„A” tego aktu, obciążonych hipoteką zwykłą w kwocie 950.969,91 zł na rzecz Skarbu Państwa – Wojewody (...), oraz prawa wieczystego użytkowania gruntu stanowiącego działki nr (...) o łącznym obszarze 82 a 40 m 2 wraz z własnością budynków i budowli,
przy ul. (...), z których działki nr (...) łączyły się pod względem terytorialnym i funkcji budynków. Strona kupująca zobowiązała się zapłacić stronie sprzedającej cenę w ten sposób, że m.in. kwotę 570.044,11 zł miała uiścić przelewem na konto Ministerstwa Skarbu Państwa tytułem zobowiązania strony sprzedającej w stosunku do Skarbu Państwa zabezpieczonego hipoteką. W nowo założonej księdze wieczystej nr (...) wpisano w dziale IV hipotekę zwykłą w kwocie 950.964,91 zł na rzecz Skarbu Państwa – Wojewody (...) tytułem niespłaconych należności z umowy przeniesienia z dnia 10 kwietnia 1992 r. W dniu 4 marca 1998 r. pozwana na mocy postanowień umowy zapłaciła powodowi kwotę 570.044,11 zł, o czym Skarb Państwa został poinformowany przez (...) S.A. pismem z dnia 19 marca 1998 r. ze wskazaniem, iż kwota ta zostaje zaliczona na poczet zabezpieczonych hipoteką rat kapitałowych stanowiących zobowiązanie tej Spółki. Następnie postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2001 r. Sąd Rejonowy w S. ogłosił upadłość (...) S.A. w S.. Sąd wydał początkowo zezwolenie na sprzedaż całego przedsiębiorstwa z wolnej ręki, lecz wobec braku zainteresowania taką ofertą sąd upadłościowy zezwolił syndykowi na sprzedaż upadłej spółki częściami. W toku postępowania upadłościowego zostało zbyte m.in. prawo wieczystego użytkowania gruntu stanowiącego działki nr (...), a w akcie notarialnym strony wniosły – zgodnie z treścią art. 120 Prawa upadłościowego i art. 1003 k.p.c. – o wykreślenie z księgi wieczystej Kw nr (...) (dawna Kw nr (...)) hipoteki zwykłej w kwocie 950,969,91 zł, co następnie zostało uczynione. W dniu 13 stycznia 2006 r. powód zgłosił wierzytelność w kwocie 1.294.846,81 zł z tytułu umowy przeniesienia własności po zlikwidowanym przedsiębiorstwie państwowym z dnia 10 kwietnia 1992 r. zawartej pomiędzy Skarbem Państwa a upadłą spółką. Po sprzedaży majątku upadłego została sporządzona lista wierzytelności. Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2006r. Sąd Rejonowy w S. uznał wierzytelność Skarbu Państwa – Ministra Skarbu Państwa w kwocie: 293.000 zł w kategorii II B, 697.640,87 zł w kategorii VI oraz 304.205,94 zł w kategorii VII, odmawiając uznania w kategorii II B kwoty 570.708,60 zł. Postanowieniem z dnia 30 października 2006 r. stwierdzono ukończenie postępowania upadłościowego, zaspokojeniu podlegały jednak wyłącznie wierzytelności w kategorii I. Postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2007 roku (...) Spółka Akcyjna w S. zostało wykreślone z Krajowego Rejestru Sądowego. Natomiast szczególnego zaakcentowania wymaga okoliczność, iż na dzień ponownego orzekania przez Sąd drugiej instancji, na który to moment sąd ocenia stan sprawy w myśl art. 316 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., dział IV księgi wieczystej nr (...) (dawna Kw nr (...)) nie zawiera już wpisu hipoteki zwykłej na kwotę 950.969,91 zł z tytułu niespłaconych należności z umowy przeniesienia, w oparciu o który powód dochodził swego roszczenia w niniejszym procesie. Wpis hipoteki został bowiem wykreślony na podstawie oświadczenia samego wierzyciela o wygaśnięciu hipoteki z dnia 10.06.2011 r., wystawionego przez Delegaturę Ministra Skarbu Państwa w S. (vide: odpisy księgi wieczystej – aktualny i zupełny z przeglądarki ksiąg wieczystych za pośrednictwem oficjalnego portalu Ministerstwa Sprawiedliwości na stronie internetowej http://ekw.ms.gov.pl – k. 1008a). Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd Apelacyjny był natomiast zobligowany ustalić stan wpisów w przedmiotowej księdze wieczystej, w szczególności w jej dziale IV. Przy tym fakty powszechnie znane, wynikające z takiego oficjalnego dostępnego elektronicznie rejestru, mogą stanowić źródło ustalenia podstawy faktycznej sprawy, bez potrzeby powoływania się na nie przez strony (art. 213 § 1 k.p.c.). Sąd nie musi uprzedzać stron, że dany fakt powszechnie znany będzie brał pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy. Kolejne rozważania należało zatem rozpocząć od wskazania, iż zgodnie z art. 321 § 1 k.c. sąd nie może wyrokować co do przedmiotu, który nie był objęty żądaniem, ani zasądzać ponad żądanie. Przepis ten daje wyraz tradycyjnej zasadzie wyrokowania statuującej zakaz orzekania ponad żądanie, a także zasadzie dyspozycyjności, która przejawia się w tym, że sąd jest związany granicami żądania powództwa i nie może w tym wypadku dysponować przedmiotem procesu przez określenie jego granic niezależnie od zakresu żądania ochrony przez powoda. Zgodnie z art. 321 § 1 k.p.c. sąd ma obowiązek orzec bądź to negatywnie, bądź to pozytywnie o całym przedmiocie sporu (żądania). Samo pojęcie żądania określa art. 187 § 1 k.p.c., stanowiąc, że pozew powinien m.in. zawierać dokładnie określone żądanie oraz przytoczenie okoliczności faktycznych uzasadniających żądanie. Sąd powinien dbać o prawidłowe sformułowanie żądania pozwu, aby wiadomym był zakres rozpoznania i orzekania w sprawie. Nie budzi wątpliwości wyrażony w art. 321 § 1 k.p.c. zakaz orzekania ponad żądanie. Zgodnie przyjmuje się, że granice żądania określa m.in. wysokość dochodzonych roszczeń. Oznacza to, że sąd nie może zasądzić ponad żądanie, a więc uwzględnić roszczenie w większej wysokości niż żądał powód, również wtedy, gdy z okoliczności sprawy wynika bez wątpienia, że powodowi przysługuje świadczenie w większym rozmiarze. Art. 321 § 1 k.p.c., określając granice wyrokowania, wskazuje jednak także, że nie można wyrokować co do rzeczy która nie była przedmiotem żądania, czyli zasądzić coś innego niż strona żądała. Żądanie powództwa określa więc nie tylko jego przedmiot, lecz również jego podstawa faktyczna. Zasądzenie sumy pieniężnej, która wprawdzie mieści się w granicach kwotowych powództwa, lecz z innej podstawy faktycznej, stanowi orzeczenie ponad żądanie (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 listopada 1949 r. Wa.C. 163/49, DPP 1950, nr 3, poz. 61). Wyrok uwzględniający powództwo na zasadzie faktycznej, na której powód ani w pozwie, ani w postępowaniu przed sądem I instancji nie opierał powództwa, stanowi zasądzenie ponad żądanie (tak: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2007 r., II CSK 344/07, LEX nr 388844). Przykładem takiego kierunku wykładni art. 321 § 1 k.p.c. jest wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 października 1993 r., I CRN 156/93 (LEX nr 518175), w którym stwierdzono, iż sąd nie może uwzględnić powództwa w oparciu o inną podstawę faktyczną, niż wskazana w pozwie, negując możliwość uwzględnienia przez sąd powództwa w oparciu o przyjęcie, że pozwany zajmuje lokal na podstawie stosunku najmu, który został wypowiedziany, choć stan faktyczny uzasadniający żądanie sprowadzał się do tezy powoda, iż pozwany korzysta z lokalu bezumownie, a więc bez jakiegokolwiek tytułu prawnego. Przenosząc przedstawiony wyżej – w sposób syntetyczny - stan prawny do realiów przedmiotowej sprawy stwierdzić należało, że powód wyraźnie w pozwie (a następnie w toku dotychczasowego postępowania) dochodził zapłaty od pozwanego jako swego dłużnika rzeczowego (hipotecznego). Wyraźnie wskazywał przecież, iż to (...) S.A. w S. nie spłaciło wymaganych należności, a zatem „powód dochodzi ww. kwot od pozwanej Spółki jak od dłużnika hipotecznego, gdyż pozwana Spółka w dniu 19.02.1998 roku odkupiła na podstawie umowy sprzedaży nieruchomości obciążone hipoteką zabezpieczającą należności wynikające z umowy przeniesienia zawartej z (...) S.A. w S.” (str. 3 pozwu). Nadto, podnosił, że „z odpisu księgi wieczystej Nr (...) (dawny Nr (...)) prowadzonej przez Sąd Rejonowy w S. Zamiejscowy Wydział w P. wynika, iż po wyłączeniu z księgi wieczystej Kw (...) działek Nr (...) na wniosek z 20.02.1998 roku wpisano je do księgi w dniu 6.03.1998 roku. W dziale IV nadal wpisana jest hipoteka zwykła w kwocie 950.964,91 złotych na rzecz Skarbu Państwa - Wojewody (...) tytułem niespłaconych należności z umowy przeniesienia z dnia 10.04.1992 roku Rep A Nr (...). Tymczasem w momencie powtórnego orzekania przez Sąd drugiej instancji wpis takiej hipoteki uległ już wykreśleniu– jak wynika z odpisu zupełnego przedmiotowej księgi wieczystej - w oparciu o oświadczenie samego powoda o wygaśnięciu hipoteki. Przy tym, co trzeba zaznaczyć, w niniejszym procesie powód nie wyjaśniał okoliczności złożenia takiego oświadczenia o wygaśnięciu hipoteki. Fakt ten nie mógł natomiast pozostać bez wpływu na toczące się w rozpoznawanej sprawie postępowanie, skoro zobowiązanie hipoteczne pozwanej spółki aktualnie nie istnieje wobec wykreślenia takiej hipoteki, a przecież powód swe roszczenia wywodził właśnie z tej podstawy. Na dzień zamknięcia rozprawy przez Sąd Apelacyjny stan prawny przedstawia się więc w ten sposób, że spółka (...) nie jest już dłużnikiem rzeczowym powoda. Na korzyść pozwanej działa domniemanie, iż prawo wykreślone nie istnieje (art. 3 ust. 2 ustawy o księgach wieczystych i hipotece), a którego powód nie obalił. Z kolei sąd nie może wyrokować w oparciu o inną podstawę faktyczną, niż wskazana w pozwie (art. 321 § 1 k.p.c.), a tę stanowiło wedle tez samego powoda: istnienie długu rzeczowego pozwanej względem niego, powstałego na podstawie umowy sprzedaży nieruchomości z dnia 19 lutego 1998 r. Takie zajmowane przez siebie stanowisko strona powodowa w toku procesu konsekwentnie podtrzymywała, powód nie dochodził roszczenia od pozwanej na podstawie stosunku obligacyjnego. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, wobec omówionej wcześniej zmiany treści działu IV przedmiotowej księgi wieczystej oraz twierdzeń samego powoda, iż w wyniku kontraktu sprzedaży nieruchomości pozwana stała się tylko jego dłużnikiem rzeczowym, niedopuszczalne stałoby się uwzględnienie powództwa w oparciu o inne założenia faktyczne. Wymaga również zaakcentowania, na co zwracał uwagę Sąd Najwyższy, że do czasu wykreślenia wpisu zgodnie z art. 3 ust. 1 u.k.w.h. działa domniemanie prawne istnienia hipoteki, a zatem w interesie właściciela nieruchomości obciążonej leży to, aby wyłączyć działanie rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych. W obliczu jednak faktu wykreślenia hipoteki w niniejszej sprawie doszło do uwolnienia się pozwanej od obowiązku dowodzenia nieistnienia hipoteki, a ciężar udowodnienia zasadności powództwa spoczywał w całości na powodzie, którego jednak w ocenie Sądu Apelacyjnego nie podźwignął. W rezultacie, z racji już tylko omówionych powyżej przyczyn powództwo główne podlegało oddaleniu w całości. Abstrahując zaś nawet od takiego stanowiska, Sąd Odwoławczy doszedł do wniosku, że nie doszło do przejęcia (czy to pod tytułem ogólnym czy to pod tytułem szczególnym) długu osobistego (...) S.A., wobec czego powództwo główne nie mogło zostać uwzględnione w jakiejkolwiek części. Stosownie do treści art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji (Dz.U.2002.171.1397 j.t. ze zm.) kupujący lub przejmujący przedsiębiorstwo wstępuje we wszelkie prawa i obowiązki przedsiębiorstwa państwowego, bez względu na charakter stosunku prawnego, z którego te prawa i obowiązki wynikają. W rozpatrywanym przypadku umowa przeniesienia została zawarta w dniu 10 kwietnia 1992 r., pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 13 lipca 1990 r. o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (Dz.U.1990.51.298 ze zm.), a zatem cytowany przepis nie miał zastosowania w niniejszej sprawie, choć wówczas należałoby sięgnąć do dyspozycji art. 526 k.c. Istotniejsze jednak, że choć (...) S.A. na podstawie umowy przeniesienia z 10 kwietnia 1992 r. rzeczywiście stało się z ustawy następcą prawnym likwidowanego przedsiębiorstwa państwowego (...), to przecież przedmiotem niniejszego sporu nie jest zobowiązanie przejmowanego przedsiębiorstwa państwowego. Jest nim wszak samoistne zobowiązanie samej Spółki Akcyjnej z tytułu odpłatnego korzystania a następnie przeniesienia na jej własność takiego mienia przedsiębiorstwa państwowego. Niewątpliwie również postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2007 roku (...) Spółka Akcyjna w S. zostało wykreślone z Krajowego Rejestru Sądowego, co skutkowało utratą bytu prawnego tego dłużnika. To z kolei nie oznaczałoby wygaśnięcia wierzytelności obciążającej go osobiście w sytuacji, gdyby miało miejsce następstwo prawne, co w rozpatrywanym przypadku nie zaistniało. (...) S.A. w S. została ogłoszona w dniu 26 kwietnia 2001 r. i wobec tego postępowanie upadłościowe toczyło się na podstawie Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 października 1934 r. Prawo upadłościowe (Dz.U.1991.118.512 j.t. ze zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem”, stosownie do treści art. 536 obecnie obowiązującej obecnie ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U.2012.1112 j.t.). Pod rządami Prawa upadłościowego z 1934 r., w sprawach, w których postanowienia o ogłoszeniu upadłości zostały wydane po dniu 2 stycznia 1998 r., do oceny skutków prawnych sprzedaży rzeczy miał zastosowanie art. 120 w brzmieniu wynikającym z art. 1 pkt 30 ustawy z dnia 31 lipca 1997 r. o zmianie Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe i niektórych innych ustaw - Dz. U. Nr 117, poz. 751 (art. 5 ww. ustawy). W odniesieniu do sprzedaży nieruchomości z wolnej ręki, różnica na tle uregulowania w art. 120 obowiązującego poprzednio wyrażała się w tym, że od dnia 3 stycznia 1998 r. skutki sprzedaży obejmowały także wygaśnięcie hipotek obciążających te nieruchomości. Jest to skutek tożsamy z tym, jaki przewidziany jest przy sprzedaży w postępowaniu egzekucyjnym (art. 120 § 1 Prawa upadłościowego w zw. z art. 1000 § 1 k.p.c. zd. pierwsze). Prawa wierzycieli hipotecznych do zaspokojenia się z nieruchomości będącej przedmiotem sprzedaży z wolnej ręki w postępowaniu upadłościowym są zabezpieczone przez umożliwienie tym wierzycielom domagania się uwzględnienia ich wierzytelności w planie podziału funduszów masy upadłości (art. 120 § 2 w zw. z art. 118 § 2 i art. 204, 207-210 Prawa upadłościowego) (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 lipca 2004 r., V CK 84/04, LEX nr 141162). Stosownie zatem do treści art. 113 § 1 i 2 cyt. rozporządzenia nabywca upadłego przedsiębiorstwa nie odpowiada za długi upadłego, także zabezpieczone hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym i wpisem w rejestrze statków. W myśl art. 118 § 1 rozporządzenia nieruchomość będą sprzedane przez licytację publiczną według przepisów Kodeksu postępowania cywilnego o egzekucji; jednak za zezwoleniem rady wierzycieli mogą być sprzedane z wolnej ręki. Zgodnie zaś z art. 120 rozporządzenia sprzedaż dokonana w postępowaniu upadłościowym ma te same skutki prawne, jakie ma sprzedaż w postępowaniu egzekucyjnym; jednakże zaspokojenie osób uprawnionych, w tym wierzycieli, których wierzytelności były zabezpieczone na rzeczach wchodzących w skład masy upadłości, następuje według przepisów niniejszego prawa; nabywca nieruchomości, sprzedanej z wolnej ręki, odpowiada tylko za należności podatkowe z nieruchomości stosownie do przepisów podatkowych. Analogiczne uregulowania zawierają obecnie art. 313, 317 i 318 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze. Z powyższego wynika więc jednoznaczny wniosek, że nawet sprzedaż przedsiębiorstwa w całości (czy też w części) w toku postępowania upadłościowego odbywa się bez przejęcia przez takiego nabywcę odpowiedzialności za długi upadłego. Wynika to z natury postepowania upadłościowego obejmującego likwidację masy upadłości, w którym sprzedaż przedsiębiorstwa następuje w celu zaspokojenia wierzycieli z uzyskanej ceny. Także w przypadku sprzedaży samych nieruchomości gasną wszelkie (z niewielkimi wyjątkami) prawa i obciążenia na niej, dotyczy to w szczególności hipoteki (vide: art. 1000 i art. 1003 k.p.c.), a w to miejsce wierzyciel hipoteczny uzyskuje prawo do żądania zaspokojenia swej wierzytelności w ramach planu podziału funduszów masy upadłości wedle kolejności przysługującej wierzytelnościom hipotecznym. Nabycie prawa podmiotowego w drodze egzekucji sądowej bez żadnych obciążeń wynika z samego charakteru takiego nabycia. Wyłączona została tym samym po dniu 2 stycznia 1998 r. odpowiedzialność tak osobista, jak i rzeczowa, nabywcy mienia upadłego w toku postępowania upadłościowego. W realiach rozpoznawanej sprawy oznacza to, że w wyniku wykreślenia (...) S.A. z Krajowego Rejestru Sądowego doszło do ustania jej bytu prawnego i utraty zdolności prawnej tego dłużnika, a nie miało miejsca następstwo prawne skutkujące przejęciem jego praw i obowiązków. Z chwilą prawomocnego wykreślenia spółki z rejestru sądowego przestały istnieć prawa i obowiązki przysługujące spółce wynikające ze stosunków zobowiązaniowych z jej udziałem. Przy tym przepisy k.s.h. nie przewidują w takim wypadku żadnej sukcesji innych podmiotów w prawa i obowiązki tej spółki wynikające ze stosunków obligacyjnych. Uregulowania postępowania upadłościowego wykluczają następstwo prawne w zakresie długów upadłego po stronie nabywcy całości czy części przedsiębiorstwa bądź pojedynczych składników majątkowych. Doskonale potwierdza to w tej sprawie przykład umowy sprzedaży z dnia 17 lipca 2002 r. prawa wieczystego użytkowania gruntu stanowiącego działki nr (...), w oparciu o którą doszło zgodnie z treścią art. 120 rozporządzenia i art. 1003 k.p.c. do wykreślenia z księgi wieczystej Kw nr (...) (dawna Kw nr (...)) hipoteki zwykłej w kwocie 950,969,91 zł (w rezultacie z urzędu wykreślono w przedmiotowej księdze wieczystej zastrzeżenie „do łącznej odpowiedzialności z Kw (...) (dawniej (...))”). Nadto, w ustawie z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji (Dz.U.2002.171.1397 j.t. ze zm.), czy w ustawie z dnia 13 lipca 1990 r. o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (Dz.U.1990.51.298 ze zm.), brak jest szczególnych regulacji prawnych w zakresie następstwa prawnego w razie upadłości podmiotu przejmującego likwidowane przedsiębiorstwo państwowe. Wreszcie też analiza akt sprawy, a w szczególności umowy sprzedaży i ustanowienia hipoteki z dnia 19 lutego 1998 r., wskazuje, że nie doszło do przejęcia przez pozwaną osobistego długu (...) S.A. w S. z tytułu umowy przeniesienia z dnia 10 kwietnia 1992 r. Wyraźnie przecież wskazano w tej umowie, że spółka sprzedała a pozwana kupiła prawo wieczystego użytkowania gruntu stanowiącego działki nr (...) wraz z własnością budynków,
„A” tego aktu notarialnego oraz prawa wieczystego użytkowania gruntu stanowiącego działki nr (...) wraz z własnością budynków i budowli,
Analogicznie w pozwie sam powód twierdził, że była to umowa sprzedaży nieruchomości, obciążonych hipoteką, dzięki czemu pozwana miała się stać jego dłużnikiem hipotecznym. Zaś już wcześniej prowadziła działalność związaną z produkcją i montażem konstrukcji stalowych. Innymi słowy, przedmiotem umowy były składniki materialne – prawo wieczystego użytkowania gruntu wraz z własnością budynków. Natomiast, aby można było zasadnie mówić o sprzedaży przedsiębiorstwa czy jego zorganizowanej części koniecznym jest to, żeby obejmowała ona zespół składników materialnych i niematerialnych. Za zorganizowaną część przedsiębiorstwa uznaje się w judykaturze i doktrynie jednostkę tego przedsiębiorstwa, która spełnia następujące warunki: wchodzi w skład przedsiębiorstwa jako jego wewnętrzna część, stanowi pewien organizacyjnie wyodrębniony kompleks składników o charakterze materialnym i niematerialnym, powiązanych ze sobą w funkcjonalny sposób, tzn. mających zdolność do realizacji określonych zadań gospodarczych (vide: Prawo cywilne – część ogólna, System Prawa Prywatnego tom 1, pod red. prof. dr hab. Marek Safjan, C.H.Beck, wyd. 1, 2007; wyrok Sądu Najwyższego z 9 lutego 2011 r., V CSK 213/10, LEX nr 786681). Zgodnie z art. 55 1 k.c. można wyróżnić niematerialne i materialne składniki przedsiębiorstwa. Składnikami niematerialnymi są m.in. oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części objęte terminem "nazwa przedsiębiorstwa", wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne; koncesje, licencje i zezwolenia; patenty i inne prawa własności przemysłowej; majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne; tajemnice przedsiębiorstwa oraz księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast materialne składniki przedsiębiorstwa to m.in. własność nieruchomości i ruchomości oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości i ruchomości, prawa wynikające z umów najmu lub dzierżawy nieruchomości i ruchomości oraz prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych stosunków prawnych. Zorganizowana część przedsiębiorstwa to zatem pewien zespół składników, co oznacza, iż składniki te musi spajać więź organizacyjna, jakiś czynnik organizacji, ale nie jest to wystarczające, gdyż w skład tego zespołu muszą wchodzić co najmniej dwa składniki: jeden materialny i jeden niematerialny. Tym samym nie stanowiło podstawy do przejścia zobowiązań zbywcy z mocy ustawy w myśl art. 526 k.c. na pozwaną nabycie jedynie pewnych nieruchomości, czyli składników materialnych, jak twierdził zresztą sam powód, nawet jeśli zachodziłaby jakaś więź organizacyjna między nimi, bez jednak zbycia choćby jednego składnika niematerialnego, a temu przeczy literalna treść umowy sprzedaży prawa wieczystego użytkowania gruntów z dnia 19 lutego 1998 r. Wobec zaś braku działania domniemania z art. 3 ust. 1 u.k.w.h. ciężar dowodu spoczywał na powodzie. Ponadto, nie doszło również do przejęcia długu przez pozwaną poprzez zobowiązanie się przez nią jako kupującą w § 6 umowy do zapłaty ceny stronie sprzedającej w ten sposób, że m.in. kwotę 570.044,11 zł miała uiścić przelewem na konto Ministerstwa Skarbu Państwa. Był to bowiem jedynie ustalony przez obie strony umowy sposób zapłaty ceny, zaś jak potwierdza treść pisma (...) S.A. z 19 marca 1998 r. kwota ta, choć została wpłacona przez spółkę (...), to uczyniono to na poczet długu (...) S.A. zabezpieczonego hipoteką. Reasumując, nawet gdyby uznać, że hipoteka (aktualnie – wykreślona) nadal istnieje, to wobec ustalenia, iż nie doszło do sukcesji singularnej bądź uniwersalnej przedmiotowego długu osobistego (...) S.A. w S. hipoteka i tak wygasłaby, zgodnie z wykładnią art. 94 u.k.w.h. dokonaną przez Sąd Najwyższy, którą Sąd Apelacyjny jest w tej sprawie związany. Z tych przyczyn, mimo że w pozostałym zakresie Sąd Odwoławczy w niniejszym składzie podziela argumentację prawną Sądu Apelacyjnego poprzednio rozpoznającego sprawę, to zaskarżony wyrok Sądu I instancji w zakresie rozstrzygnięcia o powództwie głównym i kosztach procesu nie mógł się ostać. W tym stanie rzeczy, uwzględniwszy również zakres wyroku kasatoryjnego Sądu Najwyższego wydanego w niniejszej sprawie, Sąd Apelacyjny stosownie do treści art. 386 § 1 k.p.c. zmienił zaskarżony wyrok w punkcie pierwszym poprzez całkowite oddalenie powództwa głównego, o czym orzekł w punkcie I.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.