Sąd ustalił wówczas, że oskarżony kierował samochodem w stanie nietrzeźwości i dodatkowo będąc już wcześniej karany za przestępstwo z art.
Wyrokiem tym orzeczono wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 5 lat. Oskarżony był także karany za przestępstwo z art.
Także i w tej sprawie Sąd ustalił, że oskarżony kierował samochodem w stanie nietrzeźwości i dodatkowo będąc już wcześniej karany za przestępstwo z art.
Wyrokiem tym orzeczono wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 4 lat. Oba wyroki zostały objęte wyrokiem łącznym z dnia 26 października 2012r. sygn. akt II K 1309/12., którym orzeczono łączny zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 7 lat. Dowód : - częściowo wyjaśnienia oskarżonego J. S. k.34-35v., - zeznania świadka A. G. k. 13v., k. 34v-35, - zeznania świadka E. W. k. 48-48, - zeznania świadka B. S.
kk, za który oskarżony został skazany wyrokiem jednostkowym, nie jest przestępstwem podobnym do przestępstwa z art. 244 kk w rozumieniu art. 115 § 3 kk. Przestępstwa z art. 244 kk i z art.
kk nie są tego samego rodzaju, są wymierzone przeciwko różnym dobrom chronionym prawnie, jeśli podstawą przyjęcia kwalifikacji z art.
kk jest uprzednie skazanie sprawcy za przestępstwo z art.
Dopuszczalne byłoby przyjęcie działania oskarżonego w warunkach recydywy zwykłej tylko wtedy, gdyby podstawą przyjęcia kwalifikacji prawnej z art.
kk było popełnienie czynu z art.
kk w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo, a taka sytuacja w mniejszej sprawie nie zaistniała (podobnie: wyrok SN z dnia 12.12.2012r. sygn. akt II KK 300/12, LEX 1231513). Stopień społecznej szkodliwości zachowania oskarżonego należy ocenić jako wysoki, choć nie w stopniu nadmiernym. Na taką ocenę wskazuje to, że oskarżony po raz kolejny złamał sądowy zakaz kierowania samochodem w ruchu lądowym, wcześniej czynił to już trzykrotnie. Oskarżony nie wskazał prawdziwych przyczyn złamania zakazu, jego wyjaśnienia w tej części zostały uznane za niewiarygodne, co pozwala na wnioskowanie, że złamał ten zakaz bez żadnego ważnego powodu. Dla oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu nie pozostaje obojętne to, że oskarżony wbrew sądowemu zakazowi przejechał krótki odcinek drogi publicznej, kilkadziesiąt metrów. Umyślność działania oskarżonego, zamiar bezpośredni nie budzi wątpliwości. Oskarżony miał bowiem pełną świadomość, że kieruje samochodem wbrew orzeczonemu zakazowi. Stopień winy oskarżonego choć wysoki, to nie osiągnął nadmiernego stopnia, o czym świadczy to, że bez żadnego ważnego powodu zdecydował się na złamanie obowiązującego zakazu, z drugiej strony natomiast jadąc tak niewielki odcinek drogi nie można mu przypisać istotnie złej woli, czy istotnego braku poszanowania przestrzegania sądowego zakazu. Kierując się dyrektywami sądowego wymiaru kary, mając na uwadze okoliczności decydujące o uznaniu stopnia społecznej szkodliwości czynu oskarżonego, stopnia winy wskazane powyżej, a także dotychczasowy sposób życia oskarżonego, jego uprzednią karalność, w tym za przestępstwa podobne, popełnienie czynu w okresie próby zakreślonym wyrokiem z dnia 29.05.2013r. Sąd uznał, że adekwatną do czynu popełnionego przez oskarżonego jest kara orzeczona w wymiarze 5 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd uznał przy tym, że uprzednia karalność oskarżonego nie przekreśla postawienia pozytywnej prognozy kryminologicznej. Wprawdzie oskarżony naruszył sądowy zakaz kierowania pojazdami mechanicznymi w ruchu lądowym, to jednak pokonanie krótkiego odcinka drogi świadczy o tym, że nie cechowało go wysokie natężenie złej woli. Oskarżony co do zasady respektuje orzeczony sądowy zakaz. W przeciwnym razie mieszkając bezpośrednio przy Komisariacie Policji, będąc znanym funkcjonariuszom Policji tego Komisariatu jako osoba posiadająca zakaz kierowania samochodem, z pewnością byłby wielokrotnie zatrzymywany do kontroli. Taki wniosek wypływa z faktu, że właśnie z tego powodu i wyłącznie z tego powodu, że jest on znany pracującym tam policjantom, został zatrzymany do kontroli drogowej. Wiek oskarżonego z jednej strony, brak istotnych naruszeń prawa, warunki osobiste, dają podstawy do wnioskowania, że kara pozbawienia wolności orzeczona z warunkowym zawieszeniem jej wykonania jest wystarczająca dla osiągnięcia celów kary i zapobiegnie popełnieniu w przyszłości przestępstwa zwłaszcza, że zaistnieją podstawy do zarządzenia wykonania kary 3 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem z dnia 29 maja 2013 r. Oskarżony nie jest osobą tak zdemoralizowaną, by proces jego resocjalizacji należałoby przeprowadzać w warunkach więziennych. Długi okres próby (5 lat) pozwoli na zweryfikowanie prawidłowości postawionej prognozy kryminologicznej. By oskarżony nie czuł się bezkarny i odczuł wagę popełnionego czynu Sąd uznał za zasadne, by obok kary pozbawienia wolności orzeczonej z warunkowym zawieszeniem jej wykonania orzec karę 80 stawek dziennych grzywny, co odpowiada stopniowi społecznej szkodliwości czynu, jak i stopniowi winy i okolicznościom czynu. Zważywszy na to, że oskarżony jest osobą starszą, utrzymuje się z emerytury w wysokości 800 zł. i z racji wieku jego możliwości zarobkowe są istnie ograniczone, Sąd ustalił wysokość stawki dziennej grzywny na 10 zł. Stałe dochody oskarżonego dały podstawy do obciążenia go kosztami sądowymi w oparciu o art. 627 kpk, w tym opłatą wymierzoną od kary pozbawienia wolności i kary grzywny na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 3 ust. 2 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.