I C 1352/14

Sygn. akt I C 1352/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 września 2014 roku Sąd Rejonowy w Świdnicy I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSR Wojciech Zatorski Protokolant: Dominika Ćwieląg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2014 roku w Ś. sprawy z powództwa: A. S. przeciwko: R. S. o eksmisję I. Nakazuje pozwanemu R. S., aby opróżnił, opuścił i wydał A. S. lokal mieszkalny nr (...) przy ul. (...) w Ś.; II. Ustala, że pozwanemu nie przysługuje uprawnienie do lokalu socjalnego; III. Nakazuje pozwanemu, aby uiścił na rzecz Skarbu Państwa – Sadu Rejonowego w Świdnicy kwotę 200 zł tytułem opłaty od pozwu, od której powódka została zwolniona. 8Sygn. akt I C 1352/14 UZASADNIENIE A. S. domagała się eksmisji R. S. z lokalu mieszkalnego położonego w Ś. przy ul. (...) oraz zasądzenia od niego 50% opłat z tytułu miesięcznego utrzymania mieszkania, a ostatecznie eksmisji pozwanego z w/w lokalu, z prawem do lokalu socjalnego oraz obciążenia pozwanego kosztami postępowania (k. 2 i 12). W uzasadnieniu pozwu podała, że pomimo orzeczonego rozwodu stron z winy pozwanego, ten zachowuje się agresywnie, stosuje przemoc fizyczną i psychiczną, wymusza przepisanie przez powódkę prawa do lokalu, a to przysługuje wyłącznie powódce, gdyż uzyskała to prawo, gdy jeszcze była panną (k. 2-3). Pozwany wniósł o oddalenie powództwa wskazując, że nie toczyła się przeciwko niemu żadna sprawa karna, nie został skazany żadnym wyrokiem, sprawa o znęcanie była sfingowana, wyrok rozwodowy nie jest prawomocny, żona jest kierowana przez osoby trzecie, nadużywa alkoholu, nie ma dochodów i to pozwany przez 20 lat ponosił koszty utrzymania mieszkania (k. 32). Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Przydział własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego położonego w Ś. przy ul. (...) powódka otrzymała przed zawarciem związku małżeńskiego z pozwanym. Po otrzymaniu w/w lokalu przez powódkę pozwany wprowadził się do tego lokalu, jeszcze przed zawarciem związku małżeńskiego. Małżeństwo stron zawarte 23.04.2000r. zostało rozwiązane przez rozwód z winy pozwanego wyrokiem SO w Świdnicy z dnia 18.03.2014r. Dowód: - przydział k.64, - postanowienie k.66, - wyrok k. 75, - przesłuchanie stron k.45 Obecnie strony pozostają w ostrym konflikcie. Powódka zarzuca byłemu mężowi, że jest agresywny i stosuje wobec niej przemoc fizyczną i psychiczną. Została kilkakrotnie pobita przez męża. Dowód: - przesłuchanie powódki – k. 45; - zaświadczenia lekarskie – k. 5-

1. Pozwany zarzuca byłej żonie, że nadużywa alkoholu i sama prowokuje awantury, a także, iż powinna leczyć się odwykowo. Dowód: - Przesłuchanie pozwanego – k.45 ; - Pismo Prokuratury – k.
2. Sąd zważył, co następuje: Powództwo jest zasadne. Powódka bezspornie uzyskała spółdzielcze własnościowe prawo do spornego lokalu przed zawarciem związku małżeńskiego z pozwanym. Ona jest zatem wyłącznym dysponentem tego prawa, z którego korzystać może analogicznie jak właściciel, z żądaniem wydania rzeczy włącznie (art. 222§ 1 Kodeksu cywilnego – dalej : Kc). Przekonanie pozwanego o prawach do lokalu z racji finansowania kosztów jego utrzymania jest zatem pozbawione podstaw prawnych. Pozwanemu pozostaje zatem wyłącznie ewentualne dochodzenie roszczeń finansowych z tytułu ponoszenia kosztów utrzymania lokalu. Ponieważ ponadto pozwany zamieszkuje w lokalu należącym do powódki, służy jej skuteczne roszczenie o nakazanie osobie faktycznie współwładającej tym lokalem, tj. pozwanemu , który tam przebywa, wydania rzeczy. Oceniając natomiast, czy pozwanemu przysługuje uprawnienie do władania rzeczą (art. 222 § 1 Kc), w pierwszym rzędzie wskazać należy, iż strony nie są już małżeństwem , zatem pozwanemu nie służy roszczenie „o zamieszkiwanie” oparte na zasadzie art. 28 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Małżeństwo stron zostało już bowiem rozwiązane przez rozwód, co wprost wynika z wyroku SO w Świdnicy, natomiast z uzasadnienia postanowienia SA we Wrocławiu, oddalającego zażalenie pozwanego na postanowienie SO o odrzuceniu jego sprzeciwu od wyroku rozwodowego, jasno wynika, że wobec w/w oddalenia postępowanie w sprawie rozwodu zostało zakończone prawomocnie. Uprawnień pozwanego do pozostania w spornym mieszkaniu nie można też wywodzić z art. 461§ 1 Kc , bowiem jeżeli nawet pozwany ponosił nakłady na utrzymanie lokalu, to jego dotychczasowy pobyt w tym lokalu ocenić należy w kategoriach użyczenia przez powódką (skoro strony nie zawierały formalnych umów, a pobyt pozwanego w tym mieszkaniu opierał się na zasadach wspólnego życia z powódką), bezspornie obecnie wypowiedzianego (wolę pozbycia się pozwanego ze swego mieszkania powódka wyraziła w pozwie, dalszych pismach i podczas przesłuchania na rozprawie dostatecznie jasno), co wyłącza stosowanie w/w przepisu, a to z racji jego §
3. Pozwany winien zatem wydać powódce należący do niej lokal (pkt I wyroku - art. 222 Kc), i to bez prawa do lokalu socjalnego (pkt II wyroku - art. 14 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów). Stanowiący własność powódki lokal nie wchodzi do mieszkaniowego zasobu gminy (art. 14 ust. 7 w/w ustawy). Strony pozostają w ostrym konflikcie, zaś ich rozwód orzeczono z winy pozwanego. Okoliczności te, w szczególności w/w konflikt stron, uniemożliwia, zdaniem sądu, dalsze wspólne ich zamieszkiwanie. Brak zatem podstaw do wydania orzeczenia, które w praktyce wyklucza skuteczną eksmisję z uwagi na obowiązek gminy (art. 14 ust. 6 ustawy) złożenia eksmitowanemu propozycji najmu mieszkania socjalnego (co w sytuacji pozwanego byłoby mało prawdopodobne) a w konsekwencji ponad miarę ogranicza prawo własności i niweczy sens zapadłego rozstrzygnięcia, skoro strony nadal zamieszkiwałby razem przez dłuższy, bliżej nie określony czas, co potęgowałoby zapewne dalsze liczne ich konflikty. O kosztach orzeczono w pkt III wyroku na podstawie 113 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych i art. 98 §1 Kpc mając na uwadze zwolnienie powódki od kosztów sądowych, wynik sporu, tj. w zasadzie przegraną pozwanego i wysokość opłaty od pozwu (200 zł).