– na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres lat 2 oraz – na podst. art. 71 § 1 k.k. – 60 stawek dziennych grzywny licząc po 10,- zł każdą stawkę a także środki karne 2 lat zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i świadczenia pieniężnego w kwocie 300,- zł na cel wskazany w ustawie; przy czym postanowieniem b. Sądu Rejonowego w Nowym Tomyślu z dnia 22 grudnia 2005 r. (sygn. II Ko 499/05) zarządzono wykonanie kary pozbawienia wolności a następnie postanowieniem Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 29 sierpnia 2006 r. (sygn. V Wz 1606/06) udzielono skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia od odbycia reszty kary pozbawienia wolności wyznaczając okres próby do dnia 29 sierpnia 2008 r.; 2. b. Sądu Rejonowego w Nowym Tomyślu z dnia 17 sierpnia 2005 r. (sygn. akt II K 260/05), za przestępstwo z art.
popełnione w dniu 5 maja 2005 r. – na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz środek karny w postaci 3 lat zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych; 3. b. Sądu Rejonowego w Nowym Tomyślu z dnia 30 czerwca 2010 r. (sygn. akt II K 311/10), za przestępstwo z art.
w zw. z art. 64 § 1 k.k. i art. 244 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., popełnione w dniu 23 marca 2010 r. – na karę na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności a także środki karne: 5 lat zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i świadczenia pieniężnego w kwocie 500,- zł na cel wskazany w ustawie, przy czym postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 18 lipca 2012 r. (sygn. akt II AKz 601/12) zmieniającym postanowienie Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 8 maja 2012 r. (sygn. V Kow 1922/12) udzielono skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia od odbycia reszty kary ustalając okres próby do dnia 18 lipca 2014 r.; 4. b. Sądu Rejonowego w Nowym Tomyślu z dnia 25 stycznia 2011 r. (sygn. akt II K 764/10), za przestępstwo art.
popełnione w dniu 31 sierpnia 2010 r. – na karę 1 roku pozbawienia wolności oraz środek karny w postaci 8 lat zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i rowerów, przy czym postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 18 lipca 2012 r. (sygn. akt II AKz 601/12) zmieniającym postanowienie Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 8 maja 2012 r. (sygn. V Kow 1922/12) udzielono skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia od odbycia reszty kary ustalając okres próby do dnia 18 lipca 2014 r.;
– na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres lat 2 oraz – na podst. art. 71 § 1 k.k. – 60 stawek dziennych grzywny licząc po 10,- zł każdą stawkę a także środki karne 2 lat zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i świadczenia pieniężnego w kwocie 300,- zł na cel wskazany w ustawie; przy czym postanowieniem b. Sądu Rejonowego w Nowym Tomyślu z dnia 22 grudnia 2005 r. (sygn. II Ko 499/05) zarządzono wykonanie kary pozbawienia wolności a następnie postanowieniem Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 29 sierpnia 2006 r. (sygn. V Wz 1606/06) udzielono skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia od odbycia reszty kary pozbawienia wolności wyznaczając okres próby do dnia 29 sierpnia 2008 r.; 7. b. Sądu Rejonowego w Nowym Tomyślu z dnia 17 sierpnia 2005 r. (sygn. akt II K 260/05), za przestępstwo z art.
popełnione w dniu 5 maja 2005 r. – na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz środek karny w postaci 3 lat zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych; 8. b. Sądu Rejonowego w Nowym Tomyślu z dnia 30 czerwca 2010 r. (sygn. akt II K 311/10), za przestępstwo z art.
w zw. z art. 64 § 1 k.k. i art. 244 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., popełnione w dniu 23 marca 2010 r. – na karę na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności a także środki karne: 5 lat zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i świadczenia pieniężnego w kwocie 500,- zł na cel wskazany w ustawie, przy czym postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 18 lipca 2012 r. (sygn. akt II AKz 601/12) zmieniającym postanowienie Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 8 maja 2012 r. (sygn. V Kow 1922/12) udzielono skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia od odbycia reszty kary ustalając okres próby do dnia 18 lipca 2014 r.; 9. b. Sądu Rejonowego w Nowym Tomyślu z dnia 25 stycznia 2011 r. (sygn. akt II K 764/10), za przestępstwo art.
popełnione w dniu 31 sierpnia 2010 r. – na karę 1 roku pozbawienia wolności oraz środek karny w postaci 8 lat zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i rowerów, przy czym postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 18 lipca 2012 r. (sygn. akt II AKz 601/12) zmieniającym postanowienie Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 8 maja 2012 r. (sygn. V Kow 1922/12) udzielono skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia od odbycia reszty kary ustalając okres próby do dnia 18 lipca 2014 r.;
o zmianie ustawy Kodeks postępowania karnego i niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r., poz.1247) uległ kontrawencjonalizacji i w chwili obecnej stanowi wykroczenie. Jakkolwiek zatem w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 30 kwietnia 2014 r. w sprawie o sygn. I KIZP 3/14 (OSNKW z 2014 r., z. 6, poz. 44) Sąd Najwyższy wskazał, iż „przepis art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r. poz. 1247) ma zastosowanie także w sytuacji orzeczenia podlegającej wykonaniu kary łącznej, obejmującej karę pozbawienia wolności wymierzoną za przestępstwo, stanowiące według tej ustawy wykroczenie”, Sąd Okręgowy orzekający w niniejszym składzie w pełni podzielił pogląd wyrażony przez Sąd Apelacyjny w Poznaniu w uzasadnieniu postanowienia z dnia 17 lipca 2014 r. (sygn. II Akz 241/14), którym uchylono postanowienie o umorzeniu postępowania o wydanie wyroku łącznego jakie zapadło w niniejszej sprawie, iż konieczność ewentualnego orzekania o kontrawencjonalizacji kary pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Nowym Tomyślu w sprawie o sygn. II K 764/10 zaktualizują się dopiero po uprawomocnieniu się ewentualnego wyroku łącznego jeśli taki zapadnie. Jak podniósł to bowiem Sąd Apelacyjny – z czym Sąd Okręgowy orzekający w niniejszej sprawie całkowicie się zgadza – „będą to czynności dotyczące dopiero prawomocnego wyroku łącznego” i „ nie można więc jedynie z tego powodu a priori wykluczyć orzeczenia wyroku łącznego albowiem kwestia jego wykonania jest wtórna wobec kwestii jego prawomocnego orzeczenia”. Podzielając zatem pogląd Sądu Apelacyjnego w poznaniu Sąd Okręgowy orzekający w niniejszym składzie, odmiennie od Sądu, który umorzył pierwotnie postępowanie o wydanie wyroku łącznego, uznał, iż na czas orzekania w przedmiocie wyroku łącznego T. K.nadal pozostawał skazanym za przestępstwo z art.
i to na karę 1 roku pozbawienia wolności. W tej sytuacji zatem skazanie owym wyrokiem jak najbardziej uwzględnił dokonując oceny czy pomiędzy poszczególnymi skazaniami T. K.zachodził związek o jakim mowa w art. 85 k.k. Biorąc powyższe pod uwagę i analizując wyroki wydane wobec T. K.Sąd Okręgowy ustalił występowanie jednego zbiegu realnych przestępstw i to w odniesieniu do kar pozbawienia wolności. Zbieg ów zatem dotyczył skazań wyrokami: ⚫ b. Sądu Rejonowego w Nowym Tomyślu z dnia 25 stycznia 2011 r. w sprawie o sygn. akt II K 764/10 (pkt 4) oraz ⚫ Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 26 października 2012 r. w sprawie o sygn. akt II K 80/11 (pkt 5) Wszystkich przestępstw będących przedmiotem rozpoznania w tych sprawach skazany dopuścił się bowiem przed dniem 25 stycznia 2011 r., kiedy to zapadł wyrok w sprawie b. Sądu Rejonowego w Nowym Tomyślu w sprawie o sygn. akt II K 764/10 (pkt 4), który należy traktować jako kolejny „pierwszy” wyrok w rozumieniu art. 85 § 1 k.k. Niemożliwym bowiem było połączenie – jak domagał się tego sam skazany w swoim wniosku – wszystkich kar wymierzonych mu we wszystkich sprawach, w których zapadły wyroki skazujące wobec niego. W przypadku pierwszych trzech skazań wynika to w sposób ewidentny z porównania dat wyroków opisanych na wstępie niniejszego uzasadnienia oraz dat przestępstw, których skazany się dopuścił, a które były przedmiotem osądu w poszczególnych tych sprawach. Zawsze bowiem w tych przypadkach, kolejnych przestępstw będących przedmiotem rozpoznania w kolejnych sprawach prowadzonych przeciwko T. K., skazany dopuszczał się już po tym, jak w poprzednio prowadzonej sprawie zapadł wyrok. Z tych samych względów nie podlegały łączeniu także wszystkie kary pozbawienia wolności wymierzone skazanemu wszystkimi wyrokami jakie zapadły wobec T. K. w jedną karę łączną. I to wynika to w sposób ewidentny z porównania dat wyroków opisanych na wstępie niniejszego uzasadnienia oraz dat przestępstw, których skazany się dopuścił, a które były przedmiotem osądu w poszczególnych sprawach. Dlatego też Sąd Okręgowy postępowanie w tym zakresie na podst. art. 572 k.p.k. umorzył. Orzekając zatem karę łączną pozbawienia wolności za zbiegające się przestępstwa pozostające w trzecim z opisanych zbiegów Sąd Okręgowy miał na uwadze, iż „przy wymiarze kar łącznych nie bierze się pod uwagę okoliczności przyjętych za podstawę wymiaru kary za poszczególne przestępstwa. Te bowiem podlegają odmiennym zasadom, w szczególności ocenie stopnia winy. Gdyby okoliczności te uwzględnić ponownie przy wymiarze kar łącznych, prowadziłoby to do ponownego sądzenia za czyny już osądzone, do ukrytego weryfikowania rzeczy osądzonej, a więc do postąpienia sprzecznego z zakazem ponownego sądzenia. Przy wymiarze kar łącznych bierze się pod uwagę jedynie stopień związku między poszczególnymi przestępstwami, ich łączność przedmiotową i podmiotową. Im związek ten jest ściślejszy, tym bardziej przeważa absorbowanie poszczególnych kar, im luźniejszy – ich kumulacja, to jest sumowanie” (tak: Sąd Apelacyjny w Krakowie w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 lipca 1995 r. w sprawie o sygn. II AKr 184/95, opubl. w Prok. i Pr. – wkł. z 1996 r., z. 2-3, poz. 16). Równocześnie jednak obowiązkiem Sądu orzekającego w sprawie o wydanie wyroku łącznego jest nadto „...rozważenie okoliczności, które zaistniały już po wydaniu poprzednich wyroków, a które przemawiają za korzystnym lub niekorzystnym ukształtowaniem kary łącznej” (tak: Sąd Apelacyjny w Krakowie w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 kwietnia 1994 r. w sprawie o sygn. II AKr 26/94, opubl. w KZS z 1994 r., z. 5, poz. 14). Jak zauważył to bowiem Sąd Apelacyjny w Gdańsku, „zasada absorpcji kar przy wymierzaniu kary łącznej winna być stosowana tam, gdzie pomiędzy zbiegającymi się przestępstwami zachodzi bliski związek podmiotowy i przedmiotowy, a przesłanka prognostyczna pozwala na stwierdzenie, że kara łączna w wysokości najwyższej z wymierzonych kar jednostkowych, jest wystarczającą oceną zachowania się sprawcy” (uzasadnienie wyroku z dnia 23 stycznia 1997 r. w sprawie o sygn. II AKa 321/96, opubl. w Prok. i Pr. – wkł. z 1997 r., z. 7-8, poz. 19). Przedstawione stanowisko nie straciło nic na aktualności w obowiązującym stanie prawnym. Potwierdził je m. in. Sąd Apelacyjny w Katowicach, który w uzasadnieniu swego wyroku z dnia 14 września 2006 r. w sprawie o sygn. II AKa 244/06 (LEX nr 217093), stwierdził, że „przy wymierzaniu kary łącznej zastosowanie zasady pełnej absorpcji nie jest żadnym obowiązkiem sądu orzekającego czy też punktem wyjścia przy dokonywaniu prawidłowej oceny wymiaru kary łącznej. Wydając wyrok łączny, sąd orzekający nie jest także uprawniony do ponownego rozważenia tych samych okoliczności, które legły u podstaw wymiaru kar w poprzednio osądzonych sprawach, lecz powinien rozważyć przede wszystkim, czy pomiędzy poszczególnymi czynami, za które wymierzono te kary, istnieje ścisły związek podmiotowy lub przedmiotowy, czy też związek ten jest dość odległy lub w ogóle go brak, a ponadto winien rozważyć okoliczności, które już po wydaniu poprzednich wyroków zaistniały i przemawiają za korzystnym lub niekorzystnym ukształtowaniem kary łącznej”. Wymierzając zatem karę łączną pozbawienia wolności Sąd Okręgowy jakkolwiek miał na względzie to, iż T. K. został skazany za dwa przestępstwa zasadniczo różne rodzajowo co winno przemawiać za zastosowaniem zasady kumulacji i do tego był już pięciokrotnie karany a części przestępstw dopuścił się już po tym jak odbył karę pozbawienia wolności wcześniej wymierzone co również winno przemawiać za większym stosowaniem zasady kumulacji, to jednak określając wysokość kary łącznej w całości zastosował wobec skazanego zasadę absorpcji. Sąd uznał bowiem z jednej strony, iż w sprawie występuje szereg okoliczności już samych w sobie przemawiających za zastosowanie zasady absorpcji, a to, że skazany przestępstw, za które wymierzono mu kary podlegające łączeniu dopuścił się w stosunkowo krótkim okresie czasu a przy tym, iż jakkolwiek do popełnionych przez siebie przestępstw odnosi się mało krytycznie, to jednak jego zachowanie w jednostce penitencjarnej uznać należy za bardzo dobre – skazany nie był karany dyscyplinarnie, był natomiast nagradzany. Prawidłowo kształtuje swoje relacje w stosunku do przełożonych i współosadzonych nie stwarzających żadnych kłopotów natury wychowawczej. Nader wszystko jednak Sąd miał na uwadze to, iż czyn, za który T. K. został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Nowym Tomyślu w sprawie o sygn. akt II K 764/10 – ustawą z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania karnego i niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r., poz.1247) uległ kontrawencjonalizacji i w chwili obecnej stanowi wykroczenie. Sam ustawodawca zatem przyjął, iż szkodliwość społeczna tego czynu nie jest tak wysoka jak przyjmowano to przed nowelizacją kodeksu karnego i w ocenie Sądu wystarczającym dla procesu resocjalizacji skazanego będzie odbycie przez niego kary w wymiarze najsurowszej z jednostkowych kar mu wymierzonych na co wskazują właśnie opisane w opinii z Zakładu Karnego we W. wnioski dotyczące zachowania się skazanego w tej jednostce penitencjarnej i postępach jego resocjalizacji. Tak więc reasumując orzekając karę łączną pozbawienia wolności Sąd mógł orzec karę w granicach od 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności (kara najsurowsza – orzeczona w sprawie o sygn. XVI K 80/11) do 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności (suma kar) a wymierzył karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Jak widać zatem, jak już o tym wspomniano, kształtując swe orzeczenie o karze łącznej Sąd w pełni kierował się zasadą absorpcji. Wreszcie Sąd zaliczył skazanemu na poczet wymierzonej mu kary łącznej pozbawienia wolności odbyte już kary w sprawach, w których jednostkowe kary uległy połączeniu. I tak Sąd zaliczył skazanemu okresy odbytej kary pozbawienia wolności w sprawie b. Sądu Rejonowego w Nowym Tomyślu o sygn. II K 764/10, tj. okres 1 roku pozbawienia wolności z tytułu wymierzonej mu tymże wyrokiem kary 1 roku pozbawienia wolności, z odbycia której został warunkowo przedterminowo zwolniony, a w tym okres faktycznego odbywania kary w tej sprawie, tj. od dnia 29 września 2011 r. do dnia 18 lipca 2012 r. oraz Sądu Okręgowego w Poznaniu o sygn. XVI K 80/11 i to od dnia 23 października 2013 r. (skazany aktualnie karę tą odbywa). Sąd pragnie przy tym zastrzec, iż przypadku kary 1 roku pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem b. Sądu Rejonowego w Nowym Tomyślu o sygn. akt II K 764/10, Sąd zaliczył skazanemu na poczet kary łącznej nie tylko okres faktycznie odbywanej przez niego kary pozbawienia wolności, tj. od dnia 29 września 2011 r. do dnia 18 lipca 2012 r. lecz pełen okres 1 roku odpowiadający wysokości wymierzonej kary. W sprawie tej bowiem – na co zwracano uwagę w pierwszej części uzasadnienia – udzielono skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia od odbycia reszty kary, które to nie zostało odwołane. Zgodnie z przyjęta linią orzeczniczą zaś w takim przypadku „kara pozbawienia wolności uznana za odbytą w rozumieniu art. 82 k.k. podlega zaliczeniu w całości - na podstawie art. 577 k.p.k. - na poczet kary tego rodzaju orzekanej w wyroku łącznym obejmującym skazanie na karę, z której wykonania skazany został warunkowo przedterminowo zwolniony.” (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 kwietnia 2010 r. w sprawie o sygn. IV KK 28/10, opubl. w Lex nr 583901, por. także uchwała Sądu Najwyższego z dnia 20 stycznia 2005 r. w sprawie I KZP 30/04, opubl. w OSNKW z 2005 r., z. 1, poz. 2, postanowienie Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 12 sierpnia 2009 r. w sprawie o sygn. II Akz 361/09, opubl. w Lex nr 523967). Jakkolwiek przy tym w chwili obecnej w art. 82 § 2 k.k. ustawodawca wprowadził zastrzeżenie, iż w przypadku objęcia wyrokiem łącznym kary, z której odbywania skazany został warunkowo przedterminowo zwolniony, na poczet orzeczonej kary łącznej zalicza się jedynie okres faktycznego odbywania kary, to jednak i w tym miejscu Sąd odwołuje się do poczynionych przez siebie wywodów w drugiej części uzasadnienia w kwestii intertemporalności przepisów uznając, iż i w tym zakresie stosować będzie wobec skazanego kodeks karny, a w tym również art. 82 k.k. w treści sprzed nowelizacji kodeksu karnego ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny wykonawczy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 240, poz. 1431). Reasumując, mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd Okręgowy orzekł jak w punktach I – III sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd Okręgowy orzekł w punkcie IV wyroku i na podst. art. 624 § 1 k.p.k., biorąc pod uwagę sytuację majątkową skazanego, zwolnił go od obowiązku zapłaty Skarbowi Państwa kosztów sądowych związanych z wydaniem wyroku łącznego. / Piotr Michalski /
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.