wymagającego przedstawienia, w postępowaniu gospodarczym, do potrącenia wyłącznie wierzytelności udowodnionych dokumentami. W końcu zadaniem Sądu Okręgowego było, w razie potrzeby będącej efektem przeprowadzonego postępowania w sprawie, ocena zasadności powództwa z uwzględnieniem, znaczenie treści art. 740 k.c. w zw. z art. 750 k.c. z uwzględnieniem faktu, że sprawozdanie, o którym mowa w cytowanym przepisie, którego zdaniem jest zestawienie dokonanych w toku wykonywania zlecenia czynności, ich wyników, a także poniesionych wydatków (w tym nakładów) oraz osiągniętych korzyści może zostać udokumentowane różnymi dowodami z dokonanych czynności w tym rachunkami, fakturami a także dokumentami księgowo-rachunkowymi tzw. „wz” i „pz”, które stanowią dokument prywatny w rozumieniu art. 245 k.p.c. Wyrokiem z 2 sierpnia 2013 r. wydanym do sygn. akt IX GC 605/12 Sąd Okręgowy: w pkt. 1 zasądził od strony pozwanej na rzecz strony powodowej: 5.598,09 zł z ustawowymi odsetkami od 22 sierpnia 2007 t.; 10.323,64 zł z ustawowymi odsetkami od 31 sierpnia 2007 r.; 1.705,56 zł z ustawowymi odsetkami od 8 września 2007 r.; 7.496,90 zł z ustawowymi odsetkami od 14 września 2007 r.; 3.658,78 zł z ustawowymi odsetkami od 20 września 2007 r.; 41.480 zł z ustawowymi odsetkami od 22 września 2007 r.; 7.332,20 zł z ustawowymi odsetkami od 27 września 2007 r.; 10.139,42 zł z ustawowymi odsetkami od 2 października 2007 r.; 11.709,56 zł z ustawowymi odsetkami od 11 października 2007 r.; 41.480 zł z ustawowymi odsetkami od 20 października 2007 r.; 18.137,74 zł z ustawowymi odsetkami od 31 października 2007 r., wraz z kosztami postępowania 1.482 zł; w pkt. 2 oddalił żądanie zapłaty 244.941,48 zł; w pkt. 3 nakazał ściągnięcie na rzecz Skarbu Państwa z roszczenia na rzecz strony powodowej w pkt. 1 koszty sądowe 12.242 zł; w pkt. 4 zmienił postanowienie z 17 lutego 2012 r., sygn. akt i nakazał ściągnięcie od strony pozwanej na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe 9.230,54 zł. W ustaleniach stanu faktycznego sprawy Sąd I instancji wskazał, że strony łączyła umowa z 7 czerwca 2006 r., na podstawie której w okresie od czerwca 2006 r. do listopada 2007 r. strona powodowa wykonywała na rzecz strony pozwanej usługi magazynowania i dojrzewania bananów. Strona powodowa w okresie od stycznia do kwietnia 2007 r. swe zobowiązanie wykonywała za pomocą 3-ch komór do dojrzewania bananów za wynagrodzeniem 97.600 zł natomiast od maja do października 2007 r. z wykorzystywaniem 6-ciu komór, za wynagrodzeniem 207.400 zł, w sumie 305.000 zł. Na skutek ustnego zamówienia strony pozwanej, strona powodowa po zakończeniu procesu dojrzewania, rozwoziła banany do odbiorców (...) S.A. Suma wynagrodzenia ze te usługi wyniosła 247.
k.p.c., poprzez uznanie za skuteczne dokonanie przez stronę pozwaną w toku procesu potrącenia kwoty 114.433,34 zł, pomimo nie przedstawienia przez stronę pozwana dokumentu potwierdzającego niewykonanie przez stronę powodową zobowiązania, 9. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: art. 471 w zw. z art. 6 k.c. poprzez błędną wykładnie, a także naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 227 w zw. z art. 232 zd. 1 k.p.c. poprzez błędne przyjecie, ze na stronie powodowej ciążył obowiązek udowodnienia wydania bananów z powrotem stronie pozwanej lub jego odbiorcom, podczas gdy z treści powołanych przepisów wynika, że to strona pozwana, jako wywodząca skutki prawne z faktu niedowiezienia ich przez stronę powodową oficjalnym odbiorcom finalnym, obowiązana była wykazania, że banany nie zostały dostarczone odbiorcom strony pozwanej, co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia przez Sąd zapłaty kwoty 114,433,34 zł. Mając powyższe na uwadze strona powodowa wniosła o zmianę zaskarżonej części wyroku tj. pkt. 2 oraz w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania poprzez: zasądzenie od strony pozwanej na rzecz strony powodowej kwoty 116.501 zł ze stosownymi odsetkami oraz zasądzenie od strony pozwanej na rzecz strony powodowej kosztów postępowania według norm przepisanych, tudzież kosztów zastępstwa procesowego za instancje odwoławczą, w końcu o nakazanie ściągnięcia na rzecz Skarbu Państwa z roszczenia zasądzonego na rzecz strony powodowej kosztów sądowych według norm przepisanych, ewentualnie o: uchylenie wyroku Sadu Okręgowego z 20 sierpnia 2013 r. w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, przy uwzględnieniu kosztów postępowania odwoławczego. Obie strony złożyły odpowiedzi na apelacje stron przeciwnych wnosząc o ich oddalenie o zasądzenia kosztów postępowania drugo-instancyjnego. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Obie apelacje złożone w sprawie musiały częściowo odnieść (choć przeciwstawnie) zamierzone skutki prawne, gdyż orzeczenie Sądu I instancji nie jest prawidłowe. Brak jednak było podstaw do wniosku o nie orzeczeniu przez Sąd istoty sprawy, co mogłoby stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonego wyroku, ponieważ ustosunkował się on do roszczeń przedstawionych przez stronę powodową oraz zarzutów powołanych przez stronę pozwaną, jakkolwiek nietrafnie i w sposób nader ogólny, to jednak porównał argumenty obu stron kreowane na kanwie ich stanowisk. W końcu uzasadnienie orzeczenia daje podstawę do skontrolowania w toku instancji prawidłowości koncepcji rozstrzygnięcia. Co do stanu faktycznego ustalonego przez Sąd Okręgowy stwierdzić należy, że podlega on weryfikacji przez pryzmat niżej podanych okoliczności dotyczących wadliwej oceny rozłożenia ciężaru dowodów tak w odniesieniu do roszczenia strony powodowej w przedmiocie żądania o zapłatę odszkodowania za usługę przewozu świadczoną na rzecz strony pozwanej w ramach łączącego je w sposób kompleksowy stosunku umownego (kwestia omówiona niżej przy okazji rozważań dotyczących zarzutu strony pozwanej w przedmiocie przedawnienia roszczenia), jak i przy okazji braku zastosowania się do wytycznych Sądu odwoławczego dotyczących zastosowania w sprawie, na kanwie zarzutu potrącenia wierzytelności przez stronę pozwaną art.
Niewątpliwie prawidłowe są ustalenia stanu faktycznego sprawy dotyczące obowiązywania strony umową z 7 czerwca 2006 r., na podstawie której w okresie od czerwca 2006 r. do listopada 2007 r. strona powodowa wykonywała na rzecz strony pozwanej usługi magazynowania i dojrzewania bananów. Istotnie strona powodowa w okresie od stycznia do kwietnia 2007 r. swe zobowiązanie wykonywała za pomocą 3-ch komór do dojrzewania bananów za wynagrodzeniem 97.600 zł natomiast od maja do października 2007 r. z wykorzystywaniem 6-ciu komór, za wynagrodzeniem 207.400 zł, w sumie 305.000 zł. Sąd Okręgowy właściwie także ustalił, że dniu 18 lutego 2008 r. doszło do awarii systemu chłodzenia w magazynach strony powodowej, skutkiem czego uległy zniszczeniu banany. Strona pozwana uznała w tym względzie swoja odpowiedzialność do kwoty 104.015,79 zł. Nadto strona powodowa w sprawie prowadzonej do sygn. akt IV GCo zawezwała 28 października 2008 r. stronę pozwaną w przedmiocie wynagrodzenia za rozwożenie bananów do ugodowego zakończenia sporu, jednakże do zawarcia ugody nie doszło. Przechodzą zatem do systemowego omówienia pomienionych wyżej kwestii w pierwszej kolejności uznać trzeba za uzasadnione zarzuty apelacji strony pozwanej dotyczące naruszenia przez Sąd Okręgowy przepisów prawa procesowego, a to: art. 230 k.p.c.; art. 210 § 2 k.p.c.; art. 233 § 1 k.p.c. w zakresie twierdzeń wykonania tej części usługi przez stronę powodową wynikającej z łączącego strony stosunku prawnego, a dotyczącej obowiązku przewożenia bananów do finalnego odbiorcy; art. 227 w zw. z art. 232 w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. jakoby zarzuty strony pozwanej dotyczyły jedynie nieudowodnienia przez stronę powodową ilości kursów i wynagrodzenia oraz wykonania w całości tej części usługi, czy też istnienia spisu przewiezionych (czyli dostarczonych ) palet ( pkt. 1.2, 1.3, 1.4.1, 1.4.6, 1.5.2, 15.5, 1.5.5. petitum apelacji). Także jako zasadne należy uznać zarzuty apelacji strony pozwanej dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego w postaci art. 6 k.c., poprzez przerzucenie ciężaru dowodowego na stronę pozwaną i w konsekwencji uznania, że winna ona udowodnić fakt wykonania przez kontrahenta tej części usługi, która polegała na dowiezieniu bananów do finalnego ich odbiorcy (pkt. 2.1 petitum apelacji). Otóż art. 6 k.c. statuuje zasadę obowiązku udowodnienia faktu przez osobę wywodzącą z niego skutek prawny. Jest to niewątpliwie ciężar procesowy wynikający z obowiązku działania we własnym interesie. Jak trafnie akcentuje strona pozwana, judykatura wyraźnie wskazuje, że interes prawny, jakim jest wygranie procesu, nakazuje stronie podjąć wszelkie możliwe czynności prawne, w celu udowodnienia przedstawionych twierdzeń o faktach. Skutkiem zaś braku udowodnienia prawdziwości twierdzeń o faktach istotnych dla sprawy jest to, że nie będą one mogły leżeć u podstaw rozstrzygnięcia. Zatem strona która nie udowodni przytoczonej podstawy faktycznej powództwa, utraci korzyści, jakie uzyskałaby aktywnym swym w procesie działaniem ( por. wyroki Sądu Najwyższego z: 7 listopada 2007 r., II CSK 293/07, LEX 487510; 15 lipca 1999 r., I CKN 415/99, LEX nr 83805). Rozkład ciężaru dowodu polega na tym, że powód powinien udowodnić fakty pozytywne, stanowiące podstawę jego twierdzeń w zakresie okoliczności prawo tworzących, zaś pozwany, o ile faktów wskazywanych przez przeciwnika nie przyznaje, okoliczności je niweczące. Okoliczności w tym przedmiocie, z powołaniem na właściwe orzecznictwo Sądu Najwyższego były w sprawie wskazywane przez Sąd odwoławczy w uzasadnieniu wyroku z 13 lipca 2012 r., w którym uchylono do ponownego rozpoznania wyrok Sądu Okręgowego z 13 marca 2012 r. Na kanwie powyższego zauważyć wypada, że w sprawie obowiązkiem strony powodowej było wykazanie wszystkich okoliczności uzasadniających wierzytelność o zapłatę kwoty 404.699,99 zł, w tym także wynagrodzenia za wykonaną w ramach łączącego strony stosunku prawnego usługę przewozu - czemu jednak nie uczyniono zadość. Stanowiło je, w ramach zidentyfikowanej podstawy faktycznej powództwa, przedstawienie dowodów na okoliczność zlecenia usługi, faktu jej wykonania oraz wysokości wynagrodzenia należnego z tego tytułu. Wszelako zgłoszone przez stronę powodową dowody w odniesieniu do tego nie dają podstawy do przyjęcia wykazania wspomnianych okoliczności. Otóż nie udowodniła ona nie tylko wykonania usługi transportowej, ale także podstaw obliczenia wskazanego w pozwie za nią wynagrodzenia. Trafnie zauważą strona pozwana, że nie stanowi tego luźne przedstawienie dokumentów, w żaden sposób nieposegregowanych, często nieczytelnych, w większości niepodpisanych. W szczególności żadna z faktur transportowych nie została przedłożona w stanie kompletnym, w tym wraz z dokumentem potwierdzającym wykonanie usługi. Tym samym twierdzenia Sądu I instancji, jakoby strona pozwana zarzucała jedynie nieudowodnienie w sprawie ilości kursów i wynagrodzenia jest sprzeczne z okolicznościami sprawy. Tymczasem zaoferowanie przez stronę powodową, mającą niewątpliwie wiedzę z pism przesądowych co do sporności wynagrodzenia za wykonanie usługi transportowej, przede wszystkim faktur za jej wykonanie, nie może stanowić podstawy do twierdzenia realizacji dowozu bananów do finalnego odbiorcy. W istocie wobec podniesienia przez stronę pozwaną zarzutu niewykonania usługi transportu, w oparciu o wyżej wymienione zasady wynikające z art. 6 k.c., na stronie powodowej spoczął obowiązek przedstawienia pozytywnych w tym zakresie dowodów. Zgodnie z poglądami judykatury, również wskazywanymi w apelacji, stronę pozwaną obarczał obowiązek udowodnienia ekscepcji i okoliczności uzasadniających zasadność jego twierdzeń, wyłącznie w przypadku wykazania przez przeciwnika faktów przemawiających za słusznością dochodzonych pretensji. Wszak dopóty, dopóki powód nie wykazuje okoliczności uzasadniających zasadności dochodzonego roszczenia, pozwanego nie obciąża obowiązek podważania tego. Jako niedopuszczalny należy ocenić pogląd Sądu I instancji w przedmiocie twierdzeń, jakoby w razie sporu o wysokość wynagrodzenia każda ze stron w oparciu o art. 210 § 2 k.p.c. zobowiązana była do przedstawienia własnej wersji ilości wykonanych kursów i wynagrodzenia, zaś skoro do zaoferowanych faktur strona powodowa dołączyła tabelę, w której ujmowała kursy będące jej podstawą, to obowiązkiem strony pozwanej było wskazanie, wykonanie których kursów kwestionuje. Otóż ani przedstawione przez stronę powodową faktury, ani wspomniane do nich tabelę nie stanowią dowodu realizacji usługi, gdyż dowodem w tym względzie winien być przede wszystkim dokument WZ podpisany przez finalnego odbiorcę bananów. Prawidłowo wywodzi strona pozwana z powołaniem się na opinię biegłej A. D. (dowód k. 2347-2357 ) i zgodne z nią zeznania świadka R. D. (dowód k. 2286), że każdy transport wykonywany przez stronę powodową winien znaleźć potwierdzenie w dokumencie WZ, wystawianym w 3-ch egzemplarzach (pierwszy potwierdzający wydanie towaru z magazynu, dwa pozostałe w celu potwierdzenia odbioru dostawy przez finalnego odbiorcę). Jeden z dwóch w/w egzemplarzy był wysyłany do strony pozwanej jako dowód dostarczenia towaru do odbiorców, stanowiący podstawę do wystawienia faktury za dostarczony towar, drugi z nich pozostawał u strony powodowej jako dowód wykonanej usługi i był podstawą żądania wynagrodzenia z tytułu wykonania usługi transportowej. Zaznaczyć trzeba, że strona powodowa nie przedstawiła do akt kompletu dokumentów umożliwiających weryfikację jej pretensji w przedmiocie roszczenia dotyczącego zapłaty wynagrodzenia za wykonana usługę transportową, gdyż do każdej faktury stanowiącej podstawę tej części żądania pozwu winny być dołączone dokumenty WZ obrazujące jaki towar, do jakiego odbiorcy zastał objęty usługą. Powoływana w uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego tabelka, zawarta w piśmie procesowym strony powoda oraz tabelka z akt sprawy (k. 170) nie zawiera w swej treści żadnych danych dotyczących wykonania usługi transportu bananów, ponieważ wynika z nich jedynie to, że ujęty w fakturach towar miał trafić do finalnego odbiorcy, co w żadnym wypadku nie stanowi dowodu rzeczywistego wykonania usługi. Nie może stanowić także dowodu wykonania przez stronę powodową usług transportu wskazywana przez nią opinia biegłej A. D., ponieważ okoliczności w tym względzie nie wynikają z tego elaboratu. Zarówno w opinii głównej jak i opinii uzupełniającej jasno wynika brak rozliczenia ilości bananów, których odbiorca otrzymania nie potwierdził. W efekcie błędne jest twierdzenie Sądu, jakoby w rzeczonych tabelach zostały ujęte ilości przewiezionych palet bananów. Tym samym ustalenie przez Sąd Okręgowy faktu wykazania przez stronę powodowa zasadności roszczenia w tym przedmiocie stanowi naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów przewidzianą w art. 233 § 1 k.p.c. Nastąpiło to przy tej okazji, z naruszeniem art. 6 k.c., poprzez nieuzasadnione prawnie przerzucenie obowiązku dowodzenia na drugą stronę. Wszak strona pozwana nie miała obowiązku dowodzenia okoliczności uzasadniających zasadność żądania strony przeciwnej, a przez to bezzasadność własnych twierdzeń. Rzecz jasna w sprawie obowiązkiem strony powodowej było ścisłe udowodnienie dochodzonej pretensji w zakresie roszczenia o zapłatę odszkodowania za usługi transportowe, stąd też nie występowała możliwość miarkowania jej rozmiaru, nawet w sytuacji, w której wydawałoby się częściowe zrealizowanie w tym względzie obowiązku umownego. Powyższe tym bardziej, że co niesporne, strona pozwana zapłaciła kontrahentowi częściowe wynagrodzenie za zrealizowane usługi transportowe. Jakkolwiek wobec uznania skuteczności zarzutu braku wykazania przez stronę powodową zasadności pretensji z tytułu wynagrodzenia za świadczenie na rzecz strony pozwanej usługi przewozu bananów do finalnego ich odbiorcy - zarzuty apelacji naruszenia przepisów postępowania w postaci: art. 233 § 1 k.p.c. poprzez błędne przyjęcie nieprzysługiwania stronie powodowej statusu przewoźnika; naruszenia art. 227 w zw. z art. 232 w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. poprzez sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w prawie materiału dowodowego poprzez przyjęcie świadczenia usług przez stronę powodową nie jako przewoźnika (pkt. 1.4, 1.5 petitum apelacji), jak również naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci: art. 774 k.c. oraz art. 792 k.c. przez niezastosowanie wskutek przyjęcie nie przysługiwania stronie powodowej statusu przewoźnika; art. 750 w zw. z art. 753 oraz w zw. z art. 750 k.c. czy też art. 123 § 1 pkt. 1 k.c. poprzez wadliwe zastosowanie (pkt. 2.2-2.7 petitum apelacji) - nie mają znaczenia, to jednak dla porządku rzeczy wskazać trzeba, że były one bezzasadne. Zauważyć bowiem trzeba, że strona powodowa przyjmowała zlecenia przewozowe od strony pozwanej nie jako przewoźnik, lecz jako podmiot świadczący usługi na rzecz kontrahenta w sposób kompleksowy, w tym w odniesieniu do przeprowadzenia procesu dojrzewania bananów jak i co do usług logistycznych. W istocie przedmiotem usług wykonywanych przez stronę powodową na rzecz strony pozwanej było świadczenie nienazwanej umowy, najbardziej zbliżonej do umowy o zlecenia i składające się w wyżej wskazanych trzech elementów. Skoro zatem kodeks cywilny takiej umowy nie przewiduje, toteż podniesiony przez stronę pozwana zarzut przedawnienia roszczenia na kanwie art. 792 k.c. nie mógł zostać uwzględniony ponieważ strony nie łączyła czysta postać umowy przewozu. Powyższe tym bardziej, że wskutek wniesienia wniosku dotyczącego zawezwania do próby ugodowej doszło do przerwania biegu przedawnienia roszczenia o zapłatę za usługę transportową, rozpatrywaną jako element kompleksowej usługi. Dodać trzeba, że fakt posiadania przez stronę powodową koncesji na prowadzenie działalności jako przewoźnik nie determinuje charakteru stosunku umownego łączącego strony niniejszego postępowania. Podobnie jako nie mający znaczenia trzeba było ocenić zarzut apelacji strony pozwanej, co do rzekomego naruszenie art. 321 § 1 k.p.c. poprzez orzeczenie o roszczeniach niezgłoszonych przez stronę powodową w postępowaniu, a wynikającego z okoliczności faktycznych, ustalonych przez Sąd w trakcie postępowania (pkt. 1.1 peritum apelacji) . Sąd Okręgowy w istocie wziął pod uwagę wszelkie roszczenia stron (zarzuty) zgłoszone w sprawie i jakkolwiek wadliwie to skompensował przyjęte wartości, uwzględniając przy tym, zgodnie ze stanowiskiem strony powodowej, fakt konieczności pomniejszenia jej należności o kwotę 104.015,79 zł wynikającą z niezaprzeczonego odszkodowania za zepsute banany w wyniku awarii chłodni, zaistniałej w dniu 18 lutego 2007 r. oraz kwotę 50.071,80 zł z tytułu innych roszczeń strony pozwanej niezwiązanych z przedmiotem niniejszego postępowania. Przechodząc do apelacji strony powodowej trzeba stwierdzić, że musiała ona odnieść skutek prawny w zakresie zarzutów dotyczących: naruszenia art. 386 § 6 k.p.c. poprzez niezastosowanie się przez Sąd Okręgowy przy wydawaniu wyroku do oceny prawnej i wskazań, co do dalszego postępowania, wyrażonych w uzasadnieniu wyroku Sądu Apelacyjnego z 13 lipca 2012 r.; naruszenia art. 233 § 1 k.p.c., poprzez przyjęcie jakoby strona pozwana uznała roszczenie strony powodowej o zapłatę wynagrodzenia za świadczenie usług logistycznych jedynie w zakresie 1.841,47 zł pomimo, ze z wyraźnego oświadczenia strony pozwanej wynika uznanie roszczenia w tym zakresie sięgało kwoty 3.909,13 zł, co skutkowało oddaleniem powództwa w zakresie przewyższającym kwotę1.841,47 zł; art.
k.p.c., poprzez uznanie za skuteczne dokonanie przez stronę pozwaną w toku procesu potrącenia kwoty 114.433,34 zł, pomimo nie przedstawienia przez stronę pozwana dokumentu potwierdzającego niewykonanie przez stronę powodową zobowiązania (częściowo pkt.1, pkt. 5, pkt. 7 petitum apelacji) – co w efekcie rzeczy doprowadziło do naruszenia przepisu prawa materialnego w postaci art. 6 k.c. (częściowo pkt. 9 petitum apelacji). Na wstępie rozważań dotyczących zasadności apelacji strony powodowej przypomnieć trzeba, że Sąd odwoławczy uchylając wyrokiem z 13 lipca 2012 r., wyroku Sądu Okręgowego z 9 lutego 2012 r. i stwierdzając nierozpoznanie istoty sprawy, w przedmiocie braku wyjaśnienia przyjętej tezy skutecznego potrącenia przez stronę pozwaną swej wierzytelności względem pretensji zgłoszonej w sprawie i wadliwego zastosowania ciężaru dowodu, wyraźnie wskazał na powinność Sądu wzięcia pod uwagę treści art.
wymagającego przedstawienia, w postępowaniu gospodarczym, do potrącenia wyłącznie wierzytelności udowodnionych dokumentami. Miało to bowiem istotne w sprawie znaczenie ponieważ apelacja była rozpoznawana na kanwie przepisów obowiązujących przed zmianą kodeksu postępowania cywilnego ustawą z 16 września 2011 r. (Dz. U. nr 233, poz. 1381) z terminem obowiązywania od 3 maja 2012 r. Na tym tle zwrócić uwagę należy, że w postępowaniu gospodarczym według wspomnianego stanu prawnego ustawodawca w przepisach regulujących odrębny sposób procedowania w sprawach gospodarczych, ograniczył pozwanemu możliwość do podjęcia merytorycznej obrony również w odniesieniu do zgłaszania zarzutu potrącenia, ponieważ do potrącenia w toku tego postępowania mogły być przedstawione tylko wierzytelności udowodnione dokumentami (art.
Zauważyć trzeba, że regulacja ta nie pozbawiała pozwanego sądowego dochodzenia innej wierzytelności objętej oświadczeniem o potrąceniu, czy to w drodze osobnego procesu, czy też przez wytoczenie powództwa przeciwegzekucyjnego (art. 840 § 1 pkt. 2 k.p.c. Następnie wskazać trzeba, że wspomniana regulacja z art.
nawiązuje wprost do redakcyjnego ujęcia określenia kwestii dopuszczalności przedstawienia do potracenia wierzytelności w postępowaniu nakazowym ( vide komentarz prof., Tadeusza Wiśniewskiego – wersja w LEX do art.
k.p.c. ). Zgodnie zaś z uchwałą Sądu Najwyższego z 13 października 2005 r. ( III CZP 56/05, OSNC z 2006 r., nr 7-8, poz. 119), przewidziane w art. 493 § 3 k.p.c. wymagania udowodnienia wierzytelności do potrącenia dokumentami wskazanymi w art. 485 k.p.c. nie dotyczą sytuacji, w której do potracenia doszło przed doręczeniem pozwanemu nakazu zapłaty i pozwu. Skoro jednak strona pozwana zarzut potrącenia zgłosiła w niniejszym postępowaniu, to też winna udowodnić jego zasadność na podstawie wspomnianych w art. 485 k.p.c. dokumentach. Nie czyniąc tego i oferując w tym przedmiocie dowody inne niż wymienione w § 1 art. 485 k.p.c. ( tj. dokumenty prywatne, zeznania świadków, opinia biegłych) doprowadziła do nieskutecznego zgłoszenia swej pretensji z zarzutu potrącenia. W oparciu o powyższe Sąd odwoławczy nie wziął pod uwagę roszczenia strony powodowej wadliwie skonstruowanego w oparciu o instytucję potracenia wierzytelności. W tej sytuacji, co należy w tym miejscu zauważyć (wracając do apelacji ocenianej na pierwszym miejscu), że zarzuty apelacji strony pozwanej w przedmiocie naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. dotyczące przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów polegające na przyjęciu, iż reklamacja dotycząca dostarczenia przez stronę powodową odbiorcom niepełnowartościowych bananów (nota (...)) została złożona przez stronę pozwaną z opóźnieniem, zaś opóźnienie w zgłoszeniu reklamacji stanowi okoliczność zwalniając stronę powodową z odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną wskutek nienależytego wykonania zobowiązania, czy też istnienia obowiązku strony pozwanej wezwania strony powodowej do dokonania zniszczonych bananów (częściowo pkt. 1.4, częściowo pkt. 1.5 petitum apelacji) – a limie uznać należy za nieuzasadnione. Natomiast w konsekwencji braku możliwości zgłoszenia w sprawie zarzutu potrącenia przez stronę pozwana w oparciu o zaoferowane w sprawie dowody, jako bezprzedmiotowe Sąd Apelacyjny ocenia zarzuty apelacji strony powodowej z pkt. 3-6, 8, 9 petitum apelacji, gdyż w konsekwencji dla rozstrzygnięcia sporu w sprawie nie ma istotnego znaczenia kwestia rozliczenia się z bananów o wartości 73.146,52 zł (banany niedostarczone) czy też o wartości 41.286,82 zł (banany zniszczone), udowodnienia odpowiedzialności kontraktowej w aspekcie potracenia, pominięcia opinii biegłej w kwestii rozliczenia części bananów, których utratę stronie powodowej zarzuca strona pozwana. Z kolei jako w pełni zasadny należy uznać zarzut apelacji strony powodowej w kwestii wadliwego rozliczenia przez Sąd Okręgowy wynagrodzenia za usługi logistyczne jedynie w zakresie 1.841, 47 zł zamiast, co wszak niekwestionowane wskutek wyraźnego oświadczenia strony pozwanej choćby w odpowiedzi na pozew, wynagrodzenia w wysokości 3.909,13 zł. Ustalając zakres zasadnie zgłoszonego przez stronę powodową roszczenia w sprawie Sąd I instancji - po ustaleniu faktu obowiązywania przez strony wspomnianej umowy dotyczącej realizowania przez stronę powodową na rzecz strony pozwanej umowy, w której przedmiot wchodziło przeprowadzenie procesu dojrzewania bananów, świadczenia usług przewozu bananów do finalnego odbiorcy (konsumenta), świadczenia usług logistycznych, w kontekście braku udowodnienia przez stronę powodową drugiego w wymienionych elementów umowy stron tudzież wykazania świadczenia usług logistycznych na kwotę 3.909,13 zł - winien dojść do wniosku, że właściwą kwotą do uwzględnienia pretensji strony powodowej było 204.891,34 zł. Otóż bezsprzecznie należność strony powodowej za przeprowadzenie procesu dojrzewania bananów opiewa na kwotę 305.000 zł, zgodnie z zestawieniem stosownych za tę część usługi faktur (prawidłowo przedstawione w apelacji strony pozwanej k. 3297 akt). Wszelako wartość należności za tę usługę ulega ograniczeniu o kwotę uznaną przez stronę powodową wobec zniszczenia bananów w wyniku awarii z 18 lutego 2007 r. 104.015,79 zł (zarzut potrącenia w tym względzie kwoty 230.456,20 zł, z przyczyn wyżej opisanych nie mógł być wzięty pod uwagę). Zatem uzasadniona pretensja za usługę dojrzewania bananów wyniosła 200.982,21 zł Do tego zasadnie dochodzonego roszczenia należało doliczyć kwotę 3.909,13 zł za usługi logistyczne. Wobec czego zasadność roszczenia strony powodowej w sprawie sięgnęła kwoty 204.891,34 zł, odsetkami ustawowymi wynikającymi z dyspozycji art. 481 § 1 i 2 k.c. od kwot najwcześniej wymagalnych w zakresie w/w należności (niekwestionowane zestawienie poszczególnych cząstkowych należności k. 3297 za usługę dojrzewania bananów i k.3296 za usługi logistyczne). W konsekwencji uwzględnienia powództwa w około 50 % należało na podstawie art. 100 k.p.c. znieść koszty postępowania poniesione przez strony przed Sądem I instancji, z zasądzeniem jednak od strony pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę 10.245 zł wynikającą z wartości opłaty sądowej za zasadzoną należność oraz kwotę 628,73 zł wynikającą z rozliczenia w/w proporcjach wydatków na biegłego w sprawie, przy uwzględnieniu należności z tego tytułu opiewającej na kwotę 3.742,54 zł i poniesieniu przez stronę powodową zaliczki na opinię w wysokości 2.500 zł (w sumie 10.873,73 zł). Zasadnym było także obciążenie stron w oparciu o przepis art. 113 ust. 1 i 2 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. nr 167, poz. 1398 ze zm.) obowiązkiem poniesienia wydatków z tytułu brakującej opłaty od apelacji strony pozwanej wniesionej od wyroku Sądu Okręgowego z 9 lutego 2012 r. Sąd odwoławczy uwzględniając częściowo apelacje stron orzekł na zasadach art. 386 § 1 k.p.c., natomiast oddalając je w pozostałej części zastosował przepis art. 385 k.p.c. Wobec częściowego uwzględnienia apelacji obu stron rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania apelacyjnego zapadło przy zastosowaniu przepisów art. 100 w zw. z art. 108 § 1 k.p.c., przy wzięciu pod uwagę wartości przedmiotów zaskarżenia i poniesienia w związku z tym stosownych opłat, odniesienia przez apelację strony powodowej skutku prawnego od wyroku Sądu Okręgowego z 9 lutego 2012 r. w postaci uchylenia tego orzeczenia do ponownego rozpoznania.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.