IX Ka 973/14

(1)oskarżonych o przestępstwa z art.280 § 1 kk w zw. z art.64 § 1 kk i inne na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 23 kwietnia 2014 roku sygn. akt II K 77/14 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając obie apelacje za oczywiście bezzasadne; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. T. i adw. Ł. C. kwoty po 516,60 (pięćset szesnaście 60/100) złotych tytułem wynagrodzeń za obronę oskarżonych z urzędu prowadzonych przed Sądem II instancji; III. zwalnia obu oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych za II instancję. Sygn. akt IX Ka 973/14 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2014 roku sygn. akt II K 77/14 Sąd Rejonowy w K. uznał oskarżonych 1) R. Ż. i M. R.

(1)za winnych tego, że w nocy 30 listopada 2013 roku w K., działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą użyli przemocy wobec M. S. w ten sposób, że docisnęli ją własnym ciałem do muru, a następnie dokonali zaboru w celu przywłaszczenia telefonu komórkowego marki S. (...) o numerze (...): (...) o wartości 907 złotych oraz dwóch złotych pierścionków o wartości 800 złotych, przy czym R. Ż. czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym przez Sąd Rejonowy w Kielcach wyrokiem z dnia 26 września 2006 roku o sygn. akt IX K 443/03 za umyślne przestępstwo podobne z art. 279 § 1 kk na karę jednego roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 30 grudnia 2008 roku do dnia 30 czerwca 2010 roku, zaś M. R.

(1)czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym, przez Sąd Okręgowy w Kielcach wyrokiem z dnia 28 listopada 2007 roku o sygn. akt III K 87/07 za umyślne przestępstwo podobne z art. 280 § 2 kk, art. 280 § 2 kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, z art. 289 § 1 kk, z art. 13 § 1 kk w zw.z art. 279 § 1 kk, art. 278 § 1 kk, art. 276 kk za co wymierzono M. R.

(1)karę łączną siedmiu lat pozbawienia wolności, której część odbywał w okresie od 12 grudnia 2006 roku do 5 stycznia 2009 roku i od 25 lipca 2010 roku do 21 grudnia 2012 roku i kwalifikując ten czyn wobec każdego z nich jako przestępstwo z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk na mocy art. 280 § 1 kk wymierzył każdemu z nich kary po 2 lata i 2 miesiące pozbawienia wolności nadto 2) oskarżonego R. Ż. uznał winnym tego, iż w dniu 19 stycznia 2013 roku w K. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej złożył nieprawdziwe pisemne oświadczenie o zatrudnieniu i wysokości zarobków o istotnym znaczeniu dla uzyskania wsparcia finansowego doprowadził (...) Finanse S.A. we W. do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w postaci kredytu w wysokości 3.321,26 złotych po uprzednim wprowadzeniu w błąd przedstawiciela pokrzywdzonego co do faktu zatrudnienia, osiąganych dochodach i posiadania nieruchomości, przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym przez Sąd Rejonowy w K. wyrokiem z dnia 26 września 2006 roku o sygn. akt IX K 443/03 za umyślne przestępstwo podobne z art. 279 § 1 kk na karę jednego roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 30 grudnia 2008 roku do dnia 30 czerwca 2010 roku i kwalifikując ten czyn jako występek z art. 297 § 1 kk w zw. z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 64 § 1 kk i za to na mocy art. 186 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności; 3) na podstawie art. 85 kk i art. 86 § 1 kk wymierzył oskarżonemu R. Ż. karę 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności; 4) na podstawie art. 45 § 1 kk orzekł wobec każdego z oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa przepadek równowartości korzyści majątkowej jaką osiągnęli z przestępstwa w kwotach po 40 złotych; 5) na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet wymierzonej łącznej kary pozbawienia wolności zaliczył R. Ż. okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 2 grudnia 2013 roku do dnia 5 marca 2014 roku zaś M. R.

(1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 1 grudnia 2013 roku do dnia 5 marca 2014 roku; 6) zwolnił obu oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych; 7) orzekł o wynagrodzeniu obrońców ustanowionych z urzędu. Apelację od tego wyroku wywiódł obrońca M. R.

(1)zarzucając: 1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść tego orzeczenia, przez przyjęcie, że oskarżony M. R.

(1)na rozprawie dnia 5 marca 2014r. wyraził żal z powodu własnego postępowania, przeprosił pokrzywdzoną i zobowiązał się do naprawienia wyrządzonej pokrzywdzonej szkody jedynie w celu uzyskania łagodnej kary, a samo zachowanie oskarżonego nie jest przejawem skruchy dotyczącej popełnienia przestępstwa, w sytuacji, gdy przeprosiny pokrzywdzonej zostały dokonane przed Sądem I instancji w jej obecności, pokrzywdzona przyjęła przeprosiny bez żadnego sprzeciwu, a fakt nie naprawienia wyrządzonej szkody wynika z niezależnej od oskarżonego okoliczności mianowicie, trudności skontaktowania się z pokrzywdzoną z uwagi na opuszczenie przez pokrzywdzoną terytorium Polski a co nie jest wykluczone trudnością z powrotem z (...), która obecnie znajduje się na skraju wojny domowej, co doprowadziło do uznania przez Sąd Rejonowy, iż w realiach niniejszej sprawy nie zostały spełnione przesłanki umożliwiające zastosowanie instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary, podczas gdy prawidłowa i rzetelna ocena całości ujawnionych w toku postępowania karnego materiału dowodowego, prowadzi do wniosków przeciwnych; 2) rażącą niewspółmierność (surowość) kary przez orzeczenie kary pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności, a pominięcie wszelkich okoliczności łagodzących, jakim było: ujawnienie popełnienia przestępstwa w toku postępowania przygotowawczego, opisanie sposobu jego popełnienia, wskazanie współsprawcy, przyznanie się do popełnionego czynu, przeproszenia pokrzywdzonej, uzgodnienia sposobu naprawienia szkody stanowiących przesłankę do zastosowania dobrodziejstwa z art. 60 § 2 kk o co oskarżony wnosił. Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie M. R.

(1)kary pozbawienia wolności poniżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 5 lat albo o uchylenie tegoż wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Apelację od tego wyroku wywiodła także obrońca oskarżonego R. Ż. zarzucając rażącą niewspółmierność (surowość) orzeczonych wobec oskarżonego kar jednostkowych w rozmiarze dwóch lat i dwóch miesięcy pozbawienia wolności za czyn z pkt I aktu oskarżenia oraz kary 10 miesięcy pozbawienia wolności, co łączy się ze skazaniem za czyn z pkt II aktu oskarżenia oraz kary łącznej polegającej na wymierzeniu kary 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności tj. kary znacznie przekraczającej stopień zawinienia, z przewartościowaniem okoliczności obciążających i nieuwzględnieniu w dostatecznym stopniu okoliczności łagodzących dotyczących osoby oskarżonego i wniosła o zmianę wyroku w zaskarżonym zakresie i wydatne złagodzenie oskarżonemu kar jednostkowych, wymierzenie kary łącznej z zastosowaniem zasady absorpcji i warunkowe zawieszenie jej wykonania na stosowny okres próby. Nadto wniosła o zwolnienie oskarżonego od ponoszenia kosztów procesu za instancję odwoławczą. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Obydwie apelacje nie są zasadne w stopniu oczywistym. Z treści obu apelacji wynika, że ich autorzy nie kwestionują poczynionych przez Sąd Rejonowy ustaleń dotyczących przebiegu zdarzeń będących przedmiotem osądu w sprawie niniejszej i to zarówno w zakresie czynu przypisanego obu oskarżonym kwalifikowanego jako przestępstwo rozboju (pkt I), jak i czynu przypisanego oskarżonemu R. Ż. kwalifikowanego jako przestępstwo oszustwa i wyrządzenia szkody w obrocie gospodarczym. Ustalenia te w świetle wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i występujących w sprawie okoliczności w tym także wyjaśnień obu oskarżonych co do ich prawidłowości nie nasuwają zastrzeżeń. Sąd Okręgowy w pełni również podzielił wyrażone w treści uzasadnienia stanowisko Sądu Rejonowego odnoszące się do oceny prawnej obu czynów przypisanych oskarżonemu R. Ż. jaki i czynu przypisanego M. R.

(2)za prawidłowe uznając także ustalenia iż obaj oskarżeni w zakresie przypisanych im czynów działali w warunkach recydywy o której mowa w art. 64 § 1 kk. Sformułowany w apelacji obrońcy oskarżonego M. R.

(2)zarzut błędu w ustaleniach faktycznych w istocie sprowadza się do wskazania przez skarżącego okoliczności które w jego ocenie powinny skutkować zastosowaniem przez Sąd wobec M. R.

(2)instytucji nadzwyczajnego złagodzenia wymierzonej kary. Wypada zauważyć, iż za przypisane M. R.

(1)przestępstwo rozboju Sąd Rejonowy wymierzył karę pozbawienia wolności w wymiarze w niewielkim stopniu jedynie przekraczającym minimum ustawowe, a przy jej wymiarze – jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku i to w zakresie dotyczącym obu oskarżonych – zauważył fakt, iż obaj przeprosili pokrzywdzoną i wyrazili żal z powodu własnego postępowania. Uznając iż takie zachowanie M. R.

(1)nie jest przejawem skruchy a było jedynie w celu uzyskania łagodnej kary Sąd Rejonowy nie naruszył żadnych reguł oceny dowodów, wyprowadzając ten wniosek z analizy treści wyjaśnień M. R.

(2), który początkowo do winy się nie przyznawał. Sąd Rejonowy zauważył także iż M. R.

(1)deklarował zamiar naprawienia wyrządzonej szkody ale jej w żadnej części nie naprawił. Nie jest również ścisłe twierdzenie skarżącego o wskazaniu przez M. R.

(2)osoby współsprawcy bowiem osoba R. Ż. jako sprawcy rozboju znana była organom ścigania zanim M. R.

(2)został zatrzymany (patrz treść dokumentów k. 36-37). Brak jest zatem w sprawie w stosunku do M. R.

(2)przesłanek nadzwyczajnego złagodzenia kary o których mowa w przepisie art. 60 kk podobnie jak nie ma przesłanek do złagodzenia wymierzonej kary i warunkowego zawieszenia jej wykonania. Apelacja obrońcy R. Ż. odnosi się wyłącznie do wymiaru kar wymierzonych mu za każde z przypisanych przestępstw i wymiaru łącznej kary pozbawienia wolności każdą z nich oceniając jako niewspółmiernie surową. Uzasadniając swoje twierdzenie skarżący wskazuje na okoliczności w przypadku R. Ż. łagodzące jak przyznanie się do winy, przeproszenie pokrzywdzonej, częściowe naprawienie wyrządzonej jej szkody. Odnosząc się do tej argumentacji należy zaznaczyć, iż obydwa przypisane R. Ż. popełnione zostały w warunkach recydywy o której mowa w art. 64 § 1 kk, za przestępstwo rozboju wymierzona kara pozbawienia wolności w nieznacznym stopniu przekracza minimum ustawowe a łączną karę pozbawienia wolności Sąd wymierzył stosując zasadę asperacji. Sąd Rejonowy przyznał, iż R. Ż. zapłacił pokrzywdzonej tytułem częściowego naprawienia szkody kwotę 100 zł (dokonanie tej czynności o tyle jest jednak wątpliwe, że podpisy pokrzywdzonej na pokwitowaniu odbioru tej kwoty – k. 640 i na złożonych przez nią zeznaniach – k. 31 i 319 różnią się zasadniczo) ale trafnie zauważył że R. Ż. szkody wyrządzonej przestępstwem oszustwa w żadnej części nie wyrównał. Wymierzając R. Ż. karę Sąd Rejonowy zwrócił uwagę na fakt przeproszenia przez obu oskarżonych pokrzywdzonej (o czym mowa wyżej) poddając w wątpliwość szczerość skruchy R. Ż., a to po analizie treści złożonych przez niego wyjaśnień w których rzeczywiście nie można się doszukać elementów skruchy. Brak jest zatem w materiale sprawy jak i treści apelacji przesłanek uzasadniających złagodzenie wymierzonej R. Ż. kary i warunkowego zawieszenia jej wykonania. Z tych przyczyn na zasadzie art. 437 § 1 kpk Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku i zwolnił obu oskarżonych na zasadzie art. 624 § 1 kpk od ponoszenia kosztów sądowych w II instancji. /SSO Krzysztof Sójka/ /SSO Wojciech Arczyński/ /SSO Ewa Opozda-Kałka/