Sygn. akt I Ca 139/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 października 2014 r. Sąd Okręgowy w Tarnowie – Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSO Edward Panek (spr.) Sędziowie: S

§ 1k.p.c.

- o nakazanie stronie powodowej zwrotu wyegzekwowanej należności w kwocie 105.602,63 zł, obejmującej należność główną, odsetki, koszty postępowania i koszty egzekucyjne. Strona powodowa wniosła o odrzucenie wniosku o zwrot wyegzekwowanego świadczenia z uwagi na to, że Gmina N. wystąpiła już z powództwem o zwrot tej należności i sprawa w tym przedmiocie toczy się przed Sądem Okręgowym w Tarnowie , tyle tylko że została zawieszona do czasu zakończenia niniejszego postępowania . Strona pozwana przyznając fakt toczącego się postępowania przed Sądem Okręgowym , którego przedmiot stanowi żądanie zwrotu wyegzekwowanego świadczenia w kwocie 105.602,63 zł , podtrzymała wniosek zgłoszony w toku niniejszego postępowania . Sąd Okręgowy rozważył, co następuje: Apelacja strony pozwanej zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 398 20 k.p.c., Sąd któremu została przekazana sprawa, jest związany wykładnią prawa, dokonaną w tej sprawie przez Sąd Najwyższy. Wskazania zawarte w uzasadnieniu do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2014 roku miały w niniejszej sprawie decydujące znaczenie dla oceny materialnoprawnej żądania objętego pozwem , a tym samym zasadności apelacji strony pozwanej . Przede wszystkim trzeba powtórzyć wypowiedziany w tym orzeczeniu pogląd , zgodnie z którym przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych mające na celu ochronę wydatków budżetowych, w tym przepisy art. 251 i 252 tej ustawy, stanowią regulację o charakterze bezwzględnie obowiązującym, a dochodzenie zwrotu niewłaściwie wydatkowanych dotacji nie zostało pozostawione woli stron umowy. Jakakolwiek umowna modyfikacja zasad dotyczących zwrotu tych dotacji, jest więc niedopuszczalna. Nadto należy zwrócić uwagę , że Sąd Najwyższy zobowiązał Sąd II instancji , aby przy ponownym rozpoznawaniu sprawy zbadał zgodność postanowień zapisanych w § 5 ust. 1 umowy z dnia 28 października 2010 roku z bezwzględnie obowiązującymi regulacjami zawartymi w przepisach art. 251 i art. 252 ustawy o finansach publicznych , a więc skontrolował ważność czynności prawnej w tym zakresie . W świetle powyższych wskazań Sąd Okręgowy był zatem przy ponownym rozpoznawaniu apelacji uprawniony i zobowiązany do kontroli ważności powyższych postanowień umowy z punktu widzenia treści bezwzględnie obowiązujących przepisów art. 251 i 252 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku . Kontrola ważności postanowień zawartych w § 5 ust. 1 umowy z dnia 28 października 2010 roku została przeprowadzona w oparciu o poczynione przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne , które Sąd Okręgowy w pełni podziela i przyjmuje za własne . Wprawdzie strona pozwana w złożonej apelacji podważała część ustaleń Sądu Rejonowego , ale nie zdołała wykazać , że ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd I instancji narusza kryteria wymienione w przepisie art. 233 § 1 k.p.c. , a więc , że Sąd nie rozważył wszechstronnie zebranego materiału oraz wyprowadził zeń wnioski pozostające w sprzeczności z zasadami logiki i doświadczenia życiowego . Trzeba zresztą podnieść , iż strona skarżąca łączyła naruszenie przepisu art. 233 § 1 k.p.c. wyłącznie z błędnym w jej ocenie ustaleniem , że w umowie został na nią nałożony obowiązek wykonania - do dnia 30 kwietnia 2011 roku - nowego rowu odwadniającego na zakupionej działce nr (...) , a nie jedynie udrożnienia w tym terminie rowu już istniejącego . Ta okoliczność – wobec bezspornego faktu wykonania przez stronę pozwaną rowu ziemnego przez środek działki nr (...) – nie miała decydującego znaczenia dla oceny , czy udzielona przez stronę powodową dotacja celowa została wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem . Na tle zaprezentowanych powyżej ustaleń faktycznych , rozważania należy zacząć od przytoczenia treści art. 252 ust. 1 ustawy o finansach publicznych , który stanowi , że dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego : wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem lub pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w punktach 1 lub

1. W przypadku, gdy termin wykorzystania dotacji, o których mowa w ust. 1, jest krótszy niż rok budżetowy, podlegają one zwrotowi w terminie 15 dni po upływie terminu wykorzystania dotacji (ust. 2). Zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości (ust. 5). Tak jak podaje Sąd Najwyższy problematyka dotycząca zasad i terminów zwrotu dotacji oraz odsetek od nich była szeroko rozważana w orzecznictwie administracyjnym, w szczególności w uchwałach regionalnych izb obrachunkowych. W orzecznictwie tym zgodnie przyjmowano, że przepisy art. 251 i 252 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku są regulacjami o charakterze bezwzględnie obowiązującym i w związku z tym nie mogą być one modyfikowane za pomocą postanowień umownych. Spośród licznych orzeczeń godzi się przytoczyć następujące tezy zawarte w uchwałach regionalnych izb obrachunkowych : - postanowienia uchwały rady gminy odnoszące się do zwrotu przekazanych beneficjentowi środków publicznych w formie dotacji, poprzez zapis, że przyznana kwota dotacji podlega zwrotowi w terminie 14 dni od dnia żądania ich zwrotu, stanowiąc modyfikację normy wynikającej bezpośrednio z zapisów ustawy o finansach publicznych , narusza w sposób bezpośredni i istotny art. 252 ust. 1 i 2 tej ustawy ( tak Regionalna Izba Obrachunkowa w Opolu w uchwale z dnia 11 stycznia 2012 roku , 2/2/12 , Lex nr 1107094); - zasady i terminy zwrotu dotacji i odsetek nie mogą być swobodnie określane w umowie, gdyż pełne regulacje w tym zakresie zostały zawarte w art. 252 ustawy o finansach publicznych ( tak Regionalna Izba Obrachunkowa w Łodzi w uchwale z dnia 9 czerwca 2010 roku , 19/95/10 , Lex nr 599361) ; - skutek w postaci zwrotu dotacji nie może wynikać z dowolnych, wybranych przez dotującego okoliczności, a także nie może zawężać ustawowych przesłanek zwrotu dotacji. Dotujący, żądając zwrotu dotacji musi wykazać, że otrzymujący dotację wykorzystał ją niezgodnie z przeznaczeniem lub otrzymał nienależnie albo pobrał w nadmiernej wysokości ; stąd nie jest dopuszczalne, aby na podstawie art. 403 ust. 5 p.o.ś. w zasadach udzielania dotacji celowej na zadania z zakresu ochrony środowiska z budżetu jednostki samorządu terytorialnego wprowadzić obowiązek zwrotu dotacji w innych jeszcze sytuacjach, niż wskazanych w art. 251 i art. 252 ustawy o finansach publicznych ( tak Regionalna Izba Obrachunkowa w Poznaniu w uchwale z dnia 26 października 2011 roku , 21/1744/11, Lex nr 1119867) ; - sytuowanie w uchwale organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego postanowień dotyczących zasad i terminów zwrotu niewykorzystanej części dotacji celowej, wpływających na modyfikację norm wynikających bezpośrednio z zapisów ustawy o finansach publicznych narusza w sposób bezpośredni i istotny art. 251 i art. 252 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku ( tak Regionalna Izba Obrachunkowa w Warszawie w uchwale z dnia 9 czerwca 2010 roku , 19/95/10 , Lex nr 1135438 , por. również uchwałę Regionalnej Izby Obrachunkowej we Wrocławiu z dnia 11 kwietnia 2012 roku , 31/12, Lex nr 1215832). Przechodząc do analizy treści łączącej strony umowy z dnia 28 października 2010 roku oraz oceny zgodności jej postanowień ( zawartych w § 5 ust. 1 ) z regulacjami o charakterze bezwzględnie obowiązującym, w pierwszej kolejności trzeba zwrócić uwagę na zapisy dotyczące określenia celu , któremu miały służyć środki przekazane z budżetu strony powodowej . Otóż w § 1 ust. 1 umowy zastrzeżono, iż pomoc finansowa miała być udzielona Gminie N. w celu zrealizowania zadania, dotyczącego uregulowania stosunków wodnych w miejscowości O. - Gmina N., w obrębie działki ewidencyjnej nr (...). W ust. 2 przewidziano, że w ramach tego zadania Gmina zobowiązuje się do wykupienia przedmiotowej działki i urządzenia na niej rowu ziemnego, odprowadzającego wody opadowe. W § 2 ust. 1 umowy strony bardziej szczegółowo określiły sposób wykonania umowy, dzieląc zlecone zadanie na dwa etapy. W ramach pierwszego etapu Gmina miała zakupić opisaną wyżej działkę w terminie do dnia 15 grudnia 2010 roku . Drugi zaś etap miał polegać na zagospodarowaniu działki ewidencyjnej nr (...) w sposób opisany w § 1 – w terminie do dnia 30 kwietnia 2011 roku . Istotny jest zapis zawarty w ust. 2 tego paragrafu , w którym wskazano, że Powiat udziela ze środków budżetu na 2010 rok pomocy finansowej Gminie w formie dotacji celowej w wysokości 75.000 zł z przeznaczeniem na wykonanie części przedmiotowego zadania, opisanego w ust. 1 pkt
2. W § 3 ust. 1 określono , że Gmina ma nabyć nieruchomość w terminie nie dłuższym niż do 15 grudnia 2010 roku , jak i urządzić na niej rów ziemny w terminie, o którym mowa w §
3. W ust. 2 nałożono na Gminę obowiązek rozliczenia udzielonej dotacji poprzez przedłożenie Powiatowi - w terminie 7 dni od dnia zawarcia umowy kupna – sprzedaży działki ewidencyjnej nr (...) - kserokopii aktu notarialnego wraz z dowodem uiszczenia należności z tytułu przeniesienia własności nieruchomości. Wreszcie w kwestionowanym przez stronę pozwaną § 5 ust. 1 umowy podano , że w przypadku niezagospodarowania nieruchomości w terminie i w sposób opisany w § 2 ust. 1 pkt 2 , Gmina zobowiązuje się, że dokona zwrotu kwoty, o której mowa w § 2 ust. 2 na rachunek bankowy Powiatu – w terminie 7 dni po upływie powołanego terminu. Biorąc pod uwagę przytoczoną już wyżej treść bezwzględnie obowiązującej regulacji, zawartej w art. 252 ustawy o finansach publicznych oraz uwzględniając przywołane wcześniej wypowiedzi zawarte w uchwałach regionalnych izb obrachunkowych , należy stwierdzić, iż postanowienie umowne zawarte w § 5 ust. 1 umowy, modyfikujące określone w powołanym przepisie zasady zwrotu dotacji i zastrzegające zwrot dotacji w terminie 7 dni w przypadku, gdy zadanie nie zostanie ukończone w terminie do 30 kwietnia 2011 roku , jest – stosownie do treści art. 58 § 3 k.c. - dotknięte bezwzględną nieważnością i nie wiąże stron, a co za tym idzie, nie może stanowić podstawy do domagania się zwrotu tej dotacji. Jak już bowiem uprzednio wskazano, przepis art. 252 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o finansach publicznych w sposób wyczerpujący określa warunki zwrotu dotacji udzielonej z budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Zwrotu dotacji strona powodowa mogłaby się zatem domagać jedynie, o ile wykazałaby, że zachodzą przewidziane w tym przepisie warunki, a zatem że wykorzystano ją niezgodnie z przeznaczeniem, bądź też pobrano ją nienależnie lub w nadmiernej wysokości. Zgodnie z utrwalonym w piśmiennictwie i judykaturze stanowiskiem, wykorzystanie dotacji celowej niezgodnie z przeznaczeniem polega w szczególności na zapłacie ze środków pochodzących z dotacji, za inne zadania niż te, na które dotacja była udzielona albo realizację innych celów, niż cele wskazane w przepisach odrębnych, stanowiących o sposobie udzielenia i rozliczenia dotacji. Przeznaczenie dotacji, rozumiane jako określenie celu, któremu mają służyć środki przekazane z budżetu jednostki samorządu terytorialnego, powinno być określone w sposób niebudzący wątpliwości (por. Ludmiła Lipiec – Warzecha : Komentarz do art. 252 ustawy o finansach publicznych, Lex nr 37/2014, zob. także powołany w uzasadnieniu do orzeczenia Sądu Najwyższego wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 2 grudnia 2013 roku , I C 520/13, Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Olsztynie). W rozpatrywanym przypadku w świetle poczynionych przez Sąd I instancji i zaakceptowanych przez Sąd Odwoławczy ustaleń faktycznych , uznać trzeba, że dotacja została wykorzystana zgodnie z przewidzianym przez strony celem. Postępowanie dowodowe potwierdziło w sposób nie budzący wątpliwości, że cała przekazana Gminie kwota 75.000 zł została przeznaczona na zakup określonej w umowie działki ewidencyjnej nr (...), której koszt zakupu był zresztą wyższy od pierwotnie oszacowanego, bowiem wyniósł ostatecznie 100.000 zł. Gmina ten etap zadania zrealizowała terminowo, bowiem zakupiła nieruchomość w dniu 6 grudnia 2010 roku i przedstawiła Powiatowi kserokopię aktu notarialnego wraz z potwierdzeniem uiszczenia należności za zakup działki. Nie można także postawić Gminie zarzutu, iż wykorzystała ona zakupioną w ten sposób działkę niezgodnie z przyjętym w umowie celem. Chociaż bowiem do wykonania nowego rowu nie doszło w terminie do dnia 30 kwietnia 2011 roku ( do tego czasu udrożniono bowiem jedynie istniejący już na tej działce rów odprowadzający wody opadowe ) , to jednak ostatecznie taki nowy rów został na działce nr (...) wykonany z nieznacznym przekroczeniem ustalonego terminu . Nabyta za udzielone w ramach pomocy finansowej działka nr (...) została więc w efekcie wykorzystana ściśle , zgodnie z określonym zarówno w uchwale Rady Powiatu w B. z dnia 27 października 2010 roku , jak i w umowie stron celem, jakim było uregulowanie stosunków wodnych w miejscowości O., prowadzące do zabezpieczenia korpusu drogi powiatowej nr (...) relacji U. – N., jak i służące odprowadzaniu wód opadowych z sąsiednich nieruchomości. Tym samym uznać należało, że strona powodowa bezpodstawnie domagała się zwrotu udzielonej Gminie N. dotacji, która w sposób prawidłowy i zgodny z umową została w całości przeznaczona na realizację zleconego zadania, przy czym posłużyła ona do pokrycia jedynie części kosztów potrzebnych na realizację tej inwestycji. Z uwagi na powyższe , uzasadniona stała się zmiana zaskarżonego orzeczenia w punkcie I, poprzez oddalenie powództwa o zasądzenie od strony pozwanej kwoty 75.000 zł wraz z odsetkami. Konsekwencją oddalenia powództwa w całości stała się zmiana rozstrzygnięcia o kosztach postępowania zawartego w punkcie III zaskarżonego orzeczenia i zasądzenie - w oparciu o art. 98 k.p.c. - od strony powodowej na rzecz strony pozwanej kosztów procesu w kwocie 3.600 zł. Na koszty te złożyło się jedynie wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika , którego wysokość ustalono w oparciu o § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu . Zmiana orzeczenia w tym zakresie została dokonana w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 386 § 1 k.p.c. Na uwzględnienie nie zasługiwał natomiast zgłoszony przez stronę pozwaną wniosek – na podstawie art. 415 k.p.c. w zw. z art.

§ 1k.p.c.

- o nakazanie stronie powodowej zwrotu wyegzekwowanej należności w kwocie 105.602,63 zł . Niesporny fakt wyegzekwowania przez stronę powodową należności zasądzonej zaskarżonym wyrokiem Sądu I instancji oraz zmiana tego wyroku w kierunku oddalenia w całości powództwa strony powodowej uzasadniały co do zasady zgłoszenie takiego żądania przed Sądem II instancji . Co więcej przyjmuje się , że Sąd, do którego zgłoszono wniosek w trybie art. 415 k.p.c. w zw. z art. 398

§ 1

k.p.c.) są przepisami o charakterze proceduralnym i wprowadzają jedynie uproszczony tryb dochodzenia roszczenia, którego podstawę materialnoprawną stanowią przepisy o bezpodstawnym wzbogaceniu (nienależnym świadczeniu). Mieszany charakter restytucji – w zakresie podstaw i zasad orzekania – wymaga stosowania przepisów prawa materialnego i procesowego (zob. wyrok Sądu Naj. z dnia 6 czerwca 2001 roku , V CKN 1240/00, OSNC z 2002 roku , Z. 4 , poz. 51; zob. także D. Zawistowski : Komentarz do art. 415 k.p.c., Lex Omega 37/2014 i przywołane tam orzecznictwo). Wśród argumentów, które mają przemawiać za takim rozumieniem przepisu art. 415 k.p.c., wskazuje się : po pierwsze, umiejscowienie tego przepisu w Kodeksie postępowania cywilnego, a po drugie funkcję postępowania restytucyjnego, które służyć ma jedynie wzmocnieniu procesowego uprawnienia strony do rozpoznania żądania restytucyjnego w uproszczonym trybie. Zwolennicy tego poglądu opowiadają się przeciwko stanowisku spotykanemu w doktrynie, iż roszczenie restytucyjne ma różny charakter i opiera się na różnych podstawach materialnoprawnych w zależności od tego, czy zostało zgłoszone w trybie określonym w art. 338 k.p.c. i art. 415 k.p.c., czy też jest dochodzone w osobnym procesie. Ostatecznie powyższy pogląd potwierdził Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 11 lipca 2012 roku (II PZP 1/12, OSNP z 2013 roku , Z. 5-6 , poz. 49 ) , wskazując wprost, że przepis art. 415 zd. 1 w zw. z art.

§ 1k.p.c.

nie stanowi materialnoprawnej podstawy roszczenia o zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Podzielając to stanowisko , bezsprzecznie trzeba uznać , że w przypadku wniosku zgłoszonego w niniejszym postępowaniu oraz pozwu złożonego w sprawie I C 561/14 mamy do czynienia z tożsamością roszczeń . O tożsamości roszczeń można bowiem mówić wówczas, gdy identyczne są zarówno przedmiot sporu, jak i podstawa prawna roszczenia. Identyczność ta istnieje, gdy żądanie zawarte w poszczególnych pozwach i ich podstawie, tj. okoliczności faktyczne uzasadniające to żądanie są te same (tak Sąd Naj. w postanowieniu z dnia 22 kwietnia 1967 roku , I CR 570/66, OSPiKA z 1968 roku Z. 7-8 , poz. 158 oraz w postanowieniu Sądu Naj. z dnia 9 stycznia 1974 roku , I CZ 144/73). Prawdą jest , że w orzecznictwie panuje pogląd , w myśl którego zgłoszenie wniosku restytucyjnego nie powoduje wszczęcia nowego procesu i przedmiotowy wniosek nie stanowi sposobu wytoczenia nowego procesu i w rezultacie nie mają do niego zastosowania przepisy o pozwie . Z drugiej jednak strony podkreśla się ,iż wystąpienie z wnioskiem o zwrot świadczenia jest dochodzeniem roszczenia z tytułu nienależnego świadczenia i w konsekwencji w zakresie żądania objętego wnioskiem powstaje stan sprawy w toku . Na skutek złożenia takiego wniosku dochodzi do zmiany przedmiotu ochrony sądowej . Przedmiotem tej ochrony staje się roszczenie o zwrot świadczenia przy częściowym odwróceniu ról procesowych , tj. pozwany w zakresie rozpoznawanego wniosku staje się stroną czynną , a powód zajmuje pozycję obronną ( zob. uzasadnienie wyroku Sądu Naj. z dnia 22 marca 2006 roku , III CSK 30/06 , Lex nr 196599 oraz uzasadnienie wyroku Sądu Naj. z dnia 6 czerwca 2001 roku , V CKN 1240/00 , OSNC z 2002 roku , Z. 4 , poz. 51 ) . Nie może więc pozostawać obojętna – przy rozpoznawaniu wniosku restytucyjnego - okoliczność , że w odrębnym procesie ta sama strona dochodzi tego samego roszczenia i sprawa jest już w toku . Właśnie z taką sytuacją mieliśmy do czynienia w rozpoznawanym przypadku . Zarówno w zgłoszonym w niniejszym postępowaniu wniosku o zwrot wyegzekwowanej należności, jak i w postępowaniu w sprawie I C 561/14 Gmina N. zgłosiła dokładnie to samo żądanie, dotyczące zwrotu kwoty 105.602,63 zł z tytułu nienależnego świadczenia, spełnionego w wykonaniu wyroku Sądu Rejonowego. Niewątpliwie w obu przypadkach materialnoprawną podstawę żądania stanowią przepisy regulujące instytucję bezpodstawnego wzbogacenia (nienależnego świadczenia), tj. art. 405 i następne k.c. Wniosek w niniejszej sprawie został zgłoszony dopiero na rozprawie apelacyjnej w dniu 25 września 2014 roku , a zatem już w toku sprawy prowadzonej pod sygnaturą I C 561/14 . Od chwili doręczenia pozwu niedopuszczalne stało się więc wszczęcie pomiędzy tymi samymi stronami nowego postępowania o to samo roszczenie, a wniesiony później wniosek strony pozwanej podlegać musiał odrzuceniu . Skoro do wniosku zgłoszonego na podstawie art. art. 415 k.p.c. w zw. z art.

§ 1k.p.c.

nie mają zastosowania przepisy o pozwie , nie jest jasne jaka winna być podstawa prawna odrzucenia wniosku , a w szczególności , czy podstawę tą może stanowić przepis art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. W orzecznictwie opowiedziano się za stosowaniem do odrzucenia wniosku restytucyjnego przepisów o odrzuceniu apelacji , tj. art. 370 k.p.c. lub art. 373 k.p.c. ( zob. uzasadnienie powołanego wyżej wyroku Sądu Naj. z dnia 6 czerwca 2001 roku, V CKN 1240/00 ) . Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy wydał w oparciu o art. 98 k.p.c. i zasądził je w całości od strony powodowej na rzecz strony pozwanej. Na koszty te złożyły się zarówno koszty postępowania apelacyjnego, a wśród nich: opłata od apelacji w wysokości 3.750 zł i koszty zastępstwa procesowego w kwocie 1.800 zł, jak i koszty postępowania kasacyjnego, tj. opłata od skargi kasacyjnej w kwocie 3.750 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym w wysokości 2.717 zł ( wynagrodzenie pełnomocnika oraz opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa ) . Łącznie dawało to kwotę 12.017 zł i taka kwota podlegała zasądzeniu na rzecz strony pozwanej .