zdanie pierwsze Sąd odrzuci odwołanie w sprawie o świadczenie z ubezpieczeń społecznych, do którego prawo jest uzależnione od stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji, a podstawę do wydania decyzji stanowi orzeczenie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, jeżeli osoba zainteresowana nie wniosła sprzeciwu od tego orzeczenia do komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i odwołanie jest oparte wyłącznie na zarzutach dotyczących tego orzeczenia. Przytoczona treść przepisu art.
k.p.c. została zmodyfikowana ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 121, poz. 1264) przez dodanie do obowiązującej regulacji § 3 1 (a także § 2 1, 3 2 oraz art. 477 14 § 4) w związku z ponownym wprowadzeniem dwuinstancyjnego orzecznictwa lekarskiego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2008 r., I UK 193/07, OSNP 2009, nr 3-4, poz. 52). Należy przy tym dodać, iż przytoczone wyżej przepisy kodeksu postępowania cywilnego w pełni korespondują z art. 14 ust. 1 powołanej ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Zgodnie z powołanymi przepisami skutkiem wprowadzonych zmian od dnia 1 stycznia 2005 r. oceny niezdolności do pracy, jej stopnia, niezdolności do samodzielnej egzystencji, trwałości lub przewidywanego okresu, związku przyczynowego z określonymi okolicznościami, ustalenia daty powstania oraz celowości przekwalifikowania zawodowego, dokonuje lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Od orzeczenia lekarza orzecznika osobie zainteresowanej przysługuje sprzeciw do komisji lekarskiej, która w ramach rozpatrzenia sprzeciwu dokonuje ponownej oceny i rozstrzyga orzeczeniem w zakresie weryfikacji stanu zdrowia ubezpieczonego. Orzeczenie komisji lekarskiej albo lekarza orzecznika, od którego nie wniesiono sprzeciwu, stanowi dla organu rentowego podstawę do wydania decyzji w sprawie świadczeń przewidzianych w ustawie, do których prawo jest uzależnione od stwierdzenia niezdolności do pracy oraz niezdolności do samodzielnej egzystencji. Należy przy tym podkreślić, iż w doktrynie przyjmuje się, iż wprowadzenie powołanych wyżej przepisów miało na celu skoncentrowanie dowodów (okoliczności) dotyczących niezdolności do pracy w postępowaniu rentowym, tak aby nie mogły być one po raz pierwszy zgłaszane w postępowaniu sądowym. W ten sposób została też zdecydowanie wzmocniona kontrolna funkcja sądu ubezpieczeń społecznych, który powinien orzekać w zakresie okoliczności będących już przedmiotem oceny w dwustopniowym postępowaniu przed organem rentowym (komentarz do art. 477
brak wniesienia sprzeciwu od orzeczenia lekarza orzecznika ZUS skutkuje odrzuceniem wniesionego odwołania, opartego na zarzutach dotyczących tego orzeczenia. Zaakcentowania wymaga przy tym okoliczność, iż wynikająca z art.
niedopuszczalność odwołania zachodzi tylko, gdy jest ono oparte „wyłącznie” na zarzutach dotyczących orzeczenia lekarza orzecznika ZUS, od którego ubezpieczony nie wniósł sprzeciwu (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 13 lutego 2014r., III AUa 927/13, LEX nr 1448514 oraz uchwała Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 2006 r., II UZP 17/05, LEX nr 172369). Sąd rozpoznający sprawę z odwołania ubezpieczonego od decyzji organu rentowego może zatem wydać rozstrzygnięcie merytoryczne i odpowiednio w postępowaniu sądowym skontrolować orzeczenie lekarza orzecznika ZUS, pomimo tego, że ubezpieczony zrezygnował ze sprzeciwu do komisji lekarskiej ZUS, tylko w przypadku zgłoszenia w odwołaniu obok zarzutów dotyczących orzeczenia lekarza orzecznika innych zarzutów, uwzględnienie których uzasadnia przyznanie prawa do wnioskowanego świadczenia. Odnosząc powyższe rozważania do ustaleń poczynionych w niniejszym postępowaniu należy podkreślić, iż bezspornie ubezpieczony nie złożył sprzeciwu od orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia 6 maja 2014r., pomimo, że orzeczenie to zostało mu doręczone w dniu 8 maja 2013 r. i zawierało stosowne pouczenie. Bezspornie również w odwołaniu od decyzji organu rentowego ubezpieczony kwestionuje wyłącznie zawarte w orzeczeniu lekarza orzecznika ZUS ustalenia, co do daty powstania niezdolności do pracy, nie przytaczając żadnych innych okoliczności, których uwzględnienie mogłoby uzasadniać przyznanie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Wobec więc wyczerpania dyspozycji powołanego wyżej art.
Sąd rozpoznający sprawę nie mógł merytorycznie rozpoznać wniesionego przez ubezpieczonego odwołania i stąd na mocy powołanego przepisu przy uwzględnieniu przytoczonych poglądów judykatury orzeczono, jak w sentencji.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.