II Ca 690/14

Sygn. akt II Ca 690/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 września 2014 r. Sąd Okręgowy w Kielcach II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Magdalena Bajor-Nadolska (spr.) Sędziowie: SSO Barbara Dziewięcka SSR del. Beata Krystyniecka Protokolant: protokolant sądowy Agnieszka Baran po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2014 r. w K. sprawy z powództwa (...) Bank S.A. we W. przeciwko J. S. o zapłatę na skutek apelacji pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 24 lutego 2014 r., sygn. VIII C 1798/12 zmienia zaskarżony wyrok w punkcie I (pierwszym) podpunkt 3 (trzeci) w ten sposób, że zasądza kwotę 54 (pięćdziesiąt cztery) złote, zamiast 177,50 złotych; oddala apelację w pozostałej części. Sygn. akt II C a 690/14 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 24 lutego 2014 r. Sąd Rejonowy w Kielcach zasądził od pozwanej J. S. na rzecz powoda S. C. Bank we W. kwotę 13852,63 zł z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP od dnia 5 lipca 2012 r. (pkt I ppkt 1), kwotę 5565,20 zł z odsetkami ustawowymi w wysokości 13% w stosunku rocznym od dnia 29 października 2012 r. do dnia zapłaty ( pkt I ppk 2 ) oraz kwotę 177,50 zł ( pkt II ). Sąd Rejonowy ustalił, że dnia 25 marca 2010r. pomiędzy (...) Bank (...) S.A. we W. a J. S. została zawarta umowa kredytu konsolidacyjnego, na mocy której Bank udzielił J. S. kredytu w kwocie 14852,55 zł. Kredyt miał być spłacany w 60 ratach, a ostateczny termin spłaty kredytu upływał 1 kwietnia 2015r. W dniu zawarcia umowy ustalono oprocentowanie kredytu w wysokości 20 % w stosunku rocznym. Niespłacenie raty kredytu w ustalonym terminie powodowało powstanie zadłużenia przeterminowanego, od którego mogły być pobierane odsetki karne w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP, obowiązującej w dniu naliczania odsetek karnych. Niedopełnienie przez kredytobiorcę warunków umowy, a w szczególności nieuregulowanie dwóch pełnych rat kredytu, uprawniało bank do wypowiedzenia umowy. J. S. wyraziła w umowie zgodę na prowadzenie działań monitorująco upominawczych z wykorzystaniem m.in. wysyłanych komunikatów głosowych/SMS/. J. S. nie uiszczała w ustalonych terminach rat wynikających z kredytu. Bank prowadził więc w stosunku do niej czynności windykacyjne, były to monity, upomnienia, których łączny koszt wyniósł 54 zł. Wobec naruszenia warunków umowy, Bank wypowiedział umowę pozwanej. Po upływie okresu wypowiedzenia, dnia 2 listopada 2010r., całe zobowiązanie zostało postawione w stan natychmiastowej wymagalności. Dnia 4 lipca 2012r. w trybie art. 492 § 1 k.s.h. nastąpiło przejęcie (...) Bank (...) S.A. przez (...) Bank S.A. Sąd Rejonowy ustalił wysokość zadłużenia pozwanej na podstawie opinii biegłego z zakresu rachunkowości. Ustalony przez biegłego stan zaległości korelował z wyliczeniami powoda. Z opinii wynika, że odsetki umowne ustalono i wyliczono na poziomie nie większym niż odsetki dopuszczalne. Sąd Rejonowy wskazał, że nie miał podstaw, aby uznać postanowienia dotyczące odsetek maksymalnych za sprzeczne z prawem, czy też za klauzulę niedozwoloną i odstąpić od ich naliczania czy też zmienić sposób rozliczenia kredytu. Po uwzględnieniu dokonanych przez pozwaną wpłat kwota wymagalnego kapitału wyniosła 13852,63 zł, a odsetek ustawowych naliczanych do dnia wniesienia pozwu t.j 4 lipca 2012 r. 5565,20 zł. Apelację od tego wyroku wniosła pozwana zarzucając naruszenie art.5 k.c. w zw. z art. 58§2 k.c. przez ich niezastosowanie i bezzasadne przyjęcie, że zastrzeżenie odsetek w wysokości przekraczającej 24% rocznie przy stopie lombardowej wnoszącej 4,75 % nie stanowi naruszenia zasad współżycia społecznego. W oparciu o powyższe zarzut wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania apelacyjnego. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja co do zasady nie zasługuje na uwzględnienie. W wyniku rozpoznania apelacji nastąpiła na korzyść pozwanej zmiana rozstrzygnięcia jedynie co do wysokości zasądzonej od niej na rzecz powoda kwoty stanowiącej poniesione przez Bank koszty monitów i upomnień kierowanych do pozwanej w związku z zaleganiem przez nią ze spłatą kredytu. W swoich rozważaniach Sąd Rejonowy bowiem przyznał, iż dopuścił się omyłki w sentencji wyroku zasądzając z tego tytułu na rzecz powoda kwotę 177,50 zł, podczas gdy w ustaleniach faktycznych koszty monitów i upomnień określił na kwotę 54 zł. Istotnie ze zgromadzonych w sprawie dowodów wynikała taka właśnie wysokość tych kosztów. Z powyższych przyczyn Sąd Okręgowy na mocy art.386 k.p.c. zmienił zaskarżony wyrok w punkcie I (pierwszym), podpunkcie 3 (trzecim) w ten sposób, że zasądził do pozwanej na rzecz powoda kwotę 54 zł, zamiast kwoty 177,50 zł. Apelacja dalej idąca nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy i wyczerpujący rozważył wszystkie okoliczności sprawy. Ustalenia faktyczne tego Sądu, Sąd Okręgowy w pełni podziela i przyjmuje jako własne, podobnie na aprobatę zasługują rozważania prawne. Zarzuty skarżącej nie są skierowane przeciwko ustaleniom Sądu odnośnie wysokości przysługującej Bankowi wierzytelności z tytułu niespłaconego kredytu konsolidacyjnego , a jedynie mają na celu podważenie prawidłowości i zasadności naliczenia przez Bank odsetek umownych w wysokości odpowiadającej czterokrotności kredytu lombardowego NBP. Wymaga wskazania, że w myśl art. 359 § 2