Sygn. akt VI Ga 310/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 października 2014 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie VI Wydział Gospodarczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Andrzej Borucki (spr.) Sędziowie: SO Beata Hass – Kloc SO Anna Harmata Protokolant: st. sekr. sądowy Joanna Mikulska po rozpoznaniu w dniu 23 października 2014 r. w Rzeszowie na rozprawie sprawy z powództwa: R. L. przeciwko: (...) S.A. w W. o zapłatę na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w Krośnie V Wydziału Gospodarczego z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt V GCupr 102/14 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Krośnie V Wydziałowi Gospodarczemu do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego. Sygn. akt VI Ga 310/14 UZASADNIENIE wyroku z dnia 23 października 2014 r. Powód R. L. domagał się zasądzenia od pozwanego (...) S.A. w W. kwoty 4.981,50 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 5 grudnia 2013 r. oraz kosztami postępowania. Uzasadniając żądanie pozwu powód wskazał, że w wyniku wypadku komunikacyjnego z dnia 23 września 2013 r. uszkodzeniu uległ pojazd marki J. (...) stanowiący własność poszkodowanego A. G.. Sprawca szkody w dniu wypadku posiadał ubezpieczenie OC pozwanego. Powód w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej wynajął poszkodowanemu samochód zastępczy na okres łączny od dnia 23 września 2013 r. do dnia 28 października 2013 r. Wynajmując pojazd zastępczy poszkodowany zrzekł się części przysługującego mu odszkodowania na rzecz powoda. R. L. wystawił fakturę VAT nr (...) na kwotę 6.457,50 zł z terminem płatności do dnia 4 grudnia 2013 r. za 35-dniowy okres wynajmu pojazdu zastępczego. Ubezpieczyciel uwzględnił częściowo roszczenie powoda wypłacając mu kwotę 1.476,00 zł, odmówił zaś wypłaty dalszej części odszkodowania, tj. kwoty 4.981,50 zł objętej żądaniem pozwu. W dniu 23 stycznia 2014 r. Sąd Rejonowy w Krośnie Wydział V Gospodarczy wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, uwzględniający żądania pozwu ( sygn. akt V GNc upr. 38/14). Pozwany zaskarżył powyższy nakaz zapłaty w całości wnosząc sprzeciw z dnia 24 lutego 2014 r. (data prezentaty), w którym domagał się oddalenia powództwa i zasądzenia od powoda na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Pozwany zarzucił, że czas naprawy i skorelowany z nim czas wynajmu samochodu zastępczego jest zdecydowanie za długi i przekracza faktycznie zaistniały zakres uszkodzeń oraz realne możliwości naprawy. Ubezpieczyciel odpowiada zaś za szkody będące normalnym następstwem zdarzenia powodującego szkodę. W sprzeciwie strona pozwana zawnioskowała m.in. dowód z opinii biegłego ds. motoryzacyjnych celem weryfikacji czasokresu naprawy uszkodzonego pojazdu marki J. o nr rej. (...), oraz oceny długości czasu koniecznego i niezbędnego na naprawę uszkodzonego pojazdu w okolicznościach sprawy. Na rozprawie w dniu 4 czerwca 2014 r. Ubezpieczyciel zarzucił ponadto brak legitymacji czynnej po stronie powoda argumentując, że dołączone do akt oświadczenie upoważniało go jedynie do odbioru odszkodowania. Zakwestionował również wysokość stawki dziennej najmu pojazdu w stosunku do stawek obowiązujących na rynku lokalnym. Strona powodowa w piśmie procesowym z dnia 28 maja 2014 r. podtrzymała żądanie pozwu i twierdzenia zgłoszone na jego poparcie. Wskazała przy tym, że uszkodzenia pojazdu były znaczne, a okres jego naprawy przedłużył się w związku ze sporem z ubezpieczycielem odnośnie akceptacji kosztorysu. W dniu 11 czerwca 2014 r. Sąd Rejonowy w Krośnie V Wydział Gospodarczy wydał w sprawie wyrok, sygn. akt V GC upr. 102/814, na mocy którego zasądził od pozwanego (...) S.A. w W. na rzecz powoda R. L. kwotę 4.981,50 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 5 grudnia 2013 r. do dnia zapłaty (pkt. I) oraz kwotę 717,00 zł tytułem kosztów procesu (pkt. II). Przedstawiając motywy swojego rozstrzygnięcia Sąd Rejonowy wskazał, że w sprawie bezsporny był między stronami fakt zdarzenia drogowego z dnia 23 września 2013 r., w którym uszkodzony został pojazd marki J. (...), stanowiący własność poszkodowanego A. G., oraz fakt posiadania przez sprawcę w dniu wypadku ubezpieczenia OC u pozwanego. Sąd ustalił, że powód w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej wynajął poszkodowanemu samochód marki S. (...) na łączny okres od dnia 23 września 2013 r. do dnia 28 października 2013 r. Poszkodowany A. G. scedował na powoda część wierzytelności przysługujących mu z tytułu odszkodowania wobec (...) S.A., w tym m.in. w zakresie roszczeń z tytułu wynajmu pojazdu zastępczego. Samochód zastępczy był niezbędny A. G. do użytku codziennego, związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z racji funkcji jaką pojazd spełniał wK.(funkcje reprezentacyjne), nie mógł zostać zastąpiony przez inny posiadany (w tym w ramach leasingu) przez poszkodowanego pojazd. Okres wynajmu pojazdu zastępczego był równy okresowi naprawy pojazdu w serwisie. Zgodnie z poczynionymi przez Sąd I instancji ustaleniami faktycznymi czas naprawy wydłużył się na skutek opóźnienia w dostarczeniu części zamiennych, otrzymywanych od oficjalnego przedstawiciela firmy (...) w Polsce ((...)w W.). Zakres uszkodzeń (m.in. utrudnione otwieranie drzwi prawych) w związku z funkcją reprezentacyjną pojazdu wykluczały jego użytkowanie w stanie uszkodzonym. Oględziny pojazdu, sporządzenie kalkulacji i jej zaakceptowanie przez ubezpieczyciela nastąpiły bez zbędnej zwłoki, zaś naprawa została wykonana w przeciągu 8-9 dni po otrzymaniu części zamiennych. Naprawa została ukończona w piątek 25 października 2013 r., zaś pojazd został odebrany w pierwszym możliwym dniu z uwagi na dni pracy kancelarii prawnej poszkodowanego, tj. w poniedziałek 28 października 2013 r., kiedy to również został zwrócony samochód zastępczy. Sąd Rejonowy stwierdził, że brak możliwości użytkowania samochodu własnego ze względu na jego uszkodzenie w wypadku implikuje konieczność wynajęcia innego pojazdu. Najem taki jest ewidentnie powiązany ze zdarzeniem, które leży u podstaw odpowiedzialności odszkodowawczej i jako zwykłe jego następstwo, winien zostać zwrócony poszkodowanemu w postaci równowartości czynszu, który musiał on zapłacić za najem pojazdu zastępczego (art. 361 § 1 i 2 k.c.). Odnosząc się do zarzutów braku legitymacji czynnej po stronie powodowej Sąd uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy cesja wierzytelności z tytułu odszkodowania przysługującego poszkodowanemu na rzecz powoda jest skuteczna. Zdaniem Sądu jeżeli nawet w przedmiotowym dokumencie prywatnym nie zostały wprost użyte określenia „przelew/cesja wierzytelności”, to uznać należy – wobec jego treści – iż jego przedmiotem nie było tylko udzielenie pełnomocnictwa do odbioru odszkodowania w imieniu poszkodowanego, lecz w istocie właśnie cesja należności. Sąd uznał również za niezasadny zarzut nadmiernie wydłużonego okresu naprawy pojazdu argumentując, że refundacji podlegają wydatki rzeczywiście poniesione przez poszkodowanego na najem pojazdu zastępczego. Przy czym okres najmu będący konsekwencję biernego zachowania się poszkodowanego w rozpoczęciu naprawy uszkodzonego pojazdu lub zwłoka zakładu naprawczego w remoncie samochodu nie może obciążać ubezpieczyciela. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie może być mowy o zaniechaniach (opóźnieniach przekładających się na czasokres najmu pojazdu zastępczego) wynikających z winy, czy to samego poszkodowanego, czy też zakładu naprawczego. Pojazd zastępczy został wynajęty dopiero po pozostawieniu pojazdu w zakładzie naprawczym, odebrano go niezwłocznie, tj. w pierwszym możliwym terminie po dokonanej naprawie. W tym też dniu poszkodowany zwrócił pojazd zastępczy. Zdaniem Sądu I instancji, analiza zeznań świadka B. G., skorelowanych z zalegającą w aktach szkodowych fakturą nr (...) wystawioną przez (...)w W. wskazuje, iż sama naprawa (po otrzymaniu części) przebiegała sprawnie, nie odbiegając w sposób znaczny nawet od ustalonego przez stronę pozwaną czasu uzasadnionego najmu (8 dni) powiększonego o czas weekendu, kiedy to odbiór pojazdu nie był możliwy. A zatem także sama naprawa nie może być uznana za wykonaną opieszale, co ewentualnie umożliwiałoby odstąpienie od zasady pełnego naprawienia szkody. W kontekście powyższego Sąd oddalił wniosek dowodowy pozwanego o powołanie biegłego celem ustalenia czasu niezbędnego dla naprawy uznając, że zaistnienie w sprawie uzasadnionego czasu naprawy jest nawet dla osoby nie posiadającej wiedzy specjalnej, oczywiste. Czas bowiem naprawy pojazdu został zdeterminowany trudnościami w dostępie do części zamiennych, a zatem przez zjawisko obiektywne, które nie może obciążać poszkodowanego, a traktować je należy jako normalne następstwo zdarzenia powodującego szkodę, za które odpowiedzialny jest ubezpieczyciel. A zatem postulowany dowód z opinii biegłego był w ocenie Sądu nieprzydatny do rozpoznania istoty sprawy, a przez to zmierzał do niezasadnej zwłoki w postępowaniu. Sąd nie znalazł również podstaw do kwestionowania stawki dobowej najmu pojazdu zastosowanej w niniejszej sprawie. Została ona zaakceptowana przez pozwanego trakcie postępowania likwidacyjnego, nie kwestionował jej również w sprzeciwie od nakazu zapłaty, w którym to – wedle dyspozycji art.. 503 § 1 k.p.c. winien zawrzeć wszystkie twierdzenia i dowody. W ocenie Sądu zatem podniesienie nowych twierdzeń i złożenie wniosków dowodowych w trakcie rozprawy było spóźnione. W konsekwencji powyższego na podstawie art. 822 § 1 k.c. w zw. z art. 35 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych Sąd Rejonowy uwzględnił powództwo. W przedmiocie odsetek ustawowych orzekł zaś na podstawie art. 481 § 1 i 2 k. c. Strona pozwana wniosła apelację od powyższego wyroku zaskarżając go w całości i domagając się jego zmiany poprzez oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi pozwany zarzucił:
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.