Kodeksu postępowania cywilnego z uwagi na nie wezwanie do udziału w sprawie w charakterze zainteresowanego płatnika składek, tj. Wytwórni (...) S.A. w Ł., które to spowodowało nieważność postępowania wynikającą z art. 379 pkt 5 k.p.c. - naruszenie art. 232 k.p.c. polegające na wydaniu wyroku bez wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czy zaległe świadczenie nie zostało w całości uregulowane przez płatnika składek, - naruszenie art. 61 ust. 1 pkt ustawy z dnia 25.06.1999r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa ( Dz. U. z 2014r., poz. 159 ) poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i ustalenie, że to na organie rentowym spoczywa obowiązek wyrównania zasiłku chorobowego za miesiąc 10.2013r. Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie odwołania od decyzji z dnia 07.04.2014r. W odpowiedzi na powyższe wnioskodawca wniósł o oddalenie apelacji organu rentowego. Sąd Okręgowy w Łodzi zważył co następuje. Apelacja zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 379 pkt 5 kpc nieważność postępowania zachodzi, jeżeli strona została pozbawiona możności obrony swych praw. Pozbawienie strony możności obrony swych praw polega na uniemożliwieniu jej uczestniczenia w postępowaniu rozpoznawczym wbrew jej woli. Najczęściej zachodzi to poprzez niezawiadamianie o terminie posiedzeń, pozbawienie możności składania pism procesowych czy wniosków dowodowych (zob. wyr. SN z 10.1.2001 r., I CKN 999/98, niepubl.). Innymi słowy pozbawienie strony możności obrony swych praw polega na tym, że z powodu wadliwości procesowych sądu lub strony przeciwnej, będących skutkiem naruszenia konkretnych przepisów kodeksu postępowania cywilnego, strona nie mogła brać i nie brała udziału w postępowaniu lub jego istotnej części (zob. wyrok SN z dnia 10 maja 1974 r., II CR 155/74, OSP 1975, z. 3, poz. 66; postanowienie SN z dnia 6 marca 1998 r., III CKN 34/98, Prok. i Pr.-wkł. 1999, nr 5, poz. 41; wyrok SN z dnia 13 czerwca 2002 r., V CKN 1057/00, LEX nr 55517). Ocena, czy doszło do pozbawienia strony możności obrony jej praw, powinna być dokonywana przez pryzmat konkretnych okoliczności sprawy. A zatem analizując, czy doszło do pozbawienia strony możności działania, trzeba w pierwszej kolejności rozważyć, czy nastąpiło naruszenie przepisów procesowych, następnie ustalić, czy uchybienie to wpłynęło na możność strony do działania w postępowaniu, w końcu zaś ocenić, czy pomimo zaistnienia tych okoliczności strona mogła bronić swych praw w procesie. Dopiero w razie kumulatywnego spełnienia wszystkich tych przesłanek można przyjąć, że strona została pozbawiona możności działania. (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 2008 r., V CSK 488/07 Lex nr 424315). Zgodnie z art.
kpc w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych stronami są ubezpieczony, inna osoba, której praw i obowiązków dotyczy zaskarżona decyzja, organ rentowy i zainteresowany. Zainteresowanym jest ten, czyje prawa lub obowiązki zależą od rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli osoba taka nie została wezwana do udziału w sprawie przed organem rentowym, sąd wezwie ją do udziału w postępowaniu bądź z urzędu, bądź na jej wniosek lub na wniosek jednej ze stron (§ 2 wskazanego przepisu). Tym samym zainteresowanym w rozumieniu art.
jest ten, czyich praw lub obowiązków dotyka bezpośrednio wydana decyzja - co daje jej przymiot strony bez potrzeby wszczynania wobec niej odrębnego postępowania ustalającego związek jej sfery prawnej z zaskarżoną decyzją (postanowienie Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 24 listopada 1994 r. III AUo 6/94 Wokanda 1995/3/48 LEX 9209). Stronami postępowania przed sądem rozpoznającym sprawę z zakresu ubezpieczeń społecznych są (w znaczeniu muszą być) wszystkie podmioty materialnego stosunku ubezpieczenia społecznego, czyli osoby wymienione w art.
k.p.c. (Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 29 grudnia 2004 r. III AUa 2134/03LEX nr 151776). Zakład pracy, który ustala i wypłaca pracownikowi zasiłek przewidziany w ustawie z o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa - bez względu na to, z jakich środków - ma prawo brać udział w postępowaniu odwoławczym w tym przedmiocie w charakterze strony. (porównaj odpowiednio wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 1986 r. II UR 1/83 (...) LEX 14889 teza wydana na gruncie nieobowiązujących już przepisów jednakże mająca analogiczne zastosowanie pod rządami obowiązującej ustawy zasiłkowej). Sąd Najwyższy przyjmuje, że niewezwanie przez sąd zainteresowanego do udziału w sprawie powoduje nieważność postępowania (wyrok SN z dnia 3 października 1996 r., II URN 36/96, OSNAPiUS 1997, nr 9, poz. 156; uchwała SN z dnia 29 lipca 1998 r., III ZP 20/98, OSNAPiUS 1998, nr 23, poz. 690; wyrok SN z dnia 15 lipca 1999 r., II UKN 52/99, OSNAPiUS 2000, nr 22, poz. 826 oraz wyrok SN z dnia 8 grudnia 2000 r., II UKN 128/00, OSNAPiUS 2002, nr 15, poz. 368; OSP 2003, z. 3, poz. 30, z glosą M. Cholewy; por. też wyrok SA w Katowicach z dnia 5 października 2006 r., III AUa 916/05, Lex nr 310435). Według wyroku SA w Katowicach z dnia 29 listopada 2005 r., III AUa 1231/04 (OSA w K. 2006, nr 2, poz. 2). Na gruncie rozpoznawanej sprawy zaskarżoną decyzją Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił A. U. prawa do zasiłku chorobowego za okres od 6 września 2013 r. do 31 października 2013 r. podnosząc, iż uprawnienia do wypłaty wnioskodawcy zasiłku chorobowego posiada płatnik składek (...) S.A. Niemniej jednak w związku z trudną sytuacją finansową firmy, decyzją z dnia 21 marca 2014 r. ZUS postanowił przejąć obowiązek wypłaty przysługujących wnioskodawcy świadczeń za okres od dnia 01 listopada 2013 r. Natomiast wnioskodawca, domagał się zmiany decyzji i przyznania spornego prawa za miesiąc październik 2013 r. oraz dodatkowo przyznania od ZUS odsetek ustawowych od spornego świadczenia, a także wypłaty zasiłku chorobowego za miesiąc listopad 2013 r. i świadczenia rehabilitacyjnego za grudzień 2013r z ustawowymi odsetkami. W ocenie Sądu Okręgowego skoro nie ulega wątpliwości - co dostrzegł także Sąd I instancji, nie wyciągając jednak z tego odpowiednich wniosków - iż płatnicy składek zgłaszający do ubezpieczenia chorobowego powyżej 20 ubezpieczonych ponoszą odpowiedzialność za zawinioną nieterminową wypłatę świadczeń (z tego tytułu organ rentowy – jeśli wypłaci świadczenie z ubezpieczenia chorobowego za takiego płatnika składek – ma wobec niego zwiększone roszczenia składkowe: o dokonane wpłaty wraz z należnymi odsetkami), to niewątpliwie decyzje organu rentowego w przedmiocie wypłaty zasiłku chorobowego należnego pracownikom nie są obojętne dla ich praw i obowiązków. W związku z tym bezsprzecznie (...) S.A. jako pracodawca ubezpieczonego i płatnik składek jest zainteresowanym w sprawie. Zaskarżona decyzja w przedmiocie prawa A. U. do zasiłku chorobowego za okres od 6 września 2013 r. do 31 października 2013 r. niewątpliwie wpływa na prawa i obowiązki pracodawcy ubezpieczonego. Z tych też względów w przedmiotowej sprawie ma on status zainteresowanego i winien brać udział w postępowaniu. Zdaniem Sądu II instancji apelujący trafnie zatem zarzuca, iż (...) S.A. z naruszeniem art.
nie zostało wezwane do udziału w sprawie w charakterze zainteresowanego, co skutkowało nieważnością tak przeprowadzonego postępowania – art. 379 pkt 5 kpc. Wyżej wymieniony podmiot w wyniku naruszenia przez Sąd Rejonowy wspomnianych przepisów procesowych, nie miał żadnej możliwości działania w postępowaniu i obrony swych praw. Postępowanie to musi więc zostać powtórzone z jego udziałem. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Okręgowy uznał, iż zaskarżony wyrok na podstawie art. 386 § 2 kpc oraz z 108 § 2 kpc należało uchylić, znieść postępowanie przed Sądem I instancji od dnia 16 maja 2014 r. (z chwilą przeprowadzenia pierwszej czynności bez udziału (...) SA w charakterze zainteresowanego – zarządzenie o wyznaczeniu rozprawy) i przekazać sprawę Sądowi Rejonowemu dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygniecie w przedmiocie kosztów procesu za drugą instancję. Orzekając w powyższy sposób Sąd II instancji nie badał zasadności apelacyjnych zarzutów dotyczących naruszenia art. 232 k.p.c. poprzez wydanie wyroku bez wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (bez zbadania czy zaległe świadczenie nie zostało w całości uregulowane przez płatnika składek), nadto naruszenia art. 61 ust. 1 pkt ustawy z dnia 25 czerwca 1999r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz.U. z 2014r., poz. 159) poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i ustalenie, że to na organie rentowym spoczywa obowiązek wyrównania zasiłku chorobowego za miesiąc październik 2013 r. Wobec braku udziału zainteresowanego w procesie przed Sądem I instancji, wydane orzeczenie nie nadawało się bowiem do merytorycznej kontroli instancyjnej. Sąd Okręgowy był zatem zwolniony z analizy poprawności wydanego przez Sąd Rejonowy rozstrzygnięcia. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd pierwszej instancji celem wyjaśnienia kwestii spornej winien rozpoznać sprawę przy udziale wszystkich stron uprawnionych do działania w procesie, w tym zainteresowanego. Dopiero bowiem, spełnienie tego wymogu poprzez usunięcie wad wywołujących nieważność stworzy gwarancje obiektywnego rozpoznania roszczeń wnioskodawcy, stronie pozwanej i zainteresowanemu da zaś możliwość obrony ich stanowiska i pozwoli na merytoryczną instancyjną kontrolę wydanego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.