IX Ua 42/13

Sygn. akt IX Ua 42/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 września 2014 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku Wydział IX Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący : SSO Iwona Nowak Sędziowie: SSO Maria Konieczna /spr/ SSO Mariola Łącka Protokolant: st. sekretarz sądowy Dagmara Mazurkiewicz przy udziale ./. po rozpoznaniu w dniu 4 września 2014r. w Rybniku sprawy A. F. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. o świadczenie rehabilitacyjne na skutek apelacji ubezpieczonego A. F. od wyroku Sądu Rejonowego w Rybniku Wydziału V Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 11 września 2013 r. sygn. akt V U 11/13 oddala apelację Sędzia: Przewodniczący: Sędzia: SSO Maria Konieczna SSO Iwona Nowak SSO Mariola Łącka Sygn. akt. IX Ua 42/13 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 19.11.2012r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. odmówił ubezpieczonemu A. F. ( F. ) prawa do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od dnia 05.08.2012r. do dnia 02.12.2012r. w wysokości 100% podstawy wymiaru z ubezpieczenia wypadkowego, gdy świadczenie to nie pozostaje w związku z wypadkiem przy pracy zaistniałym w dniu 24.11.1994r. W związku z powyższym świadczenie przysługuje w wysokości 90% podstawy wymiaru za okres pierwszych 3 miesięcy i 75% podstawy wymiary za pozostały okres. Ubezpieczony A. F. w odwołaniu od decyzji wniósł o jej zmianę podnosząc, że jego niezdolność jest wyłącznie skutkiem obrażeń jakich doznał w wyniku wypadku przy pracy, któremu uległ w dniu 24.11.1994r., gdy od czasu tego zdarzenia ma stale problemy ze zdrowiem m.in. stałe uczucie niepewności stawu kolanowego. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 11.09.2013r. w sprawie o sygn. akt V U 11/13 Sąd Rejonowy w Rybniku Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił odwołanie. W uzasadnieniu wyroku Sąd Rejonowy podał, iż ustalił i zważył, co następuje: Ubezpieczony A. F. ur. (...) będąc zatrudnionym jako młodszy górnik w (...) S.A. Kopalni (...) w dniu 24.11.1994r. uległ wypadkowi przy pracy, w wyniku którego u ubezpieczonego doszło do zablokowania ruchu w lewym kolanie, co spowodowało niezdolność do pracy na 3 miesiące. Po tym czasie ubezpieczony wrócił do swojej dotychczasowej pracy i na Kopalni pracuje do chwili obecnej. Bezpośrednią przyczyną ww. zdarzenia było potknięcie się i upadek ubezpieczonego. Po tym czasie ubezpieczony nie korzystał z pomocy lekarskiej aż do dnia 05.02.2012r., kiedy to wchodząc po schodach i w wyniku niestabilności kolana lewego wywrócił się. Ubezpieczony przez cały czas na przestrzeni lat 1995 - 2012 odczuwał niestabilność kolana, nie widział jednak potrzeby by pójść do lekarza. W 1994r. ubezpieczony otrzymał odszkodowanie z (...), nie ubiegał się o jednorazowe odszkodowanie. Zaskarżoną decyzją z dnia 19.11.2012r. organ rentowy odmówił ubezpieczonemu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od dnia 05.08.2012r. do dnia 02.12.2012r. w wysokości 100% podstawy wymiaru z ubezpieczenia wypadkowego, z przyczyn wskazanych na wstępie. Uraz skrętny stawu, którego doznał ubezpieczony podczas upadku ze schodów z 2012r. był poważny, obciążający, skutkujący długotrwałym leczeniem, w jego wyniku doszło do uszkodzenia więzadła krzyżowego przedniego. Mechanizm uszkodzenia więzadła krzyżowego przedniego to uraz skrętny stawu, najczęściej ( nie jest to warunek) z narastaniem krwiaka w jamie stawu. Nie można wiązać obrażeń ubezpieczonego z 1994r. z występującym krwiakiem w stawie i następczym leczeniem w 2012r. Taki stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o powołane dowody. Sąd dał wiarę zeznaniom ubezpieczonego oraz opinii uzupełniającej biegłego dr n.med. T. Z., gdy korelowała ona ze zgromadzoną dokumentacją medyczną i tym co zeznał ubezpieczony. Sąd nie dał wiary opinii głównej biegłego, gdyż w tej opinii biegły nie wziął pod uwagę dokumentacji medycznej z 2012r. i oparł się jedynie na wywiadzie z pacjentem, co sam przyznał w opinii uzupełniającej. Biegły w opinii uzupełniającej wyjaśnia na czym polegał błąd we wnioskowaniu w opinii podstawowej i logicznie tłumaczy z jakich przyczyn zmienił konkluzję w opinii uzupełniającej, gdy niesłusznie oparł się wówczas jedynie na wywiadzie z ubezpieczonym bagatelizując uraz, którego doznał ubezpieczony w 2012r. podczas upadku ze schodów. Sąd oddalił wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii kolejnego biegłego, gdy opinia biegłego dr n. med. T. Z. chirurga ortopedy była jasna i wyraźnie wskazywała z jakich przyczyn biegły ostatecznie zajął określone stanowisko. Jest ono tym bardziej wiarygodne, gdy koreluje ze zdarzeniem i sposób urazu ze skutkiem, który nastąpił. Biegły w opinii uzupełniającej wyjaśnił mechanizm urazu skrętnego i skutki. Z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 30.10.2002r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych wynika, że z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej przysługuje. m.in. „ świadczenie rehabilitacyjne" - dla ubezpieczonego, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy; Zasiłek chorobowy i świadczenie rehabilitacyjne z ubezpieczenia wypadkowego przysługują w wysokości 100 % podstawy wymiaru. ( art. 9 w/w ustawy). Niespornym w niniejszej sprawie było, że do wypadku przy pracy doszło, co potwierdza zebrany w sprawie materiał dowodowy . Kwestią sporną było ustalenie czy uraz powodujący niezdolność do pracy w okresie od dnia 05.08.2012r. do dnia 02.12.2012r. był skutkiem tego wypadku z 1994r. czy innego zdarzenia z 2012r. Ze spójnych zeznań ubezpieczonego, dokumentacji medycznej i opinii uzupełniającej biegłego, sporządzonej w wyniku zastrzeżeń wniesionych przez organ rentowy wynika, że upadek ze schodów ubezpieczonego w 2012r., który spowodował uraz skrętny stawu miał charakter poważny i obciążający i nie miał związku ze zdarzeniem z 1994r., lecz był nowym zdarzeniem, którego skutki spowodowały konieczność długotrwałego leczenia. Tak wynika z opinii biegłego z zakresu chirurgii urazowej i ortopedii, której Sąd dał wiarę . W takiej sytuacji Sąd na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. oddalił odwołanie. W apelacji od wyroku ubezpieczony zaskarżył go w całości zarzucając mu:

1. naruszenie przepisów postępowania, a to: - art.233§1 k.p.c. przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i doprowadzenie do sprzecznych z treścią materiału dowodowego ustaleń faktycznych polegających na błędnym przyjęciu, że skutki upadku ubezpieczonego ze schodów w 2012r. spowodowały konieczność długotrwałego leczenia, - art.248§1 k.p.c., art.232 k.p.c., art.227 k.p.c. i art.286 k.p.c. przez oddalenie wniosku ubezpieczonego o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego sądowego, gdy opinie sporządzone przez dr n.med. T. Z. były wewnętrznie niespójne, a ustalenia biegłego nie korelowały z materiałem dowodowym zebranym w sprawie,
2. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art.6 ust.1 ustawy o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych przez pozbawienie ubezpieczonego prawa do świadczenia rehabilitacyjnego w wysokości 100% podstawy wymiaru. Wskazując na te zarzuty ubezpieczony wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i przyznanie prawa do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od dnia 05.08.2012r. do dnia 02.12.2012r. w wysokości 100% podstawy wymiaru z ubezpieczenia wypadkowego oraz o zasądzenie od organu rentowego na rzecz ubezpieczonego kosztów zastępstwa procesowego za I i II instancję według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu apelacji ubezpieczony generalnie podniósł, iż: - Sąd bezkrytycznie przyjął wnioski opinii uzupełniającej biegłego sądowego dr n. med. T. Z. i oparł się na błędnych ustaleniach poczynionych przez biegłego, gdy ustalenia biegłego winien odnieść do konkretnych okoliczności sprawy, mając na uwadze ustalenia faktyczne i zasady logiki, - uszło uwadze Sądu, że biegły sądowy w sposób diametralny zmienił swoje stanowisko wyrażone w opinii podstawowej i zmiany tej w sposób wyczerpujący i przekonywujący nie wyjaśnił, - z dokumentacji medycznej, a zwłaszcza z zaświadczenia (...) Poradni Urazowo – Ortopedycznej w W. z dnia 06.02.2012r. wynika, iż zwolnienie lekarskie od dnia 05.02.2013r. do nadal jest skutkiem wypadku w pracy z dnia 24.11.1994r., - od zdarzenia z dnia 24.11.1994r. ubezpieczony ma problemy ze zdrowiem, w szczególności odczuwa stałą niepewność stawu kolanowego lewego, - niezdolność do pracy ubezpieczonego jest wyłącznie skutkiem obrażeń jakich doznał wskutek wypadku z dnia 24.11.1994r., gdy stałe uczucie niepewności stawu kolanowego, będące skutkiem wypadku z dnia 24.11.1994r. spowodowało upadek ze schodów i niezdolność do pracy oraz konieczność pobierania świadczeń rehabilitacyjnych, a zatem istnieje bezpośredni związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy wypadkiem przy pracy z 1994r. i przebywaniem ubezpieczonego na zwolnieniu lekarskim w 2012r. Ubezpieczony wniósł również o uchylenie postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 11.09.2013r.i dopuszczenie w sprawie dowodu z opinii innego biegłego ortopedy i traumatologa. Rozpoznając apelację Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja ubezpieczonego nie zasługuje na uwzględnienie. Uzupełniając postępowanie dowodowe w trybie art. 382 k.p.c. Sąd Okręgowy, zgodnie z wnioskiem ubezpieczonego A. F., dopuścił dowód z ponownej opinii biegłego sądowego z zakresu chirurgii urazowej i ortopedii dr n.med. Z. P., na podstawie której ustalił, iż uszkodzenie struktur wewnętrznych kolana lewego u ubezpieczonego w postaci uszkodzenia więzadła przedniego z występowaniem niestabilności prostej przedniej i dalej niezdolność do pracy ubezpieczonego w okresie od dnia 05.08.2012r. do dnia 02.12.2012r. były następstwem urazu z dnia 05.02.2012r., a nie wypadku przy pracy z dnia 24.11.1994r. Opinię tę Sąd Okręgowy w pełni podzielił jako rzeczową, wydaną w oparciu o specjalistyczną wiedzę, adekwatną do schorzeń występujących u ubezpieczonego, logicznie i przekonywująco uzasadnioną. Stąd Sąd Okręgowy uznał ją za miarodajną w ocenie stanu zdrowia ubezpieczonego dodatkowo w sytuacji, gdy była ona zgodna z wcześniej wydaną w toku postępowania przed Sądem I instancji opinią uzupełniającą biegłego sądowego dr n.med. T. Z.. Sąd podzielił tę opinię, gdy ubezpieczony w żadnym zakresie jej nie zakwestionował. W świetle tej opinii dodatkowo wiarygodna jest opinia uzupełniająca biegłego sądowego dr n. med. T. Z., wydana przed Sądem I instancji, niezależnie od przyczyn wiarygodności podniesionych już przez ten Sąd, które Sąd Okręgowy w pełni podzielił. Z obu opinii jednoznacznie i zgodnie wynika, że brak jest związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy niezdolnością ubezpieczonego do pracy w okresie od dnia 05.08.2012r. do dnia 02.12.2012r., a wypadkiem przy pracy z dnia 24.11.1994r., gdy niezdolność ta była wyłącznie wynikiem urazu kolana lewego jakiego ubezpieczony doznał wskutek upadku ze schodów w 2012r., który miał charakter poważny i obciążający i gdy, jak wynika z opinii uzupełniającej dr n. med. T. Z. , uszkodzenie więzadła przedniego to typowy uraz skrętny stawu. Za przyjęciem braku związku przyczynowo – skutkowego jw. niewątpliwie przemawia również fakt, iż w dokumentacji medycznej dotyczącej ubezpieczonego, od czasu wypadku przy pracy z 1994r. brak jest jakichkolwiek wzmianek o istnieniu u ubezpieczonego powikłań po tym wypadku w postaci niestabilności kolana lewego, ubezpieczony nie zgłaszał żadnych dolegliwości z nim związanych. Dodatkowo jak wynika z zeznań ubezpieczonego złożonych w toku postępowania przed Sądem Rejonowym, ubezpieczony po 3 miesiącach pobytu na zwolnieniu lekarskim po wypadku przy pracy z 1994r. wrócił do pracy na Kopalnię i nadal tam pracuje, nie leczył się w związku z przebytym urazem. Stąd brak jest również podstaw do przyjęcia, że zdarzenie z 2012r. było wynikiem skutków urazu – wypadku przy pracy z dnia 24.11.1994r. Skoro niezdolność ubezpieczonego do pracy w okresie od dnia 05.08.2012r. do dnia 02.12.2012r. nie pozostaje w związku z wypadkiem przy pracy z dnia 24.11.1994r., to brak jest podstaw do przyznania ubezpieczonemu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego za ww. okres w wysokości 100% podstawy wymiaru z ubezpieczenia wypadkowego. Reasumując, Sąd Okręgowy stwierdził, iż zarzuty ubezpieczonego zawarte w apelacji nie zasługują na uwzględnienie. Sąd Okręgowy uznał, iż zaskarżone orzeczenie Sądu Rejonowego jest prawidłowe, prawidłowe są poprzedzające je ustalenia, jak również prawidłowe jest uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia ( z powołaniem właściwych uregulowań prawnych dla celów rozstrzygnięcia ), po uzupełnieniu ustaleń i uzasadnienia w zakresie jak na wstępie. W konsekwencji takiego stanowiska Sąd Okręgowy z mocy art.385 k.p.c. oddalił apelację ubezpieczonego jako bezzasadną. Sędzia Przewodniczący Sędzia SSO Maria Konieczna SSO Iwona Nowak SSO Mariola Łącka