ma charakter prawno-kształtujący, to odsetki od zwaloryzowanego świadczenia pieniężnego przysługują od daty wyroku uwzględniającego powództwo, zgodnie z żądaniem strony powodowej. O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o art. 98 kpc. Apelację od powyższego orzeczenia wniosła pozwana zaskarżając go w całości i wnosząc o jego zmianę i oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstw procesowego w obu instancjach, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach procesu. Zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 48 ust.5 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych poprzez błędne uznanie, iż kaucja mieszkaniowa w tym przypadku podlega zwrotowi, i to w formie zwaloryzowanej, pomimo wyłączenia możliwości waloryzacji; a to art. 3581§ 3 k.c. poprzez przyjęcie, iż przepis ten znajdzie zastosowanie w niniejszej sprawie, gdy tymczasem możliwość jego zastosowania została wyłączona, a nawet jeśli przyjąć zasadność jego zastosowania, to przepis ten został naruszony przez brak rozważenia przez Sąd interesów ekonomicznych obu stron, albowiem pozwana nigdy nie otrzymałaby od poprzedniego wynajmującego kaucji zwaloryzowanej na takich zasadach, na jakich dokonał tego Sąd I instancji w odniesieniu do roszczenia powodów; a to art. 7 ust.3 w zw. z art. 9 ust. 1 i 2 ustawy o zasadach przekazywania zakładowych budynków mieszkalnych przez przedsiębiorstwa państwowe poprzez uznanie, że kaucja mieszkaniowa podlega waloryzacji na podstawie art. 3581 § 3 k.c.; a to niezastosowaniu art. 5 k.c. przy ustaleniu, czy kaucja podlega waloryzacji. Ponadto zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż powódka wpłaciła kaucje mieszkaniową na rzecz kopalni i naruszenie przepisów postępowania a to art. 233 k.p.c. poprzez przyjęcie, iż umowa najmu stanowi dowód wpłaty kaucji. Sąd Okręgowy zważył co następuje. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, a Sąd Odwoławczy nie przeprowadził postępowania dowodowego. Art. 505 13 k.p.c. jest przepisem szczególnym do art. 387 § 1 k.p.c. Jeżeli Sąd drugiej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa. Mając na względzie powyższe unormowania, Sąd Odwoławczy dokonując oceny całości ustaleń i oceny prawnej uznał, że apelacja pozwanej jest nieuzasadniona i jako taka nie może odnieść w żadnym zakresie oczekiwanego przez skarżącą skutku. Sąd Rejonowy prawidłowo zakwalifikował żądanie powodów. Poczynione ustalenia faktyczne mają swoją podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym, który w zakresie dokonanych ustaleń jest logiczny, a informacje zawarte w poszczególnych źródłach dowodowych zostały przez Sąd Rejonowy ocenione prawidłowo. Swobodna ocena wiarygodności i mocy dowodów dokonana w zaskarżonym wyroku nie wykracza poza uprawnienia wynikające z art. 233 k.p.c. Sąd Odwoławczy w całości przyjął za własne ustalenia faktyczne Sądu I instancji, uznając, że zarzuty apelacji co do nieprawidłowego zastosowania w zaskarżonym wyroku zasad art. 233 k.p.c., stanowią swoistego rodzaju polemikę z prawidłowo dokonanymi ustaleniami faktycznymi Sądu Rejonowego i nie mogą zostać uwzględnione. Nie wykazują bowiem, by ustalenia te miały charakter dowolny, nie oparty na zasadach logiki i doświadczenia życiowego. Ocena prawna ustalonego stanu faktycznego dokonana przez Sąd Rejonowy jest prawidłowa i okoliczności podniesione przez skarżącą w apelacji oceny tej nie niweczą. W ocenie Sądu Odwoławczego brak jest podstaw do uznania, iżby rozumienie art. 48 ust. 5 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych i art.
budziło wątpliwości uzasadniające zwrócenie się o wyjaśnienie tych kwestii przez Sąd Najwyższy. W szczególności brak jest podstaw do podzielenia stanowiska skarżącej, iż zastosowanie art.
pozostaje w sprzeczności z przepisami ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. Zgodzić się należy, że wskazany przepis ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych nie zawiera uprawnienia do waloryzacji kaucji najemcy w warunkach tam wskazanych, a zobowiązuje do zwrotu przez pozwaną kaucji w wysokości uzyskanej faktycznie po przejęciu przedmiotowego mieszkania na poczet którego kaucja została uiszczona. W oparciu o ten przepis zwrot zatem winien nastąpić w takiej samej kwocie nominalnej, w jakiej otrzymała ją spółdzielnia. Jednakże żaden przepis tej ustawy nie wyłącza stosowanie unormowania kodeksowego zawartego w art.
Nie jest wyłączona zatem możliwość stosowania tego przepisu zawartego w kodeksie cywilnym w zakresie waloryzacji wierzytelności o zwrot kaucji wpłaconej przez najemcę w razie istotnej zmiany siły nabywczej pieniądza po powstaniu zobowiązania. Sąd bowiem może, po rozważeniu interesów stron, zgodnie z zasadami współżycia społecznego, zmienić wysokość lub sposób spełnienia świadczenia pieniężnego, chociażby były one ustalone w orzeczeniu czy umowie. Wskazane przez skarżącą w apelacji orzeczenia czy to Sądu Okręgowego w Gliwicach, Sądu Apelacyjnego w Katowicach, czy Sądu Najwyższego nie dają podstawy do odmiennego przyjęcia rozumienia art. 358 k.c. Należy przy tym stwierdzić, że wskazane w apelacji orzeczenie Sądu Apelacyjnego w Katowicach nie odnosi się do zagadnień waloryzacji kaucji. Nieuzasadniony jest zarzut apelacji naruszenia zasad określonych w art.
w związku z art. 5 k.c. W ocenie Sądu Odwoławczego Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił zakres uzasadnionego tymi przepisami roszczenia powodów. Za podstawę bowiem miał cel jakiemu ma służyć waloryzacja, przede wszystkim odnosząc do realnej wartości pieniądza w dacie, gdy ta wartość uszczupliła majątek powodów. Nie bez znaczenia jest i to, że kaucja pozostawała wyłącznie w dyspozycji strony pozwanej ( bądź jej poprzedników prawnych ) jako wymierny majątek, co do którego musiała liczyć się ze zwrotem powodom. Zatem powodowie byli zupełnie pozbawieni możliwości zachowania wartości w wysokości odpowiedniej do zmiany siły nabywczej tych wartości, które wydatkowali na kaucję. Wyzbyli się faktycznie istotnej wartości majątkowej na ponad 20 lat, nie uzyskując żadnych świadczeń w zamian, które mogłyby korzystnie wpływać na ich stan majątkowy. Reasumując zaskarżony wyrok jest prawidłowy i dlatego apelację pozwanej jako bezzasadną oddalono w oparciu o art. 385 k.p.c., postanawiając o kosztach postępowania odwoławczego na mocy art. 98 k.p.c. i art. 108 § 1 k.p.c. Wysokość kosztów określono przy zastosowaniu rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.