Obok kary ograniczenia wolności, Sąd zastosował wobec A. G. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, który obowiązywał od dnia 07 sierpnia 2013 roku do dnia 07 sierpnia 2016 roku. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zeznań świadka L. O.
oraz w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczonego przez ww. Sąd, obowiązującego od 07.08.2013r. do 07.08.2016r., W tym stanie zachowanie oskarżonego wyczerpało znamiona przestępstwa z art.
Stężenie alkoholu w wydychanym przez oskarżonego powietrzu należy określić jako bardzo wysokie. Okoliczność ta powoduje, iż zachowanie oskarżonego było szczególnie niebezpieczne dla otoczenia. Świadek L. O.
określić można jako niewielki. Nie upłynął nawet rok, od kiedy oskarżony został prawomocnie skazany za prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości, a oskarżony znów będąc pod wpływem alkoholu kierował samochodem. Te z kolei okoliczności wskazują, iż oskarżony jest osobą bezrefleksyjną, nie potrafił wyciągnąć wniosków z poprzedniego skazania, gdzie orzeczona wobec niego kara ograniczenia wolności pozwoliłaby mu na prawidłowe funkcjonowanie w społeczeństwie z racji swojego wolnościowego charakteru. Z tych samych względów Sąd w postawie oskarżonego dopatruje się lekceważącego stosunku do porządku prawnego. Biorąc pod uwagę szkodliwość społeczną popełnionego czynu, a także postawę sprawcy konieczne jest orzeczenie kary zauważalnie powyżej dolnej granicy zagrożenia ustawowego. Przepis §4 art.
przewiduje zagrożenie karą pozbawienia wolności od trzech miesięcy do lat pięciu. W niniejszej sprawie za adekwatną Sąd uznał karę ośmiu miesięcy pozbawienia wolności. Czyn dokonany przez oskarżonego popełniony został, jak wskazano wyżej, przy pełnej świadomości oskarżonego o jego bezprawności. Oskarżony wiedział zarówno o poprzednim skazaniu, jak i orzeczonym wobec niego trzyletnim zakazanie prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Musiał zatem godzić się, na fakt, iż zostanie wobec niego orzeczona kara będąca po pierwsze, powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, po drugie zaś, nie będzie żadnych przesłanek do zastosowanie dobrodziejstw przewidzianych w art. 58§3 k.k. bądź też warunkowego zawieszenia wykonania kary. Orzeczona uprzednio Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Południe wobec oskarżonego kara wolnościowa w postaci ograniczenia wolności jak widać nie wpłynęła wystarczająco na poprawę postawy oskarżonego, który w niespełna rok po skazaniu popełnił ten sam czyn, w niemalże identyczny sposób. Okoliczności te każą sądzić, iż w stosunku do oskarżonego nie może być mowy o pozytywnej prognozie kryminologicznej, który wykazuje jawnie lekceważący stosunek do obowiązujących przepisów prawnych. Orzeczony ośmiomiesięczny okres oddziaływania penitencjarnego daje szansę wdrożenia oskarżonego do przestrzegania norm prawnych i społecznych i tym samym zapobieżenia powrotowi do przestępstwa w przyszłości. Ponadto zgodnie z art. 69§4 k.k. wobec sprawy przestępstwa określonego w art.,
sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności jedynie w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Zdaniem Sądu w sprawie nie istniały żadne okoliczności, które Sąd mógłby uwzględnić na korzyść oskarżonego w kontekście wyżej powołanego przepisu. Wymierzona oskarżonemu kara 8 miesięcy pozbawienia wolności jest adekwatna zarówno do stopnia winy jak również stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu i spełni wobec oskarżonego wychowawcze i zapobiegawcze cele, jak również będzie sprawiedliwa w odczuciu społecznym. W zakresie prewencji ogólnej orzeczona wobec oskarżonego kara utrwali w społeczeństwie (także w środowisku oskarżonego) przeświadczenie, że przestępstwo nie popłaca. Ugruntuje także pogląd, że każda osoba dopuszczająca się czynu zabronionego, zwłaszcza czynu podobnego do przestępstwa oskarżonego, musi się liczyć z surowymi konsekwencjami karnymi swego zachowania. Tymi samymi zasadami kierował się Sąd wymierzając oskarżonemu środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w myśl art. 42§2 k.k. na okres 7 lat. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania Sąd uznał, że należy oskarżonego na dłuższy okres wyeliminować z ruchu drogowego, albowiem swoim zachowaniem wykazał, że realnie zagraża bezpieczeństwu w komunikacji. Przestępstwa z art.
k.k., oraz
należą do przestępstw pospolitych i nagminnych. Kwestia nagminności danego przestępstwa nie jest kwestią całkowicie obojętną dla wymiaru kary, środka karnego - wszak jednym z celów, który ma osiągnąć kara - wskazanym w art. 53 § 1 k.k. - jest zapobieganie popełnianiu przestępstw, zwłaszcza tych nagminnych ( Postanowienie SN 28 listopada 2008 roku sygn. V KK 161/08). Oskarżonemu na poczet kary pozbawienia wolności zaliczono okres zatrzymania w trybie art. 63§1 k.k. Uwzględniając sytuację materialną i osobistą oskarżonego (osoba młoda, zdrowa, zdolna do pracy z wyuczonym zawodem), Sąd zasądził od oskarżonego koszty realnie poniesione przez Skarb Państwa przy rozpoznawaniu jego sprawy. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.