Sygn. akt. IC 665/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 października 2014 roku Sąd Okręgowy w Lublinie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego (del. do SO) Piotr Czerski Protokolant: Rafał Marczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2014 roku w L. sprawy z powództwa B. W. przeciwko J. Z. o zapłatę ____________________________________________________________ I. zasądza od pozwanego J. Z. na rzecz powoda B. W. kwotę 85.696,75 zł (osiemdziesiąt pięć tysięcy sześćset dziewięćdziesiąt sześć złotych i siedemdziesiąt pięć groszy) z odsetkami ustawowymi od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia zapłaty; II. oddala powództwo w pozostałej części; III. nakazuje ściągnąć od pozwanego J. Z. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Lublinie kwotę 4.285,00 zł (cztery tysiące dwieście osiemdziesiąt pięć złotych) tytułem części opłaty od pozwu, której powód nie był obowiązany uiścić; IV. pozostałą nieuiszczoną częścią opłaty obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt IC 665/13 UZASADNIENIE W pozwie z dnia 1 lipca 2013 roku powód B. W. domagał się zasądzenia na swoją rzecz od pozwanego J. Z. kwoty 88.359,72 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 1 lipca 2013 r. i zasądzenia od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu według norm przypisanych. W uzasadnieniu wyjaśniono między innymi, że prawomocnym wyrokiem z dnia 5 marca 2013 roku pozwany J. Z. został uznany winnym przestępstwa oszustwa dokonanego w dniu 22 grudnia 1999 r., którym wyrządził powodowi szkodę, utrzymanym przez Sąd Okręgowy w Lublinie. Wyrokiem w sprawie II K 785/11 Sądu Rejonowego w Puławach w stosunku do pozwanego został orzeczony środek karny polegający na obowiązku naprawienia szkody w wysokości 43.665,00 zł. Pozwany wyrządzając powodowi szkodę przestępstwem już w dniu jego popełnienia zobowiązany był do jej naprawienia, a w wypadku zwłoki w jej naprawieniu winien uiścić odsetki ustawowe od dnia przestępstwa, tj. dnia 22 grudnia 1990 r. Jak dotychczas pozwany w żadnym zakresie nie naprawił szkody, przez co skapitalizowane odsetki ustawowe liczone od dnia 22 grudnia 1999 roku zamknęły się na dzień 1 lipca 2013 roku kwotą 88.359,72 zł. Z tych powodów żądanie zasądzenia od pozwanego kwoty skapitalizowanych odsetek jest zasadne. (k. 2-4) W odpowiedzi na pozew pozwany domagał się oddalenia powództwa. Pozwany przyznał, że została wobec niego zasądzona prawomocnie kwota 43.665,00 zł tytułem naprawienia szkody. Kwestionował jednak wydany wyrok jako krzywdzący. (k. 33-33v) Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 22 grudnia 1999 r. sporządzona została w formie aktu notarialnego umowa, w której B. W. zobowiązał się wobec J. Z. dokonać na jego rzecz sprzedaży własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w budynku nr (...) przy ul. (...) w P. o pow. 35,39 m 2 za cenę 37.000,00 zł, przy czym przeniesienie tego prawa miało nastąpić do dnia 30 kwietnia 2000 r. W treści tej samej umowy B. W. potwierdził, że otrzymał już kwotę 37.000,00 zł tytułem zapłaty całej ceny. (wypis AN – k. 78-78v) W dniu 6 kwietnia 2000 r. J. Z. działając na podstawie pełnomocnictwa notarialnego z dnia 22 grudnia 1999 r. zawarł w imieniu własnym oraz B. W. umowę przeniesienia własnościowego prawa do przedmiotowego lokalu za cenę 37.000,00 zł. (wypis AN – k. 79-79v) W dniu 6 kwietnia 2000 r. J. Z. zdawał sobie sprawę, że wartość szkody, którą wyrządza pozwanemu wynosi co najmniej 43.665,00 zł. (zeznania powoda – k. 73, zeznania powoda w charakterze świadka w postępowaniu karnym – k. 99, 108, oświadczenie pisemne powoda – k. 77) Wyrokiem z dnia 6 marca 2012 r. Sąd Rejonowy w Puławach na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł wobec J. Z. środek karny w postaci obowiązku naprawienia szkody poprzez zapłatę kwoty 43.665,00 zł na rzecz B. W., w związku z popełnieniem na jego szkodę przestępstwa w dniu 22 grudnia 1999 r. Przestępstwo to polegało na tym, że w P., woj. (...), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził B. W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego w ten sposób, że obiecał mu udzielenie pożyczki i w związku z tym w dniu 22 grudnia 1999 r. w kancelarii notarialnej notariusza Z. J. zmierzając do przejęcia należącego do B. W. spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego nr (...) przy ul. (...) w P. o wartości 58.665,00 zł zawarł z nim w formie aktu notarialnego (Rep. A nr (...)) umowę sprzedaży zobowiązującej dotyczącej tego lokalu oraz przyjął od niego w formie aktu notarialnego (Rep. A nr (...) – pełnomocnictwo do wykonania tej umowy, zapewniając go, że jest to jedynie forma zabezpieczenia wcześniej uzgodnionej z nim pożyczki w kwocie 25.000,00 zł, przy czym w akcie notarialnym – umowie sprzedaży zobowiązującej jako wartość zakupu nieruchomości wskazano kwotę 37.000,00 zł, zaś udzielił mu pożyczki w kwocie 25.000,00 zł, na poczet której B. W. spłacił mu kwotę 10.000,00 zł - po czym w dniu 6 kwietnia 2000 r. na podstawie udzielonego mu pełnomocnictwa zawarł z samym sobą i na swoją rzecz umowę przeniesienia spółdzielczego prawa do lokalu w formie aktu notarialnego (Rep. A nr 1452/2000) przed notariuszem M. N., co uczynił wbrew ustnym uzgodnieniom dotyczącym umowy pożyczki, spłaty tej pożyczki i sposobu jej zabezpieczenia, czyniąc w ten sposób straty w kwocie 43.665,00 zł na szkodę B. W.. (k. 15v, 128-130v)) Wyrokiem z dnia 5 marca 2013 r. Sąd Okręgowy w Lublinie w powyższym zakresie utrzymał w mocy powyższy wyrok, który tym samym stał się prawomocny. (k. 17, 144-144v) Pozwany nie wykonał powyższego obowiązku naprawienia szkody. (fakt przyznany przez pozwanego – k. 33-33v). Prowadzone postępowanie egzekucyjne również nie do prowadziło do skutecznego wyegzekwowania przedmiotowej należności. (zaświadczenie – k. 160) Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie powołanych wyżej dokumentów, które nie były kwestionowane przez strony procesu i nie budziły wątpliwości Sądu. Sąd dał też wiarę powołanym wyżej zeznaniom powoda, ponieważ są one konsekwentne i spójne z pozostałymi dowodami. Pozwany nie kwestionował przy tym omawianych zeznań powoda. Z kolei z uwagi na niestawiennictwo pozwanego, pomimo kilkukrotnych wezwań, Sąd pominął dowód z jego zeznań. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że nie ma przeszkód prawnych, aby w niniejszym postępowaniu uwzględnić żądanie zasądzenia odsetek od kwoty głównej objętej wyrokiem sądu karnego. Szkodą, do której naprawienia sąd karny zobowiązał sprawcę, jest bowiem równowartość rzeczywistej szkody wynikłej bezpośrednio z przestępstwa i nie było dopuszczalne uwzględnianie przy ustalaniu jej wysokości tych składników i elementów szkody, które wynikły z następstw czynu, np. odsetek
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.