k.p.c), to należy uznać, że wypowiedzenie złożone przez powoda nie wywołało zamierzonego skutku, co też prawidłowo przyjął Sąd Rejonowy. Nie ma przy tym znaczenia dla oceny przedmiotowego wypowiedzenia to, czy pozwany w późniejszym okresie ewentualnie zaprzestał płacenia dalszych rat leasingowych. W takiej sytuacji konieczne byłoby dokonanie przez powoda kolejnego wezwania z precyzyjnym wskazaniem zaległości do zapłaty w odpowiednim terminie pod rygorem wypowiedzenia umowy leasingu ze skutkiem natychmiastowym w razie bezskutecznego upływu wyznaczonego terminu, zaś wypowiedzenie umowy mogłoby nastąpić dopiero po upływie tego terminu (art.
Takie zdarzenia nie miały jednak miejsca. Niezasadny okazał się zarzut obrazy art. 230 k.p.c. Przepis ten stanowi, że gdy strona nie wypowie się co do twierdzeń strony przeciwnej o faktach, Sąd - mając na uwadze wyniki całej rozprawy - może fakty te uznać za przyznane. Naruszenie wymienionego przepisu miało polegać na jego niezastosowaniu w sytuacji, gdy zachodziły do tego podstawy, gdyż pozwany nie wypowiedział się co do treści pisma o wypowiedzeniu datowanego na dzień 30.12.2010 r. (k. 13) w zakresie, a jakim wskazuje ono, że pozwanemu wyznaczono wcześniej na piśmie dodatkowy termin do zapłaty opłat leasingowych. Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy, przepis art. 230 k.p.c. nie może być zastosowany, gdy pozwany wprawdzie nie wypowiedział się co do określonego twierdzenia, ale przyjęcie przyznania byłoby sprzeczne z jego postawą procesową, w szczególności z twierdzeniami co do innych faktów lub stanowiskiem zajętym wobec zgłoszonego przez stronę przeciwną roszczenia (wyr. SN z 18.2.2011 r., I CSK 298/100, Lex nr 950421). Sąd Okręgowy podziela to stanowisko i wskazuje, że w niniejszym procesie pozwany jednoznacznie kwestionował zasadność roszczenia oraz wprost zaprzeczył twierdzeniu strony powodowej, że umowa leasingu z dnia 1.4.2009 r. nie obowiązuje. Tym samym pozwany podważył zaistnienie przesłanek warunkujących rozwiązanie umowy, co dotyczy także wyznaczenia przez powoda odpowiedniego terminu do zapłaty zaległych rat, pod rygorem wypowiedzenia umowy ze skutkiem natychmiastowym (art.
Nie był trafny zarzut naruszenia art. 65 k.c. Strona apelująca podnosi, że dopuszczalna jest taka wykładnia oświadczenia powoda zawartego w jej piśmie z dnia 30.12.2010 r., które doprowadzi w istocie do rekonstrukcji dwóch oświadczeń, a mianowicie wymaganego przed wypowiedzeniem oświadczenia o wyznaczeniu dodatkowego terminu do zapłaty zaległości oraz samego oświadczenia o wypowiedzeniu złożonego pod warunkiem zawieszającym niedokonania zapłaty w wyznaczonym terminie. Podkreślenia jednak wymaga, że zastosowanie art. 65 k.c. aktualizuje się wtedy, gdy ustali się uprzednio istnienie określonego oświadczenia. Dopiero stwierdzenie, że zostało ono w ogóle złożone, uprawnia do stosowania art. 65 k.c., czyli posłużenia się regułami wykładni, w celu wydobycia rzeczywistego znaczenia złożonego oświadczenia. Sąd Rejonowy ustalił, że oświadczenie polegające na wyznaczeniu na piśmie pozwanemu odpowiedniego dodatkowego terminu do zapłacenia zaległości nie zostało przez stronę powodową złożone. Sąd Okręgowy przyjął powyższe ustalenie jako własne, za czym przemawiają poniższe argumenty. Po pierwsze – przepis art.
służy ochronie korzystającego (zob. Z. Radwański, J. Panowicz-Lipska, Zobowiązania. Część szczegółowa, C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 152), a zatem stwierdzenie spełnienia przesłanek tam przewidzianych powinno wynikać jednoznacznie z działań finansującego, gdyż prowadzą one do jednostronnego zakończenia stosunku prawnego. Po drugie – strona powodowa jest przedsiębiorcą wyspecjalizowanym w działalności leasingowej i jej zachowanie winno być oceniane według podwyższonego miernika staranności zawodowej (art. 355 § 2 k.c.), a więc z założeniem, że zna ona i stosuje prawidłowo przepisy dotyczące umowy leasingu, rozróżniając składane oświadczenia woli. Po trzecie – z art.
wynika konieczność zachowania następstwa czasowego w składaniu oświadczeń, gdyż stanowi on, że wyznaczenie korzystającemu dodatkowego terminu następuje z zagrożeniem, iż „w razie bezskutecznego upływu wyznaczonego terminu” finansujący może wypowiedzieć umowę leasingu. Uzasadniona potrzebą ochrony korzystającego ścisła interpretacja tego przepisu nie dopuszcza zatem sytuacji jednoczesnego wezwania do zapłaty pod rygorem wypowiedzenia oraz samego wypowiedzenia, skoro to ostatnie może być złożone dopiero w razie upływu terminu określonego w wezwaniu. Po czwarte, treść pisma z dnia 30.12.2010 r. uzależnia nieskuteczność oświadczenia wypowiadającego umowę leasingu od zapłaty przez pozwanego m.in. kwoty 2440 zł tytułem opłaty manipulacyjnej za wyznaczenie dodatkowego terminu płatności (k. 13). Takie zastrzeżenie jest sprzeczne z art.
k.c., stanowiącym o zwłoce w zapłacie raty wynagrodzenia płatnego na rzecz leasingodawcy (art. 709 1 k.c.), nie zaś o zwłoce w uiszczeniu opłaty z innego tytułu. Zaległe raty natomiast zostały przez pozwanego uiszczone zgodnie z wyznaczonym przez stronę powodową terminem, tj. do dnia 13.1.2011 r., co można ustalić na podstawie przedłożonego przez pozwanego potwierdzenia przelewu z dnia 5.1.2011 r. (k. 57), które stanowi nieobalony przez stronę powodową dowód wykonania wezwania w zakreślonym terminie. Nieuzasadnione okazały się również pozostałe zarzuty obrazy prawa materialnego. Zgodnie z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Należy zwrócić uwagę, że przepis ten formułuje zasadę rozkładu ciężaru dowodu, a zarzut jego naruszenia przez Sąd nie może być skutecznie uzasadniany ewentualnym uchybieniem przez stronę obowiązkowi bezspornie spoczywającemu na niej z mocy tego przepisu (por. wyr. SN z 8.11.2005 r., I CK 178/05, Lex nr 220844). Wymaga podkreślenia, że to na stronie powodowej spoczywał ciężar dowodu spełnienia przesłanek warunkujących skuteczność wypowiedzenia, a zatem uzasadniających roszczenie o wydanie przedmiotu leasingu. Jeżeli materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie daje podstawy do dokonania odpowiednich ustaleń faktycznych w myśl twierdzeń jednej ze stron, Sąd musi wyciągnąć ujemne konsekwencje z braku udowodnienia faktów przytoczonych na uzasadnienie żądań (zob. wyr. SA we Wrocławiu z 18.1.2012 r., I Aca 1320/11, Lex nr 1108777). Sąd Rejonowy zatem prawidłowo przyjął, że w stosunku do strony powodowej ziściło się ryzyko niekorzystnego rozstrzygnięcia, wobec czego Sąd odwoławczy uznał, że nie doszło do naruszenia art. 6 k.c. Nie był również uzasadniony zarzut naruszenia art. 140 k.c. Strona powodowa, jako właściciel rzeczy, dochodziła roszczenia windykacyjnego z art. 222 § 1 k.c. Nie udowodniła jednak, że dokonała skutecznego wypowiedzenia łączącej strony sporu umowy leasingu, pozwany zaś nieobowiązywaniu umowy leasingu na skutek wypowiedzenia zaprzeczył. Należało zatem przyjąć, że pozwany jest nadal uprawniony na podstawie stosunku obligacyjnego do korzystania z naczepy K., stanowiącej przedmiot leasingu. Z przedstawionych wyżej względów apelacja jako bezzasadna podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 385 k.p.c. (pkt I). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., zasądzając je w kwocie 1200 zł na rzecz pozwanego od strony powodowej jako przegrywającej postępowanie apelacyjne w całości (pkt II). Pozwany zgłosił stosowne żądanie w odpowiedzi na apelację, jedynym zaś kosztem podlegającym zwrotowi było wynagrodzenie adwokata tytułem zastępstwa w postępowaniu apelacyjnym. Wysokość wynagrodzenia została ustalona zgodnie z § 6 pkt 5 w zw. z § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.