k.p.c., w postępowaniu gospodarczym do potrącenia mogły być przedstawione tylko wierzytelności udowodnione dokumentami, a to nie miało miejsca w niniejszym przypadku. Zdaniem Sądu złożone przez pozwanego dokumenty pozostawały niespójne i nie potwierdzały jego wersji wydarzeń, a jego wniosek o dopuszczeniu dowodu z zeznań świadków na tą okoliczność, zgodnie z powyższą regulacją podlegał oddaleniu. Pozwany wniósł apelację od niniejszego wyroku i zaskarżając go w całości zarzucił Sądowi I instancji: 1. bezpodstawne oddalenie wniosku o przesłuchanie świadków D. W.
a k.p.c. w zw. z art.
k.p.c., pozwany obowiązany był podać wszystkie twierdzenia, zarzuty oraz dowody na ich poparcie już w sprzeciwie od nakazu zapłaty, pod rygorem utraty prawa ich powołania w toku dalszego postępowania, chyba że wykazałby, iż ich powołanie wówczas nie było możliwe, albo że potrzeba ich powołania wynikła później. W tym przypadku dalsze twierdzenia i dowody na ich poparcie powinny być powołane w terminie dwutygodniowym od dnia, w którym powołanie ich stało się możliwe lub powstała potrzeba ich powołania. W związku z tym, że pozwany w ramach sprzeciwu przedstawił do potrącenia wzajemną wierzytelność, zgodnie z brzmieniem art.
dla skuteczność podniesionego w tym zakresie zarzutu, winien był ją udowodnić dokumentami, dlatego też winny one być złożone wraz z tym sprzeciwem. Nawet w sytuacji uznania, że potrzeba ich przedłożenia zaistniała wówczas, gdy strona powodowa zakwestionowała, aby pozwanemu przysługiwały wzajemne wierzytelności, winien on był złożyć te dokumenty najpóźniej w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia mu odpowiedzi na sprzeciw, czego zaniechał. W świetle powyższych okoliczności wniosek pozwanego o dopuszczenie dowodu z tych dokumentów zgłoszony na etapie postępowania apelacyjnego, bez wykazania przesłanek, które uzasadniałby uznanie, że ich zgłoszenie przed Sądem I Instancji nie było możliwe, czy też konieczne, uzasadniał jego oddalenie. Przechodząc do omówienia zarzutów podniesionych w apelacji, w ocenie Sądu Apelacyjnego wbrew twierdzeniom pozwanego, Sąd I instancji, nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania poprzez oddalenia zgłoszonego przez niego wniosku o przesłuchanie świadków D. W.
k.p.c., Sąd Okręgowy nie mógł oprzeć ustaleń faktycznych, w zakresie istnienia po stronie pozwanego wierzytelności do potrącenia na dowodach z zeznań świadków, bowiem niedopuszczalnym było dowodzenie w sprawach gospodarczych roszczeń przedstawionych do potrącenia innymi dowodami, aniżeli dowodami z dokumentów. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji przedstawione przez pozwanego wraz ze sprzeciwem dokumenty nie pozwalały na ustalenie stanu faktycznego w zakresie przebiegu realizacji przez powódkę zamówienia złożonego jej w lutym 2010 r., warunków na jakich strony się umówiły, ani też wysokości ewentualnej szkody poniesionej przez pozwanego, w wyniku nieprawidłowości w realizacji zamówienia. Pozwany w oświadczeniu złożonym w toku rozprawy jaka odbyła się przed tut. Sądem w dniu 10.08.2012 r., uznał za trafną dokonaną w tym zakresie ocenę Sądu Okręgowego, jednocześnie wskazując, że z tego powodu zgłosił wnioski dowodowe z dokumentów złożonych wraz z apelacją, które jednakże podlegały oddaleniu jako spóźnione. Za chybiony należy również uznać zarzut, odnośnie błędnych ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd Okręgowy, które jakoby miały być podstawą wydania zaskarżonego wyroku. W pierwszym rzędzie należy wskazać, że Sąd I Instancji nie poczynił ustaleń w zakresie objętym tym zarzutem, a przy tym mając na uwadze, że dotyczyły one okoliczności uzasadniających roszczenia pozwanego objęte potrąceniem, nie było one w ogóle przedmiotem merytorycznej oceny tegoż Sądu. Należy przy tym zwrócić uwagę, że pozwany formułując ten zarzut, nie dysponował pisemnym uzasadnieniem zaskarżonego wyroku, bowiem zostało ono sporządzone już po wniesieniu apelacji, jak również nie znał ustnych motywów tego rozstrzygnięcia, gdyż ogłoszenie zaskarżonego wyroku nie było nagrywane za pomocą aparatury audio – video (w oparciu o regulację art. 157 §1 k.p.c.), a na jego publikację w dniu 13.09.2011 r., nikt się nie stawił. Strona powodowa w niniejszym postępowaniu domagała się zapłaty od pozwanego kwoty 124.119,80 zł wraz z ustawowymi odsetkami tytułem zapłaty za wykonanie dostawy zleconej jej przez poznanego w listopadzie 2009 r. W toku postępowania, zarówno w sprzeciwie od nakazu zapłaty oraz w apelacji pozwany nie kwestionował prawidłowości i terminowości wykonanego przez stronę powodową zamówienia, jak również nie kwestionował należności powoda wynikających z faktur złożonych na potwierdzenie żądania. Podnoszone przez pozwanego argumenty dotyczyły wyłącznie istnienia wierzytelności zgłoszonej do potrącenia, której to istnienia – o czym już była mowa wyżej – pozwany w niniejszym postępowaniu nie zdołał wykazać. Okoliczności wskazywane przez pozwanego, a dotyczące zmiany przez powódkę środka transportu, trasy transportu towaru, oraz daty wysłania i przewozu przesyłki do punktu docelowego oraz poniesienia straty wskutek nieprawidłowej realizacji, nie dotyczyły zamówienia z listopada 2009 r., a zatem nie miały znaczenia dla oceny żądania strony powodowej. Sąd I instancji, jak również Sąd Apelacyjny przy rozpoznawaniu apelacji, nie dokonywał merytorycznej oceny zasadności roszczeń zgłoszonych do potrącenia, a kwestia ich istnienia może być ewentualnie przedmiotem odrębnego postępowania sądowego. Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację pozwanego (pkt. I) i stosownie do wyniku tego etapu postępowania, uwzględniając wniosek strony powodowej, w oparciu o art. 98 §1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. w zw. § 6 pkt 6 i § 13 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie (…), rozstrzygnął o obowiązku pokrycia przez przegrywającego, poniesionych przez nią kosztów (pkt. II).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.