ich wykrycie. Wskazani oskarżeni oraz M. K.

(1)mieli jasno wytyczone cele i zadania związane z popełnianiem przestępstw, polegających na przyjmowaniu samochodów pochodzących z kradzieży oraz samochodów pochodzących z upozorowań kradzieży w celu wyłudzenia odszkodowań autocasco, ich ukrywaniu, usuwaniu oznaczeń identyfikacyjnych tych pojazdów, demontowaniu na części, a następnie ich zbywaniu, które realizowali systematycznie i planowo z podziałem na role. R. W.

(1)zajmował się głównie organizowaniem przedmiotowego procederu (był właścicielem nieruchomości, na której zlokalizowana była firma P. P.H.U (...) w G. i innych nieruchomości, na terenie których ukrywano pojazdy oraz dokonywano ich demontażu i usuwania oznaczeń identyfikacyjnych, utrzymywał kontakty ze złodziejami samochodów, od których je przyjmował, decydował o wejściu w układ z osobą zainteresowaną wyłudzeniem odszkodowania autocasco i jego warunkach, dbał o bezpieczeństwo całego przedsięwzięcia i decydował o kolejnych osobach mających być nie zaangażowane) i wydawał w tym zakresie polecania pozostałym. T. O.

(1)wspierał go w tych poczynaniach, firmując całe przedsięwzięcie, sam także aktywnie uczestniczył w odbiorze samochodów, ich ukryciu oraz demontażu i usuwaniu z nich oznaczeń identyfikacyjnych oraz nadzorował w tym zakresie pracę D. P.

(1)i M. G., zajmował się także wyceną części samochodowych po ich „wyczyszczeniu”. M. K.

(1)dbał o stronę rachunkową przedsięwzięcia, tak by ukryć rzeczywisty obrót pochodzącymi z przestępstw samochodami i częściami samochodowymi oraz wystawiał je na sprzedaż na portalach internetowych, brał udział także w rozliczeniach przestępczych transakcji. Z kolei D. P.

(1)i M. G. wykonywali czynności techniczne związane z demontażem samochodów i usuwaniem ich znaków identyfikacyjnych przy współudziale T. O.

(1)i pod nadzorem R. W.

(1), przy czym oskarżony G. czynności te wykonywał wyłącznie na terenie posesji w G.. Wszyscy przy tym zachowywali czynności te w tajemnicy (cięcie samochodów i „czyszczenie” po godzinach pracy i w porach wieczorowo – nocnych; okresowe zaniechanie tych czynności w czasie wzmożonego zainteresowania Policji działalnością firmy P. P.H.U. (...)), tak by nikt postronny o nich się nie dowiedział z obawy przed ujawnieniem procederu wobec organów ścigania. W zachowaniu pozorów legalności oskarżonym pomagał fakt oficjalnego prowadzenia firmy P. P.H.U. (...) – formalnie zarejestrowanej na T. O.

(1), a de facto zarządzanej przez R. W.

(1)i prowadzonej na jego gruncie. O bliskości łączących oskarżonych więzi przekonywał także fakt, iż razem brali udział w organizowanych przez R. W.

(1)imprezach, na których częstował ich uczestników narkotykami, z tym, iż zarezerwowane były one w zasadzie dla osób wyżej stojących w hierarchii np. M. G. zwykle tylko odwoził R. W.

(1)rzadziej pozostałych do domu po takich imprezach. Sposób działania wymienionych wskazywał więc niewątpliwe na istnienie więzów organizacyjnych w ramach wspólnego porozumienia, akceptację celów, trwałość zaspokojenia potrzeb grupy, gromadzenie narzędzi do popełniania przestępstw, podział ról, skoordynowany sposób działania, powiązania socjologiczno-psychologiczne między członkami grupy (zob. wyr. SA w Krakowie z 5 czerwca 2002 r., II AKA 123/02, KZS 2002, Nr 7-8, poz. 46; podobnie tenże SA w wyr. z 7 grudnia 2000 r., II AKa 184/00, KZS 2001, Nr 1, poz. 26 oraz SA w Łodzi w wyr. z 24 stycznia 2001 r., II AKA 240/01, Prok. i Pr. 2004, Nr 5, poz. 25). Oceny tej nie podważa okoliczność, że M. P. i M. G. byli formalnie pracownikami w firmie P. P.H.U. (...), zaś M. K.

(1)świadczył na jej rzecz usługi księgowe. Zauważyć bowiem należy, iż swoje zdania - w ramach wyżej scharakteryzowanej przestępczej działalności - realizowali oni poza swoimi obowiązkami pracowniczymi lub usługowymi, względnie po godzinach pracy, za co otrzymywali dodatkowe „wynagrodzenie”, przy czym ich zaangażowanie w ten proceder przez R. W.

(1)i T. O.

(1)nastąpiło nie od razu, ale po upływie pewnego czasu, kiedy nabrali zaufania do wymienionych osób i rozeznali ich sytuację osobistą. Okoliczność ta jest szczególnie doniosła z punktu widzenia niezbędnego dla prowadzenia tego rodzaju przestępczej działalności wysokiego stopnia wzajemnego zaufania, mimo nieznajomości wszystkich szczegółów uprawianego procederu przez zaangażowane w niego osoby, stojące niżej w jego strukturze, jak choćby w przypadku oskarżonego G.. Pośrednim tego potwierdzeniem jest okoliczność, że innym zatrudnionym w firmie osobom nie proponowano udziału w tego rodzaju procederze, a nawet nie miały one świadomości jego istnienia (vide świadkowie W. - D. i M.). Oceny tej nie podważa to, że w toku postępowania nie ustalono jakie zyski w ramach przestępczego współdziałania osiągnięto i jak je dzielono pomiędzy poszczególne osoby. Bezspornym jednak jest, że wszystkie zaangażowane weń osoby brały udział w jego wypracowaniu, którego podział uzależniony był bez wątpienia od roli danej osoby i stopnia jej zaangażowania. W świetle powyższego słusznie Sąd I instancji uznał, że stopień zorganizowania tych osób, rodzaj powiązań, stały podział ról pomiędzy nimi, wykraczał poza ramy zwykłego współsprawstwa - został bowiem z góry stworzony, po to by dokonywać możliwie wielu przestępstw, związanych z przyjmowaniem samochodów pochodzących z kradzieży lub z upozorowań kradzieży w celu wyłudzenia odszkodowań autocasco, ich ukrywaniem, usuwaniem znaków identyfikacyjnych tych pojazdów, demontowaniem na części, a następnie ich zbywaniem w ramach legalnie zarejestrowanej na T. O.

(1)działalności gospodarczej. Kwalifikowaną formą tego przestępstwa jest kierowanie zorganizowaną grupą przestępczą (art. 258 §3 k.k.). Do wypełnienia jego znamion wystarczające jest samo stwierdzenie kierowania grupą przestępczą bez konieczności wykazania popełnienia w ramach tej grupy jakichkolwiek czynów zabronionych (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 26 listopada 2008 r. II AKa 168/08, KZS 2008/12/35). Nie ulega wobec powyższego wątpliwości, że poprawna interpretacja znamienia "kieruje" nie wymaga dalszej aktywności sprawcy, w tym udowodnienia mu popełnienia w ramach grupy konkretnego czynu zabronionego i aby czyn zabroniony zaistniał wystarczy sama czynność sprawcza. „Kierowanie" grupą niewątpliwie polegać będzie na faktycznym sprawowaniu kontroli nad działalnością grupy, możliwości wydawania poleceń i podejmowania zasadniczych decyzji, czyli intelektualne i faktyczne panowanie nad istnieniem i działalnością grupy, poprzez rzeczywistą możliwość kształtowania jej sytuacji, zatem podejmowanie czynności tyczących jej istnienia i działania. W świetle uznanych za wiarygodne zeznań M. K.

(1)i A. C.

(2)i korespondujących w nimi pozostałych środków dowodowych, nie ulega w ocenie Sądu Odwoławczego wątpliwości, że wyżej scharakteryzowaną grupą przestępczą oskarżony R. W.

(1)kierował. Jawi on się bowiem zdecydowanie jako osoba pierwszoplanowa. Z prawidłowych ustaleń Sądu Okręgowego wynika wszak, że R. W.

(1)był nie tylko właścicielem nieruchomości, na których prowadzony był przestępczy proceder, ale zajmował się także jego organizowaniem, poprzez utrzymywanie kontaktów ze złodziejami samochodów, ustalanie warunków ich odpłatnego przyjęcia, również w ramach tzw. układu, a więc w celu wyłudzenia odszkodowania autocasco, dbał o bezpieczeństwo grupy poprzez utrzymywanie jej działalności w tajemnicy, decydował o osobach mających być zaangażowanymi w prowadzony proceder (np. M. K.) oraz go nadzorował. Sam fakt, iż kontakty pomiędzy poszczególnymi członkami grupy, a R. W.

(1)były bardziej koleżeńskie, nie wyklucza kierowania tą grupą przez oskarżonego, a nawet nie przeczy istnieniu zorganizowanej grupy przestępczej, wbrew stanowisku skarżących, a w szczególności obrońcy oskarżonego G.. Można bowiem wyróżnić różne sposoby zarządzania takimi organizacjami, z bardziej sztywnymi i surowymi regułami oraz z tymi mniej rygorystycznymi, kiedy przywództwo danej osoby nie jest w żaden sposób kwestionowane, a co za tym idzie, nie ma potrzeby wprowadzania surowych zasad zarządzania tą organizacją. Słusznie także Sąd Okręgowy przyjął, że oskarżeni z pełną świadomością przynależeli do wyżej scharakteryzowanej grupy przestępczej, a oskarżony W. nią kierował. R. W.

(1)wszak, organizując przestępczy proceder, a w jego ramach, podejmując strategiczne decyzje oraz nadzorując ich realizację przez pozostałe osoby, dbając przy tym o interes finansowy całego przedsięwzięcia i jego bezpieczeństwo, nie tylko godził się z taką rolą, ale wręcz chciał odgrywać w nim kierowniczą rolę. Natomiast pozostali oskarżeni – O., P. i G. w pełni układ ten akceptowali. Oskarżony O. tkwił bowiem w nim od samego początku, firmując całość przedsięwzięcia, wspierając działania R. W.

(1)i aktywnie uczestnicząc w przedmiocie przestępczej działalności, zaś pozostali oskarżeni oraz M. K.

(1), dobrowolnie przystępując do tego przedsięwzięcia, dokładnie wiedzieli na czym ono polega i jaką poszczególne osoby pełnią rolę, a tym samym bez wątpienia chcieli przynależeć do tego rodzaju organizacji, mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu i obrotowi gospodarczemu. Układ taki zapewniał im nie tylko możliwość systematycznego popełniania przestępstw w warunkach względnego bezpieczeństwa, ale i dodatkowe źródła dochodów. Podsumowując należy stwierdzić, że w świetle zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego, należycie ocenionego przez Sąd Okręgowy, czemu Sąd ten dał wyraz w przekonywającej argumentacji zawartej w pisemnych motywach wyroku, a którą podziela również Sąd Apelacyjny, nie ulega wątpliwości, że oskarżony R. W.

(1)swoim zachowaniem wypełnił znamiona czynu z art. 258 §3 k.k., zaś T. O.

(1), D. P.

(1)i M. G. wypełnili znamiona czynu z art. 258 §1 k.k. Na koniec powyższych wywodów podkreślić należy, że skoro przestępstwo to ma charakter formalny i wystarczy sama świadomość przynależności do grupy, jej kierowania, co w przypadku wymienionych jawi się jako oczywiste, a co za tym idzie, nie jest konieczne popełnienie w jej ramach jakiegokolwiek przestępstwa, to w związku z powyższym słusznie uznał Sąd orzekający, iż kres istnieniu tej grupy położyło zatrzymanie części jej członków w dniu 24 kwietnia 2012 r. Za trafną należało uznać konstatację Sądu Okręgowego, że w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, R. W.

(1)i T. O.

(1), dopuścili się zachowań wyczerpujących znamiona czynów penalizowanych na gruncie art. 291 §1 k.k. w zb. z art. 18 §3 k.k. w zw. z art. 13 §1 k.k. w zw. z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k. ; art. 291 §1 k.k. w zw. z art. 294 §1 k.k. w zb. z art. 306 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k.; art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k. (R. W.); z art. 291 §1 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k. (w przypadku R. W. dwóch czynów); 291 §1 k.k. w zb. z art. 18 §3 k.k. w zw. z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k.; art. 18 §3 k.k. w zw. z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k. - dodatkowo w warunkach recydywy specjalnej podstawowej w przypadku oskarżonego W., zarówno w odniesieniu do występku z art. 258 §3 k.k., jak i wymienionych wyżej przestępstw oraz w warunkach ciągu przestępstw w rozumieniu art. 91 §1 k.k., co do dwóch czynów kwalifikowanych z art. 291 §1 k.k.( punkt 5. wyroku). Bez wątpienia bowiem stanowiące ich przedmiot zachowania polegające w szczególności na: - celowym przyjęciu, za pośrednictwem A. C.

(1), pochodzącego z kradzieży samochodu marki B. (...) (...) nr rej. (...), co którego K. K.

(1)i K. P. złożyli fałszywie zawiadomienie o jego utracie w drodze przestępstwa, a następnie złożyli wniosek o przyznanie odszkodowania z tytułu ubezpieczenia autocasco, którego wypłaty im odmówiono, - celowym ukrywaniu i usuwaniu znaków identyfikacyjnych w pochodzącym z kradzieży samochodzie B. (...) rocznik 2010, dostarczonym przez A. C.

(1)w imieniu K. K.

(1), który nim dysponował, - celowym zbyciu przez R. W. ww. pojazdu S. S. i zatajeniu przed jego nabywcą przestępczego pochodzenia samochodu, - celowym przyjęciu pochodzącego z kradzieży samochodu marki B. (...)-pakiet kombi rocznik 2010, od K. K.

(1), za pośrednictwem m.in. A. C.

(1), - celowym przyjęciu przez R. W. pochodzącego z przywłaszczenia samochodu marki B. (...) rocznik 2007 od K. K.

(1), za pośrednictwem A. C.

(1), - celowym przyjęciu od R. I.

(1)samochodu marki V. (...) nr rej. (...), pochodzącego z przywłaszczenia, o którego rzekomej kradzieży fałszywie zawiadomił R. I. organy ścigania oraz ubezpieczyciela, doprowadzając do nienależnej wypłaty odszkodowania, - celowym przyjęciu od Ł. J. samochodu marki O. (...) nr rej. (...), o którego rzekomej kradzieży fałszywie zawiadomił ww. organy ścigania oraz ubezpieczyciela, doprowadzając do nienależnej wypłaty odszkodowania autocasco – wyczerpywały znamiona przypisanych im w wyroku przestępstw. Sąd Apelacyjny podziela przy tym obszerne i szczegółowe wywody Sądu Okręgowego na temat kwalifikacji prawnej poszczególnych czynów, subsumpcji zachowania oskarżonych – tak co wyczerpania poszczególnych znamion typu czynu, form sprawczego współdziałania (art. 18 § 1, 3 k.k.), ich postaci zjawiskowych (13 §1 k.k.) oraz przyjętej koncepcji prawnej jedności/wielości sprawczych zachowań (art. 11 §2 k.k.,12 k.k. i 91 §1 k.k.) – w tym przyjęcia, że wszystkie one zostały popełnione w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej (art. 65 §1 k.k.), stanowiąc jednoznaczny przejaw jej istnienia i działalności, a w przypadku oskarżonego W. – równocześnie w warunkach kwalifikowanego powrotu do przestępstwa, wynikającego z uprzedniego skazania za umyślne przestępstwo podobne i odbycia za nie co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności w tym szczególnym układzie, o jakim mowa w art. 64 §1 k.k. (vide skazanie wyrokiem Sądu Rejonowego we Wrześni z dnia 26 lipca 2005 roku w sprawie II K 233/05, za przestępstwa m.in. z art. 258 §3 k.k. i z art. 204 §2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k., na kary jednostkowe 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, objęte łączną karę 2 lat i 5 miesięcy pozbawienia wolności, którą oskarżony odbywał w okresie od 14.01.2006 r. do 11.04.2007 r. z zaliczeniem na jej poczet okresu tymczasowego aresztowania w przedmiotowej sprawie od 12.11.2003 r. do 1.12.2004 r.) Prawidłowość i kompletność tych wywodów czyni zbędnym powielanie ich przez Sąd Odwoławczy, tym bardziej, że skarżący wprost ich nie kwestionował. W świetle trafnych ustaleń Sądu meriti w pełni zasadnie przypisano oskarżonemu W. również sprawstwo w zakresie przestępstw popełnionych przez niego poza zorganizowaną grupą przestępczą, tj. co do przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii – w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011r. – w zw. z art. 4 §1 k.k. w zw. z art. 64 §1 k.k. oraz co do ciągu dwóch przestępstw z art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. Znamiona poszczególnych typów przestępstw z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zostały prawidłowo przez Sąd Okręgowy zinterpretowane i zastosowane, co czyni zbędnym czynienie dalszych w tym zakresie wywodów przez instancję odwoławczą – również w odniesieniu do prawidłowo zastosowanych przepisów ustawy karnej (art. 4 §1 k.k., art. 64 §1 k.k. oraz art. 91 §1 k.k.) - tym bardziej, że w okolicznościach stanu faktycznego rozważanych przypadków ich wykładnia i subsumpcja nie nastręczała trudności i nie była także przez autora apelacji bezpośrednio kwestionowana. Z uwagi na to, że apelacje obrońców oskarżonych W., O., P. oraz apelacja obrońcy oskarżonego G. kwestionowała ich winę, należało zgodnie z treścią art. 447 §1 k.p.k. skontrolować zaskarżony wyrok również w zakresie rozstrzygnięcia o karze. Sąd Apelacyjny nie dopatrzył się, by w sprawie niniejszej zachodziła podstawa do zmiany wyroku, przewidziana w art. 438 pkt 4 k.p.k. Przypomnieć należy, iż rażąca niewspółmierność kary, o jakiej mowa w art. 438 pkt 4 k.p.k., zachodzić może tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez Sąd pierwszej instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w art. 53 k.k. oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo Sądu Najwyższego (por. III KR 254/73, OSNPG 1974, nr 3-4, poz. 51 i aprobatę tego stanowiska: M. Cieślak, Z. Doda, Przegląd orzecznictwa, Pal. 1975, nr 3, s. 64; wyrok SN z 13.02.2003, WK 1/03, OSNKW 2003/323). Nie chodzi przy tym o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby – również w potocznym znaczeniu tego słowa –„rażąco” niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować. Zarzut rażącej niewspółmierności kary jako zarzut z kategorii ocen można zasadnie podnosić tylko wówczas, gdy kara, jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia jednak w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy – innymi słowy, gdy w społecznym odczuciu jest karą niesprawiedliwą (wyrok SA w Łodzi z 12.07.2000r., II AKa 116/00, podobnie – wyrok SA w Krakowie z 19.12.2000r., II AKa 218/00, wyrok S.A. we Wrocławiu z 30.05.2003r., II AKa 163/03, OSA 2003/11/113). Za czyn kwalifikowany z art. 258 §3 k.k. Sąd I instancji dysponował zasadniczą sankcją od 1 roku do 10 lat pozbawienia wolności. Wymierzono oskarżonemu W. karę 2 lat pozbawienia wolności, mogąc ją wymierzyć na podstawie art. 64 §1 k.k. do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę, czyli do 15 lat pozbawienia wolności. Pozostałym oskarżonym za czyn z art. 258 §1 k.k. wymierzono kary – T. O.

(1)– 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, D. P.

(1)- 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, a M. G. - 10 miesięcy pozbawienia wolności, mogąc ją wymierzyć w granicach od 3 miesięcy pozbawienia wolności do lat

1. Nadto względem oskarżonego G. orzeczono obligatoryjny w tym przypadku środek karny przepadku równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa. Za czyn przypisany oskarżonym - W. w punkcie
2. a oskarżonemu O. w punkcie
3. wyroku, Sąd I instancji dysponował in concreto sankcją od 7 miesięcy pozbawienia wolności do 12 lat pozbawienia wolności oraz grzywną od 10 do 540 stawek dziennych w kwocie po - od 10 do 2000 zł każda. Wymierzono oskarżonym kary – R. W. – 1 roku pozbawienia wolności oraz grzywny w liczbie 100 stawek dziennych w kwocie po 40 zł każda, T. O. – 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w liczbie 100 stawek dziennych w kwocie po 30 zł każda. Za czyn przypisany oskarżonym - W. w punkcie
4. a oskarżonemu O. w punkcie
5. wyroku, Sąd I instancji dysponował in concreto sankcją od 1 roku i 1 miesiąca miesięcy pozbawienia wolności do 15 lat pozbawienia wolności oraz grzywną od 10 do 540 stawek dziennych w kwocie po - od 10 do 2000 zł każda. Wymierzono oskarżonym kary – R. W. – 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w liczbie 150 stawek dziennych w kwocie po 40 zł każda, T. O. – 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w liczbie 120 stawek dziennych w kwocie po 30 zł każda. Za czyn kwalifikowany z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k. i 64 §1 k.k., przypisany oskarżonemu W. w punkcie
6. wyroku, Sąd I instancji dysponował in concreto sankcją - od 7 miesięcy pozbawienia wolności do 12 lat pozbawienia wolności oraz grzywną od 10 do 540 stawek dziennych w kwocie po - od 10 do 2000 zł każda. Wymierzono oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności oraz grzywny w liczbie 100 stawek dziennych w kwocie po 40 zł każda. Za ciąg dwóch przestępstw z art. 291 §1 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k. i 64 §1 k.k., przypisany oskarżonemu W. w punkcie
7. wyroku Sąd I instancji dysponował in concreto sankcją - od 4 miesięcy pozbawienia wolności do 10 lat pozbawienia wolności oraz grzywną od 10 do 540 stawek dziennych w kwocie po - od 10 do 2000 zł każda. Wymierzono oskarżonemu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w liczbie 150 stawek dziennych w kwocie po 40 zł każda. Za czyn przypisany oskarżonemu O. w punkcie
8. wyroku, Sąd I instancji dysponował in concreto sankcją od 4 miesięcy pozbawienia wolności do 10 lat pozbawienia wolności oraz grzywną od 10 do 540 stawek dziennych w kwocie po - od 10 do 2000 zł każda. Wymierzono oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności oraz grzywny w liczbie 100 stawek dziennych w kwocie po 30 zł każda. Za czyn przypisany oskarżonym - W. w punkcie
9. a oskarżonemu O. w punkcie
10. wyroku, Sąd I instancji dysponował in concreto sankcją - od 7 miesięcy pozbawienia wolności do 12 lat pozbawienia wolności oraz grzywną od 10 do 540 stawek dziennych w kwocie po - od 10 do 2000 zł każda. Wymierzono obu oskarżonym kary po 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w liczbie po 100 stawek dziennych w kwotach po - 40 zł każda stawka w przypadku R. W. oraz po 30 zł każda stawka w przypadku T. O.. Za czyn przypisany oskarżonym - W. w punkcie
11. a oskarżonemu O. w punkcie
12. wyroku, Sąd I instancji dysponował in concreto sankcją - od 7 miesięcy pozbawienia wolności do 12 lat pozbawienia wolności oraz grzywną od 10 do 540 stawek dziennych w kwocie po - od 10 do 2000 zł każda. Wymierzono obu oskarżonym kary po 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w liczbie po 100 stawek dziennych w kwotach po 40 zł każda stawka w przypadku R. W. oraz po 30 zł każda stawka w przypadku T. O.. Za czyn kwalifikowany z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii – w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011r. – w zw. z art. 4 §1 k.k., Sąd I instancji dysponował zasadniczą sankcją od 6 miesięcy pozbawienia wolności do lat 8, mogąc ją wymierzyć nawet do 12 lat pozbawienia wolności oraz grzywną od 10 do 540 stawek dziennych w kwocie po - od 10 do 2000 zł każda. Wymierzono oskarżonemu W. karę 1 roku pozbawienia wolności oraz grzywny w liczbie 100 stawek dziennych w kwotach po 40 zł każda stawka. Za ciąg przestępstw z art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k., Sąd I instancji dysponował zasadniczo sankcją od 1 miesiąca pozbawienia wolności do 3 lat pozbawienia wolności, mogąc ją wymierzyć nawet do 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Wymierzono oskarżonemu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności. Kary pozbawienia wolności orzeczone wobec oskarżonych - G. i P. - Sąd Okręgowy warunkowo zawiesił, na podstawie art. 69 § 1, 2, 3 k.k., na okres 4 lat próby, oddając oskarżonych w tym czasie pod obligatoryjny w ich przypadku dozór kuratora sądowego (art. 73 §2 k.k. ) Pozostałym oskarżonym Sąd I instancji wymierzył kary łączne na zasadzie asperacji – oskarżonemu W. w wysokości 4 lat pozbawienia wolności, mogąc ją wymierzyć w graniach od 2 do 10 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w liczbie 500 stawek dziennych w kwocie po 40 zł każda, mogąc ją orzec w granicach od 150 do 800 stawek dziennych; oskarżonemu O. w wysokości 2 lat i 6 miesięcy pozbawiania wolności, mogąc ją wymierzyć w graniach od 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności do 6 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w liczbie 400 stawek dziennych w kwocie po 30 zł każda, mogąc ją orzec w granicach od 120 do 520 stawek dziennych. W ocenie Sądu Apelacyjnego kary te są sprawiedliwe i nie rażą ani surowością, ani łagodnością. Dyrektywy sądowego wymiaru kary zawiera art. 53 §1 i 2 k.k., który stanowi, że Sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Wymierzając karę, Sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego. Przepis art. 53 k.k., zgodnie z treścią art. 56 k.k., stosuje się także do środków karnych przewidzianych w ustawie. Szczególną dyrektywę sądowego wymiaru kary zawiera natomiast art. 54 §1 k.k., który nakazuje sądowi, przy wymiarze kary nieletniemu albo młodocianemu, kierować się przede wszystkim tym, aby sprawcę wychować. W realiach rozpatrywanych przypadków Sąd I instancji, za każdy z przypisanych oskarżonym czynów, wymierzył kary jednostkowe pozbawienia wolności oraz grzywny bliższe dolnym granicom ustawowego zagrożenia. Zostały przy tym wzięte pod uwagę wszystkie okoliczności relewantne z punktu widzenia sądowego wymiaru kary, a w tym stopień społecznej szkodliwości poszczególnych czynów, stopień natężenia złej woli oskarżonych, ich motywację i rolę, a ponadto sposób, formę i czasookres przestępczego działania, a niezależnie od powyższego - właściwości i warunki osobiste każdego z oskarżonych, jak fakt ich uprzedniej karalności lub niekaralności, sytuację majątkową oraz opinie środowiskowe, co pozwoliło trafnie ocenić Sądowi stopień ich demoralizacji i rokowania na przyszłość. Obiektywnie rzecz ujmując słusznie Sąd Okręgowy ustalił, iż stopień społecznej szkodliwości poszczególnych czynów i winy oskarżonych W. i O. był znaczny, jeśli zważyć, że pierwszy z wymienionych kierował zorganizowaną grupą przestępczą oraz dopuścił się w jej ramach, jak i poza nią, szeregu czynów o stosunkowo dużym ciężarze gatunkowym i w szczególnie obciążających warunkach (choćby kwalifikowana karalność sądowa), zaś drugi z wymienionych, jako postać drugoplanowa tuż po R. W.

(1), odgrywał znacząca rolę, tak z punktu widzenia istnienia samej grupy, jak i jej działalności, związanej z popełnianiem poszczególnych czynów skierowanych przeciwko mieniu i obrotowi gospodarczemu, mimo uprzedniej karalności, jednakże okoliczności te nie świadczą jeszcze o tym, iż orzeczone względem nich kary są niewspółmierne i to w stopniu rażącym. Słusznie także Sąd Okręgowy postąpił stosując zasadę asperacji, przy orzekaniu kar łącznych pozbawienia wolności i grzywny. Za zdecydowanym odejściem od zasady absorpcji przy ich wymiarze przemawiała sama liczba pozostających w realnym zbiegu przestępstw i ich różnorodność, mimo niewątpliwych związków czasowo – przedmiotowych, zwłaszcza w przypadku oskarżonego O.. Zgodnie zresztą z dominującym stanowiskiem orzecznictwa i doktryny orzekanie kary łącznej przy zastosowaniu zasady absorpcji, winno być wyjątkiem - jest bowiem rozwiązaniem skrajnym – popełnienie wszak więcej niż dwóch przestępstw zawsze jest istotnym czynnikiem prognostycznym, świadczącym o stopniu demoralizacji sprawcy, i to niezależnie od okoliczności powrotności do przestępstwa oraz działania w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej - nakazującym z reguły odejście od zasady absorpcji przy orzekaniu kary łącznej. Kary łączne orzeczone przez Sąd Okręgowy uwzględniają więc okoliczności ważące na ich wymiarze, jak również cele kary w należytym stopniu, co determinowało wniosek o braku potrzeby ingerencji przez Sąd Odwoławczy w ich wymiar. Również orzeczone przez Sąd Okręgowy kary pozbawienia wolności wobec oskarżonych P. i G. są w ocenie Sądu Apelacyjnego należycie wyważone i uwzględniają w wystarczającym stopniu stopień winy i społecznej szkodliwości przypisanych im czynów, będących wypadkową trafnie naprowadzonych przez Sąd orzekający okoliczności łagodzących i obciążających. W szczególności w pełni zasadnie Sąd I instancji ustalił, że w stosunku do wymienionych, jako osób dotychczas niekarnych sądownie, a w przypadku M. G. - jako sprawcy młodocianego -zachodzi pozytywna prognoza kryminologiczna, która uprawnia do wnioskowania, że pomimo nie wykonania orzeczonych względem nich kar pozbawienia wolności, nie popełnią oni ponownie przestępstwa, zwłaszcza umyślnego przestępstwa podobnego, co jest minimalnym zadaniem kary, ale wystarczającym do zastosowania tego środka probacyjnego (A. Zoll (w:) G. Bogdan (i in.), Kodeks karny. Część ogólna..., 2004, s. 1027; wyrok SA we Wrocławiu z 2013-08-09 II AKa 227/13, LEX nr 1366153 ). Stosunkowo długi okres próby, jak i kontrola kuratora sądowego, w powiazaniu z wychowawczymi walorami samego postępowania karnego, z pewnością pozwoli tę pozytywną prognozę zweryfikować i wdrożyć oskarżonych do przestrzegania porządku prawnego bez konieczności niezwłocznego wykonania wymierzonych im kar pozbawienia wolności. Kontrolując natomiast prawidłowość orzeczenia o środku karnym w postaci przepadku równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa, co do oskarżonego G., Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do jego podważenia, tak co do zasady, jak i wysokości - tym bardziej, że jego orzeczenie z mocy art. 45 §1 k.k. miało charakter obligatoryjny, zaś wielkość samej korzyści została ustalona w oparciu o uwzględnioną treść wyjaśnień oskarżonego. Reasumując - Sąd Apelacyjny uznał wszystkie orzeczone wobec R. W.

(1), T. O.

(1), D. P.

(1)i M. G. kary za należycie wyważone, prawidłowo uwzględniające sądowe dyrektywy wymiaru kary oraz cele kary - tak w zakresie prewencji indywidualnej jak i generalnej - adekwatne do stopnia winy i społecznej szkodliwości przypisanych im czynów. Nie można ponadto ich uznać za niewspółmierne, również na tle kar orzeczonych wobec współoskarżonych. Sąd orzekający musiał wszakże zróżnicować wymiar kar orzeczonych wobec poszczególnych oskarżonych, zgodnie z zasadą indywidualizacji kary. Jak stanowi bowiem art. 55 k.k. okoliczności wpływające na wymiar kary uwzględnia się tylko co do osoby, której dotyczą. W świetle zaś prawidłowych ustaleń Sądu Okręgowego, nie budziło wątpliwości to, iż waga i natężenie okoliczności obciążających po stronie R. W.

(1)była zdecydowanie najwyższa, co miało oczywisty wpływ na wymiar orzeczonych wobec niego kar – tak jednostkowych, jak i kary łącznej. Nie uzasadniło to jednak w żadnym stopniu zarzutu wymierzenia mu kary rażąco niewspółmiernie surowej. W pozostałym zakresie kontrola instancyjna rozstrzygnięć dotyczących oskarżonych (zaliczenia okresu pozbawienia wolności w sprawie, rozstrzygnięcia o kosztach) doprowadziła do konkluzji o ich prawidłowości – nie były one zresztą kwestionowane przez żadnego ze skarżących. Mając powyższe na względzie, Sąd Apelacyjny, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. orzekł jak w punkcie II. wyroku. Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonego R. I.

(1)Zarzuty i wnioski apelującego w części zasługiwały na uwzględnienie, co doprowadziło do zmiany zaskarżonego wyroku w kierunku postulowanym przez skarżącego, w tym także niezależnie od treści podniesionych zarzutów. Analizując apelację obrońcy oskarżonego I. przez pryzmat podniesionych zarzutów, stwierdzić należy iż zarzucała ona Sądowi Okręgowemu w pierwszym rzędzie błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na nieustaleniu istotnych okoliczności sprawy (tzw. błąd braku), będący konsekwencją naruszenia normy art. 366 k.p.k. oraz art. 167 k.p.k. W odwołaniu do poczynionych na wstępie rozważań teoretycznych na temat charakteru tego rodzaju względnej przesłanki odwoławczej, uzupełniająco stwierdzić należy, iż obowiązek nałożony na przewodniczącego rozprawy, w ramach art. 366 §1 k.p.k., obejmuje m.in. wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy. Z kategorii ocennych jest kwestia, jakie okoliczności są "istotne", co nie zmienia faktu, że ewentualne naruszenie art. 366 §1 k.p.k. musi być rozstrzygane przez pryzmat realizacji zasady prawdy materialnej, a więc poprzez ocenę dokonanych ustaleń faktycznych (por. wyrok SA w Katowicach z 2013-03-21, II AKa 28/13, LEX nr 1311954; wyrok SA w Warszawie z 2012-09-26, II AKa 244/12, LEX nr 1220702). W związku z powyższym należy rozpatrzyć, czy niewyjaśnienie danej okoliczności mogłoby mieć wpływ na ustalenia faktyczne i czy gdyby ją wyjaśniono, to te ustalenia mogłyby być inne. Zgodzić należy się ze skarżącym, że podstawą faktyczną skazania R. I.

(1)było ustalenie przez Sąd orzekający, że wszedł on w przestępczy układ z R. W.

(1)i T. O.

(1), polegający na upozorowaniu kradzieży z włamaniem do samochodu marki V. (...), nr rej. (...), którego był użytkownikiem, a następnie zgłoszenie ubezpieczycielowi jego utraty w następstwie kradzieży z włamaniem i doprowadzenie w ten sposób do nienależnej wypłaty odszkodowania autocasco. Faktem jest, iż Sąd Okręgowy nie ustalił kto i w jaki sposób dokonał usunięcia samochodu użytkowanego przez oskarżonego z miejsca, w którym został on przez niego pozostawiony oraz bliższych okoliczności zawarcia przestępczego porozumienia pomiędzy nim a współoskarżonymi – R. W.

(1)i T. O.

(1). Z pisemnych motywów wyroku wynika bowiem, iż R. I.

(1)ustalił ze współoskarżonymi oddanie samochodu na tzw. układ i zgodnie z poczynionymi uzgodnieniami, zaparkował samochód w dniu 1 lutego 2012r. na parkingu przed budynkiem basenu we W., ok. godz. 18.00, po czym udał się wraz z córką na basen. Następnie, po upewnieniu się, że samochód został usunięty z parkingu, zgodnie z zawartym porozumieniem i przyjęty przez działających wspólnie i w porozumieniu - R. W.

(1)i T. O.

(1), powiadomił o tym fakcie - w pierwszej kolejności obsługę basenu, a za jej pośrednictwem Policję, by finalnie złożyć w KPP we W. zawiadomienie o rzekomej kradzieży z włamaniem do pojazdu oraz złożyć na tę okoliczność fałszywe zeznania, a w dalszej kolejności - powiadomić o zdarzeniu właściciela pojazdu – Spółkę (...) oraz zgłosić w dniach 9 i 13 lutego 2012r. szkodę ubezpieczycielowi - (...) SA, który w dniu 24 kwietnia 2012r. wypłacił odszkodowanie w kwocie 69.000 zł. Z ustaleń Sądu orzekającego wynika także, że w okresie od 15.12.2011r. do 9.02.2012r. R. I.

(1)41-krotnie kontaktował się z numerem abonenckim użytkowanym przez T. O.

(1), zaś w okresie od 19.12.2011r. do 20 stycznia 2012r. 23-krotnie, z numerem abonenckim użytkowanym przez R. W.

(1)(vide k. 17-18 uzasadnienia SO). Z zaprezentowanego powyżej stanu faktycznego nie wynikają więc szczegóły zawarcia przestępczego porozumienia, jak również sfingowania kradzieży z włamaniem do pojazdu (w szczególności kto i jaki sposób dokonał usunięcia pojazdu z parkingu samochodowego sprzed basenu we W.). Powyższe nie oznacza jednak, że Sąd Okręgowy dopuścił się obrazy art. 366 §1 k.p.k. Analiza bowiem zgromadzonych w toku postępowania dowodów prowadzi do wniosku, że brak było wśród nich jednoznacznych danych na temat powyższych okoliczności. Oskarżeni – W. i O. nie przyznali się w tym zakresie do winy i de facto nie złożyli na tę okoliczność wyjaśnień. Nie uczynili tego także pozostali oskarżeni – P. i G. – nawet w części, w której ten ostatni przyznał się do udziału w zorganizowanej grupie przestępczej. Jedyną podstawą dowodową w analizowanym zakresie były w zasadzie wyjaśnienia i zeznania M. K.

(1)w powiązaniu z analizą połączeń numerów telefonicznych użytkowanych przez R. W.

(1)i T. O.

(1)oraz zabezpieczony w sprawie materiał rzeczowy w postaci pozostałości karoserii samochodu, ujawnionej na posesji w G., wraz z wynikami opinii biegłego w dziedzinie mechanoskopii. Na podstawie powyższych dowodów nie sposób było jednak ustalić wskazanych przez obrońcę szczegółów inkryminowanego zdarzenia. Z relacji M. K.

(1)wynikało bowiem, iż na podstawie rozmowy z T. O.

(1), obserwacji własnych oraz doniesień z prasowych wiedział o tym, że nowy samochód marki V. (...) w lutym 2012r. trafił na posesję firmy P. P.H.U. (...) w ramach tzw. układu, w więc w uzgodnieniu z osobą, która nim legalnie dysponowała w celu wyłudzenia odszkodowania (k. 50-50v., 55v-56 teczki personalnej nr 13, k. 588, 590, 623, 624, 625, 626 akt głównych). M. K.

(1)nie były natomiast znane okoliczności zawarcia przestępczego porozumienia – wiedza ta bowiem była mu zbędna, tym bardziej, że z ujawnionych okoliczności sprawy nie wynika, aby świadek uczestniczył w zawarciu takiego układu lub był obecny podczas jego zawarcia. Wprawdzie M. K.

(1)w śledztwie wyjaśnił, jako podejrzany, iż widział jak samochodem tym na posesję w G. przejechał T. O.

(1)(k. 55v teczki personalnej nr 13), jednakże z wyjaśnień tych wycofał się na rozprawie, zeznając jako świadek, stwierdzając ostatecznie, iż okoliczności tej nie pamięta (k. 588, 590, 625 akt głównych), stanowczo podtrzymując jednak swoje pierwotne wyjaśnienia, co do przyjęcia tego samochodu przez oskarżonych W. i O. w ramach tzw. układu. W tej sytuacji Sąd Okręgowy nie czynił ustaleń w zakresie tego, kto przyprowadził pojazd na teren firmy P. P.H.U. (...), nie mogąc w sposób pewny ustalić tej okoliczności. Należy jednak zauważyć, że nawet z pominiętej przez Sąd meriti w odnośnym zakresie relacji M. K.

(1)- ani z żadnej innej części całokształtu procesowej wypowiedzi świadka - nie wynikało, kto i w jaki sposób usunął pojazd z parkingu sprzed budynku basenu we W.. Sama bowiem okoliczność, że przedmiotowym pojazdem miał przyjechać na posesję w G. T. O.

(1)– nawet gdyby poczytać wyjaśnienia M. K.

(1)w powyższym zakresie za miarodajne – w świetle zasad wiedzy i doświadczenia życiowego nie dowodzi bezpośrednio tego, że wymieniony osobiście usunął pojazd z parkingu przed basenem we W., po pozostawianiu go tam przez R. I.

(1), a już z całą pewnością nie daje podstaw do wiążących ustaleń kto i w jaki sposób dostał się do wnętrza pojazdu. Wszystkie te okoliczności nie były bowiem M. K.

(1)znane, co jest zresztą zrozumiałe, mając na względzie jego rolę w przestępczym procederze. Wobec powyższego trudno było od Sądu Okręgowego oczekiwać aż tak szczegółowych ustaleń faktycznych, jak oczekuje tego skarżący, a tym samym dopatrywać się w postępowaniu Sądu orzekającego obrazy art. 366 k.p.k. i to mogącej mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku. W ocenie Sądu Apelacyjnego brak przedmiotowych ustaleń, nie dyskwalifikował jednak rozstrzygnięcia Sądu meriti w powyższym zakresie – nawet bowiem dookreślenie jakie były szczegóły zawarcia przestępczego porozumienia pomiędzy R. W.

(1)i T. O.

(1)a R. I.

(1)oraz usunięcia pojazdu z parkingu sprzed budynku basenu we W. w dniu 1 lutego 2012r., po pozostawieniu go tam przez R. I.

(1)około godz. 18.00, nie podważa ustaleń Sądu Okręgowego co do oddania rzeczonego pojazdu przez oskarżonego na tzw. układ, a więc w celu wyłudzenia odszkodowania, działającym wspólnie i w porozumieniu - R. W.

(1)i T. O.

(1). Zgodnie z art. 366 §1 k.p.k. i art. 413 §2 pkt 1 k.p.k., obowiązkiem sądu jest wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a następnie dokładne określenie przypisanego oskarżonemu czynu w wyroku. Kodeks postępowania karnego nie określa na czym ma polegać "dokładne określenie przypisanego oskarżonemu czynu". Jednakże wyraźną wskazówkę w tym zakresie zawiera art. 332 §1 pkt 2 k.p.k., który mówi, że akt oskarżenia powinien zawierać dokładne określenie zarzucanego oskarżonemu czynu ze wskazaniem czasu, miejsca, sposobu i okoliczności jego popełnienia oraz skutków, a zwłaszcza wysokości powstałej szkody. Wyrokowe ustalenie czynu nie może więc mniej dokładnie określać przestępstwa niż akt oskarżenia. W realiach rozpatrywanego przypadku zarówno ustalenia faktyczne zawarte w wyroku, jak i odpowiadające im ustalenia pisemnych motywów wyroku, które stanowią jedynie ich rozwinięcie i de facto mają charakter wtórny, zawierają wszystkie niezbędne ustalenia faktyczne z punktu widzenia wskazanych wyżej kryteriów określoności czynu, które są niezbędne dla jego prawidłowej subsumpcji, a jednocześnie poddają się weryfikacji z punktu widzenia obowiązującej Sąd orzekający, przy czynieniu ustaleń faktycznych, zasady prawdy materialnej, o czym będzie mowa szczegółowo poniżej. Powyższej konstatacji – wbrew stanowisku autora apelacji - nie podważa okoliczność, że zgodnie z