IV Kz 73/13

Sygn. akt IV Kz 73/13 POSTANOWIENIE Dnia 11 marca 2013 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący SSO Joanna Żelazny Sędziowie: SSO Anna Bałazińska - Goliszewska SSO Krzysztof Głowacki (spr.) Protokolant Aneta Malewska przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Tomasza Fedyka po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 11 marca 2013 r. w sprawie przeciwko W. R. oskarżonemu o czyn z art.286§1 kk. i inne po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez adw. J. K. na postanowienie Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt V K 2217/07 w przedmiocie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu na mocy art.437§1 kpk p o s t a n o w i ł: zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, iż zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. K. kwotę 206,64 zł (dwieście sześć złotych i sześćdziesiąt cztery grosze) z VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt V K 2217/07 Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia, na podstawie art.29 ust.1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze oraz §14 ust.2 pkt.3, §16, §2 ust.3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. K. kwotę 103,32 zł z VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu (k. 30676 tom 154). Wyżej wskazane postanowienie w części, tj. w zakresie w jakim Sąd nie uwzględnił wniosku obrońcy o zasądzenie kosztów nieopłaconej a udzielonej z urzędu pomocy prawnej, zaskarżył adw. J. K., zarzucając: „naruszenie §14 ust.2 pkt.3 i §16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (…) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów udzielonej pomocy prawnej z urzędu oskarżonemu W. R. w kwocie 103,32 zł., podczas gdy kwota ta jest błędna oraz nie uwzględnia faktu udziału obrońcy w dwóch terminach, w jakich przeprowadzana była czynność procesowa, tym samym prawidłowo wyliczona kwota wynosi 619,92 zł.”. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz adwokata J. K. kwoty 619,02 zł z VAT z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu (k. 30678 – 30679, t. 154). Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Zażalenie jedynie częściowo zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż czynność, dla której dokonania wyznaczony został adw. J. K., polegała na udziale w przesłuchaniu świadka przez sąd wezwany, a zatem nie był to udział obrońcy w rozprawie. W rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie została natomiast określona minimalna stawka za tego rodzaju czynność. Zgodnie więc z §5 rozporządzenia wysokość stawki minimalnej należało ustalić, przyjmując za podstawę stawkę w sprawie o najbardziej zbliżonym rodzaju. W rozpoznawanym przypadku, jak trafnie uczynił to Sąd Rejonowy, będzie to udział w kolejnym terminie rozprawy. Nie sposób zgodzić się przy tym ze skarżącym, aby za jego udział we wskazanym wyżej posiedzeniu, należna była mu stawka jak za obronę przed sądem rejonowym w postępowaniu zwyczajnym (§14 ust.2 pkt.3 rozporządzenia). Powierzonej adw. J. K. czynności nie można bowiem utożsamiać z nakładem pracy, jakim musi się wykazać obrońca oskarżonego ustanowiony z urzędu w sprawie, kiedy to, zapoznaje się on z całym jej materiałem, analizuje wszelkie jej okoliczności i ustala z oskarżonym linię obrony, a następnie realizuje ją w toku całego postępowania. Trafnie natomiast podniesiono w zażaleniu, iż skarżący uczestniczył w dwóch terminach wyznaczonych przez sąd wezwany dla przesłuchania świadka, tj. w dniu 4 lipca 2012 r. oraz 30 lipca 2012 r. (k. 30 i k. 35 akt o sygn. VII Ko 791/12). Tym samym należne skarżącemu wynagrodzenie liczone winno być w podwójnej przyjętej przez Sąd Rejonowy stawce, a zatem wynieść powinno 206,64 zł. W tym stanie rzeczy, Sąd Okręgowy postanowił jak na wstępie.