i za to na podstawie art.
w zw. z art. 58 § 3 k.k. wymierza mu karę grzywny w wysokości 70 (siedemdziesięciu) stawek dziennych, przyjmując, że jedna stawka dzienna jest równoważna kwocie 10 (dziesięciu) złotych. II. Na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych zasądza od oskarżonego M. S.
umorzył postepowanie albowiem oskarżony zmarł. Orzeczenie uprawomocniło się z dniem 17.12.2012 r. (Dowody: - odpis post. Sądu Rejonowego w Strzelcach Opolskich z dnia 01.02.2012 r.- k. 148 ) W dacie orzekania M. S.
sprawcą czynu zabronionego jest ten kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, umożliwia lub ułatwia innej osobie pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wbrew przepisom. W doktrynie prawa Karnego prezentowane jest stanowisko, iż czynność sprawcza polega na „umożliwianiu” lub „ułatwianiu” innej osobie pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wbrew przepisom. Słowo „umożliwiać” należy rozumieć jako stwarzanie warunków sprzyjających czemuś, przyczynienie się do czegoś (zob. Słownik..., t. III, s. 557). W rezultacie chodzi o stworzenie przez sprawcę warunków innej osobie, umożliwiających jej nielegalny pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zachowanie sprawcy może również przyczynić się do tego, że ta inna osoba pozostanie w Polsce nielegalnie. Czynności sprawcze mogą polegać na zapewnieniu mieszkania, ukrywaniu danej osoby, załatwieniu jej nielegalnego meldunku lub dostarczeniu odpowiednich dokumentów, podwiezieniu danej osoby, dostarczeniu odzieży lub środków do życia. Może to być też pomoc w zmianie wizerunku, umożliwienie pracy, wprowadzanie w błąd właściwych organów zajmujących się cudzoziemcami, przedstawianie wspomnianej osoby jako swojego bliskiego krewnego. „Pobyt”należy tutaj rozumieć jako faktyczne przebywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (por. Z. Ćwiakalski [w:] Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Komentarz do art. 117-277 k.k. pod red. A. Zoll; Zakamycze 2006, baza Lex). Dodatkowo wskazać należy, iż Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 27 sierpnia 2007 r. zaprezentował pogląd, iż zatrudnienie cudzoziemca nieposiadającego zezwolenia na pracę, stanowiące wykroczenie określone w art. 120 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001), wtedy tylko stanowi umożliwienie lub ułatwienie mu pobytu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej wbrew przepisom, wypełniające odnośne znamię strony przedmiotowej występku określonego w art.
k.k., gdy powierzający wykonywanie pracy zapewnia lub przynajmniej poprawia cudzoziemcowi warunki egzystencji na terytorium kraju i jest tego świadom. Istotą takiego działania sprawcy jest więc udzielanie cudzoziemcowi pomocy w podtrzymywaniu pobytu, głównie przez dostarczanie mu źródeł utrzymania i zakwaterowania (tak Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 27.08.2007 r., V KK 388/06, OSNKW 2007/11/82, Biul.SN 2007/11/18). W dalszej części uzasadnienia przywołanego orzeczenia podniesiono, iż w art.
k.k., pobyt, na który ukierunkowana została penalizacja, został określony jako "pobyt... wbrew przepisom". Bez wątpienia, przy interpretacji tego sformułowania, niezależnie od jego językowej jednoznaczności, nie można pominąć wykładni celowościowej, odwołującej się do treści wymienionych aktów prawa unijnego, skoro właśnie dla implementacji przewidzianych w nich rozwiązań prawnych wprowadzono, między innymi, ów przepis do krajowej ustawy karnej. Zmiany ustawowe, które weszły w życie z dniem 1 maja 2004 r. wzmacniają krajowy system karny w celu skutecznego zapobiegania ułatwianiu nielegalnego wjazdu, tranzytu i pobytu, jako wyodrębnionych, niezależnych od siebie i traktowanych równorzędnie zachowań, z których każde narusza istotne interesy Państwa. Jeśli zatem karalność umożliwiania lub ułatwiania nielegalnego pobytu wprowadzono niezależnie od istniejącej już wcześniej kryminalizacji czynów związanych z nielegalnym przekroczeniem granicy (art. 264 § 2 i 3 k.k.), to po to, by objąć nią takie zachowania sprawcy względem nie tylko osoby, której nielegalny pobyt jest następstwem przekroczenia granicy wbrew przepisom, lecz także wobec osoby legalnie wjeżdżającej, ale której pobyt na terenie kraju przeistoczył się później w pobyt sprzeczny z przepisami. Tak właśnie, jako pomaganie w zamieszkiwaniu na terytorium Państwa Członkowskiego z naruszeniem przepisów dotyczących cudzoziemców, zdefiniowane zostało ułatwianie nielegalnego pobytu w przywołanej wyżej Dyrektywie Rady Nr 2002/90/WE. Kontynuując wskazać należy, iż w każdym przypadku działanie sprawcy wymaga, by jego celem było „osiągnięcie korzyści majątkowej lub osobistej”. Korzyść taka powinna być interpretowana w sensie nadanym temu pojęciu przez art. 115 § 4, a więc jako korzyść zarówno dla siebie, jak i dla kogo innego. Mówiąc inaczej, sprawca umożliwiając lub ułatwiając innej osobie pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej chce, żeby mu się to opłaciło. W niniejszej sprawie Sąd dostrzegł pełne podstawy do przypisania oskarżonemu winy relacjonowanej do zarzucanego mu czynu zabronionego, gdyż brak jakichkolwiek podstaw faktycznych do przyjęcia po jego stronie ustawowych, tudzież pozaustawowych okoliczności możliwość jej przypisania wyłączających. Kontynuując wskazać należy, iż przy wymiarze oskarżonemu kary i środków karnych w pierwszej kolejności, stosownie do treści art. 53 § 1 k.k., uwzględniono wysoki stopień jego winy oraz ukształtowany na średnim pułapie stopień społecznej szkodliwości zarzucanego mu czynu przestępnego. Sąd merytoryczny akceptuje zapatrywania, iż na stopień winy wpływ mają takie okoliczności, jak: poziom rozwoju intelektualnego i emocjonalnego sprawcy, stan jego wiedzy, doświadczenie, zdolności w zakresie percepcji, normalność sytuacji i okoliczności, w których sprawca działał oraz dostrzegając, iż w świetle tych zapatrywań do okoliczności obniżających stopień winy zalicza się: nieznaczne przekroczenie wieku odpowiedzialności karnej, działanie w warunkach zaskoczenia, brak czasu do namysłu, prowokację pokrzywdzonego, a wśród okoliczności stopień ten zwiększających wymienia się choćby: działanie z chęci zemsty, czy odpłatnie na zlecenie innej osoby. Dlatego in concreto znaczny stopień winy oskarżonego determinowany był pełnym rozeznaniem przez niego bezprawności i karygodności przypisanego mu czynu, jak również pełną możliwością dostosowania swego zachowania do obowiązującego porządku prawnego, przy jednoczesnym nie uczynieniu tego. Na stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu występku wpływ miała pierwotnie – stosownie do treści art. 115 § 2 k.k.– postać charakteryzującego oskarżonego zamiaru, gdyż powszechnie przyjmuję się, że zamiar bezpośredni z zasady zawiera w sobie wysoki stopień kryminalnego bezprawia (por. wyrok SN z 28.05.1975 r., VI KRN 71/75, OSNPG z 1976, nr 1-2, poz. 1). W charakterze okoliczności łagodzącej przy wymiarze kary oskarżonemu uwzględniono cechujące go właściwości i warunki osobiste (osoby dążącej do ustabilizowania swojej pozycji zawodowej). Uwzględniając ogół wskazanych dyrektyw wymiaru kary oraz okoliczności wpływających na jej wymiar Sąd doszedł do przekonania, że indywidualno – i ogólnoprewencyjne (w ramach prewencji generalnej pozytywnej) cele pozwoli spełnić wobec oskarżonego kara grzywny w wysokości 70 stawek dziennych. Sankcją przewidzianą w art.
jest kara pozbawienia wolności do lat pięciu. W takim wypadku, gdy przestępstwo zagrożone jest jedynie karą pozbawienia wolności, która jednak nie może przekraczać pięciu lat, Sąd w myśl § 3 art.58 k.k. jest władny zamiast bezwzględnej kary pozbawienia wolności orzec karę w postaci grzywny tudzież ograniczenia wolności. Taka możliwość przewidziana przez ustawodawcę uprawnia Sąd do wyboru rodzaju najwłaściwszej w jego ocenie dla podsądnego kary oraz określenia jej wysokości. Wybór ten dokonywany w ramach sędziowskiego uznania obwarowany jest wieloma dyrektywami wymiaru kary zawartymi w części ogólnej kodeksu karnego, będącymi jednocześnie gwarancją, iż nie będzie on nosił cech dowolności. W każdym wypadku, w który dochodzi do wyboru rodzaju kar, podstawowe znaczenie ma zawsze nieprzypadkowo ułożony przez ustawodawcę katalog sankcji zawarty w art.32 k.k. oraz dyrektywa płynąca z art.58 k.k., w myśl której jeśli ustawa przewiduje możliwość wyboru rodzaju kary, sąd orzeka karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania tylko wtedy, gdy inna kara lub środek karny nie może spełnić celów kary. Sąd jest zdania, że orzeczenie względem oskarżonego kary grzywny w wymiarze 70 stawek dziennych przy przyjęciu, iż jedna stawka dzienna jest równoważna kwocie 10 zł, będzie dla niego adekwatną, a zarazem sprawiedliwą sankcją, a nadto karą konkretnie odczuwalną. Za orzeczeniem kary grzywny przemawiały także warunki majątkowe oskarżonego, uzasadniające przekonanie, że zostanie ona uiszczona. Ustalając wysokość jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 10 złotych, Sąd miał na uwadze wysokość miesięcznych dochodów oskarżonego. Orzeczenie w przedmiocie kosztów sądowych uzasadniały powołane w części dyspozytywnej wyroku przepisy prawa, a zarazem obciążenie oskarżonego obowiązkiem zapłaty kosztów sądowych podyktowane było tym, że spowodowane jego udziałem w postępowaniu koszty sądowe nie były znaczne, dając mu możliwość ich uiszczenia w całości przy dostrzeżeniu jego możliwości majątkowych.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.