I. uznaje oskarżonego A. D. winnym tego, że w nocy z 13/14 sierpnia 2013 r. we W.dokonał zaboru w celu krótkotrwałego użycia pojazdu marki A. (...)o nr rej. (...)o wartości 9.000 zł w ten sposób, że posługując się oryginalnym kluczykiem otworzył w/w pojazd i odjechał nim, czym działał na szkodę D. Ś.
i za to na podstawie art.
wymierza mu karę 6 /sześciu/ miesięcy pozbawienia wolności; III. na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzeka wobec oskarżonego A. D. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 /dwóch/ lat; IV. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. łączy orzeczone wobec oskarżonego A. D. kary pozbawienia wolności i wymierza mu karę łączną 2 /dwóch/ lat pozbawienia wolności; V. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu A. D. okres zatrzymania w dniu 14 sierpnia 2013 r. przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jako równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności; VI. na podstawie art. 29 ust 1 ustawy prawo o adwokaturze zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. J. kwotę 504 zł plus 115,92 VAT tytułem zwrotu kosztów udzielonej obrony z urzędu; VII. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwalnia oskarżonego A. D. od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. Sygn. akt II K 647/14 UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Oskarżony A. D. przyjechał się wraz D. Ś.
kary 6 miesięcy pozbawienia wolności, wymierzenie kary łącznej 2 lat pozbawienia wolności, orzeczenie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 lat oraz zwolnienie od kosztów sądowych. Oskarżony A. D. wniósł jak jego obrońca. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego A. D.w zakresie tego, iż nie zamierzał on dokonać kradzieży samochodu marki A. (...), którego współwłaścicielem był D. Ś.
Oskarżony bowiem spożywał alkohol, a następnie w dniu 14 sierpnia 2013r. około godziny 0.38 na ul. (...) w P. prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny marki A. (...) o nr rej. (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości wynoszącym 0,76 mg alkoholu w dm 3 wydychanego powietrza. Sąd, określając stan nietrzeźwości oskarżonego, przyjął wynik pierwszego badania wynikający z protokołu z przebiegu badania stanu trzeźwości oskarżonego urządzeniem elektronicznym, jako najbliższy czasowo chwili popełnienia czynu zabronionego. Uprzednie spożywanie przez oskarżonego A. D. alkoholu w postaci piwa świadczy, iż kierując pojazdem miał on świadomość, że jego zachowanie wyczerpuje znamiona przestępstwa. Wina oskarżonego A. D. w zakresie przypisanych mu czynów nie budzi wątpliwości. Wobec oskarżonego nie zachodziły jakiekolwiek okoliczności, które mogłyby wpływać na umniejszenie jego winy. Oskarżony A. D. działał z winy umyślnej z zamiarem bezpośrednim. Oskarżony bowiem chciał popełnić przypisane mu czyny. Stopień społecznej szkodliwości czynów oskarżonego ocenić należy jako znaczny. Zgodnie z art. 115 § 2 k.k. przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości bierze się pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiar wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Na ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynu oskarżonego z art. 289 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. wpływa przede wszystkim sposób i okoliczności popełnienia tego czynu przez oskarżonego. Oskarżony A. D. zabierając bez pozwolenia D. Ś.
Sąd miał natomiast na uwadze, iż oskarżony kierował samochodem w stanie nietrzeźwości w godzinach nocnych. Inaczej społeczną szkodliwość tego czynu oskarżonego należałoby oceniać, gdyby poruszał się w godzinach dziennych pojazdem znajdując się w stanie nietrzeźwości. A. D. przejechał około 7 km, przemieszczał się drogą pomiędzy kurortami nadmorskimi. Prowadząc samochód po spożyciu alkoholu oskarżony stwarzał realne niebezpieczeństwo zarówno dla siebie jak i innych potencjalnych uczestników ruchu drogowego, tym bardziej że oskarżony nie posiadał uprawnień do kierowania pojazdami. Nie bez znaczenia dla oceny tego niebezpieczeństwa pozostaje także okoliczność, iż oskarżony kierując pojazdem spowodował kolizję drogową – uderzył w latarnię uliczną. Kierując samochodem marki A. (...) oskarżony znajdował się w stanie nietrzeźwości przeszło trzykrotnie przekraczającym granicę wynikającą z art. 115 § 16 pkt 2 k.k. A. D. powinien przewidywać następstwa jazdy po spożyciu alkoholu, a przede wszystkim nie powinien nigdy dopuścić do takiej sytuacji, że wsiadł do samochodu po spożyciu alkoholu. Jako okoliczność obciążającą Sąd wziął pod rozwagę uprzednią karalność oskarżonego A. D., w zakresie czynu z art. 289 § 2 k.k. z wyjątkiem tej, która stała się podstawą do ustalenia działania oskarżonego w warunkach powrotu do przestępstwa. Jako okoliczność łagodzącą Sąd potraktował przyznanie się oskarżonego do popełnienia zarzucanych mu czynów. W tych warunkach za współmierne do stopnia zawinienia oraz społecznej szkodliwości czynów oskarżonego Sąd uznał kary wskazane we wniosku obrońcy oskarżonego o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzania postępowania dowodowego i wymierzył A. D. za występek z art. 289 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. karę 2 lat pozbawienia wolności oraz za występek z art.
karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. Sąd połączył orzeczone wobec oskarżonego A. D. za przypisane mu występki kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną 2 lat pozbawienia wolności. Wymierzając oskarżonemu karę łączną Sąd miał na uwadze pogląd wyrażony przez Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z dnia z dnia 30 października 2013 r. II AKa 157/13, KZS 2013/12/38, iż wymiar kary łącznej opiera się na stopniu związku podmiotowo-przedmiotowego pomiędzy poszczególnymi przestępstwami. Związek przedmiotowy wynika z tożsamości pokrzywdzonych, ilości i rodzaju naruszonych dóbr prawnych, sposobu działania sprawcy, bliskości czasowej poszczególnych przestępstw. W związku podmiotowym chodzi o pobudki jakimi kierował się sprawca, podobieństwo rodzajów winy, zamiarów. Kara łączna stanowi syntetyczną, całościową ocenę zachowań sprawcy i musi być postrzegana jako instytucja gwarantująca racjonalność karania w stosunku do sprawcy wielu przestępstw. Z uwagi na charakter występków, których dopuścił się oskarżony A. D. Sąd wymierzając karę łączną zastosował wobec niego zasadę absorpcji. Stosując tę zasadę uwzględnił Sąd czasookres popełnienia czynów przypisanych oskarżonemu, motywy jego działania, ten sam rodzaj winy. Z uwagi na fakt, że w czasie popełnienia przestępstwa z art.
oskarżony był w stanie nietrzeźwości Sąd był zobligowany, na podstawie art. 42 § 2 k.k., orzec wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym. Przesłanką stosowania tego środka karnego jest zagrożenie, które mógłby w przyszłości spowodować oskarżony. Zakres, a także czas trwania tego środka zależny jest od stopnia zagrożenia jakie może stwarzać powrót sprawcy do uczestnictwa w ruchu. Ten zaś oceniać należy na podstawie okoliczności konkretnego wypadku, okoliczności wskazujących na stosunek sprawcy do obwiązujących zasad bezpieczeństwa, na stopień jego poczucia odpowiedzialności. Decydującym jest tu także stopień zagrożenia dla ruchu ze strony sprawcy – im większe to spodziewane zagrożenie, tym dłuższy powinien być okres obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Ratio legis środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych polega bowiem na tym, aby osoby nie przestrzegające zasad bezpieczeństwa ruchu, czy to z braku wyobraźni, czy z braku poczucia odpowiedzialności z tego ruchu wyłączyć. Jest to najskuteczniejszy sposób wzmożenia bezpieczeństwa na drogach, zmuszenia naruszających zasady bezpieczeństwa do ich przestrzegania w przyszłości, przekonania wszystkich uczestników ruchu o potrzebie bezwzględnego podporządkowania się ustanowionym zasadom ruchu (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24.04.2982 r. VKRIV 106/82, OSNPG 1982/8/108). Wobec powyższego uwzględniając stan nietrzeźwości A. D., a jednocześnie, iż oskarżony spowodował realnie zagrożenie dla siebie i innych potencjalnych użytkowników drogi, po której się poruszał, Sąd uznał iż odpowiednio wychowawczym będzie orzeczenie wobec oskarżonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 lat. Oskarżony, powinien przewidywać następstwa jazdy po spożyciu alkoholu, a przede wszystkim nie powinien nigdy dopuścić do takiej sytuacji, że kierował samochodem po spożyciu alkoholu. Oskarżony poruszając się samochodem osobowym w stanie nietrzeźwości, okazał rażące lekceważenie zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego. W ocenie Sądu takie rozstrzygnięcie o karach jednostkowych, o karze łącznej oraz środku karnym uświadomi oskarżonemu naganność jego czynu i zapobiegnie ponownemu popełnieniu przez A. D. przestępstwa. Orzeczone wobec oskarżonego kary jednostkowe, kara łączna oraz środek karny, zdaniem Sądu uświadomią oskarżonemu konieczność przestrzegania prawa. Natomiast w zakresie prewencji generalnej, rozstrzygnięcia te zaspokoją społeczne poczucie sprawiedliwości i będą pozytywnie kształtowały świadomość prawną społeczeństwa. Sąd nie dopatrzył się wobec oskarżonego A. D. pozytywnej prognozy kryminologicznej i tym samym możliwości warunkowego zawieszenia orzeczonej kary pozbawienia wolności. A. D. jest sprawcą niepoprawnym, powracającym do przestępstwa. Był on uprzednio karany, w tym za przestępstwa przeciwko mieniu. Wymierzone mu kary pozbawienia wolności nie przyniosły wobec oskarżonego skutku resocjalizacyjnego. Kary te nie spowodowały zmiany w zachowaniu oskarżonego. W szczególności przypisanych mu czynów oskarżony dopuścił się podczas przerwy w karze udzielonej mu na mocy postanowienia Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 13 lutego 2013 r. W toku postępowania przygotowawczego w niniejszej sprawie oskarżony był zatrzymany w dniu 14 sierpnia 2013 r. Z tego względu Sąd, na podstawie art. 63 § 1 k.k., na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu wskazany okres zatrzymania przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jako równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności. W toku postępowania oskarżonemu A. D. Sąd wyznaczył z urzędu obrońcę w osobie adw. A. J.. Obrońca oskarżonego na rozprawie wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów obrony z urzędu udzielonej oskarżonemu według norm wynikających z przepisów w stawkach minimalnych i oświadczył, iż koszty te nie zostały uiszczone. Z tego względu Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. J. kwotę 504 zł plus 115,92 VAT tytułem zwrotu kosztów udzielonej obrony z urzędu. Zasądzona kwota mieści się w granicach stawek minimalnych określonych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U Nr 163 poz. 1348 z późn. zm.). Oskarżony A. D. ma 40 lat, z zawodu jest mechanikiem samochodowym, aktualnie odbywa karę pozbawienia wolności, przed osadzeniem utrzymywał się z zasiłku dla bezrobotnych w kwocie 540 zł, nie posiada wartościowego majątku, nie posiada nikogo na utrzymaniu. Sąd, na podstawie art. 624 § 1 k.p.k., zwolnił oskarżonego A. D. od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. Uiszczenie przez oskarżonego tychże kosztów w niniejszej sprawie uznać należało bowiem za zbyt uciążliwe.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.