Sygn. akt VU 82/14 WYROK - łączny W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 października 2014 roku Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim, Wydział V Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przew

§1k.p.c.

oddalił odwołanie od decyzji z dnia 14 grudnia 2011r. Prawomocność decyzji z dnia 7 grudnia 2011r. o ustaleniu kapitału początkowego, nie pozbawia natomiast wnioskodawczyni prawa do żądania przeliczenia kapitału początkowego. W zaskarżonej decyzji z dnia 25 czerwca 2014r. organ rentowy odmówił ponownego ustalenia kapitału początkowego wnioskodawczyni na dzień 1 stycznia 1999r. podnosząc, że nie przedstawiła ona dowodów mających wpływ na jego wysokość. Stosownie do treści art. 114 ustęp 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tj. Dz. U. z 2009r. nr 153, poz. 1227 ze

1. zm)prawo do świadczeń lub ich wysokość ulega ponownemu ustaleniu na wniosek osoby zainteresowanej lub z urzędu, jeżeli po uprawomocnieniu się decyzji w sprawie świadczeń zostaną przedłożone nowe dowody lub ujawniono okoliczności istniejące przed wydaniem tej decyzji, które mają wpływ na prawo do świadczeń lub na ich wysokość. O ile podstawą ponownego ustalenia prawa do świadczeń lub ich wysokości mogą być tylko i wyłącznie nowe dowody, a zatem takie które nie były znane organowi rentowemu w poprzednim postępowaniu, to przymiot nowości nie dotyczy ujawnionych okoliczności istniejących przed wydaniem decyzji. Wnioskodawczyni w toku niniejszego postępowania przedstawiła na wysokość swoich zarobków zeznania świadków, którzy w spornym okresie od grudnia 1988r. do grudnia 1990r. byli jej podwładnymi oraz dowody z dokumentów zgromadzone w aktach emerytalnych S. W., w szczególności prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w Piotrkowie Tryb., z którego wynika wysokość zarobków świadka za okres od 1 lipca 1989r. do 3 lipca 1990r. Są to nowe dowody w rozumieniu art. 114 ustęp 1 ustawy, które nie były do tej pory tj. przy ustalaniu kapitału początkowego w dniu 7 grudnia 20111r. znane organowi rentowemu, a co za tym idzie uprawniają do żądania przeliczenia wysokości emerytury. Przepis art. 111 ust 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS pozwala na ponowne obliczenie wysokości emerytury lub renty , z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, od podstawy wymiaru ustalonej w myśl art. 15, jeżeli do jej obliczenia wskazano podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe na podstawie przepisów prawa polskiego: 1)z liczby kolejnych lat kalendarzowych i w okresie wskazanym do ustalenia poprzedniej podstawy wymiaru świadczenia, 2) z kolejnych 10 lat kalendarzowych wybranych z 20 lat kalendarzowych, poprzedzających bezpośrednio rok kalendarzowy, w którym zgłoszono wniosek o przyznanie emerytury lub renty albo o ponowne ustalenie emerytury lub renty, z uwzględnieniem art. 176, 3) z 20 lat kalendarzowych wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu, przypadających przed rokiem zgłoszenia wniosku o ponowne ustalenie emerytury lub renty, - a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru jest wyższy od poprzednio obliczonego. Zasadność żądania wnioskodawczyni przeliczenia kapitału i emerytury była zatem uzależniona od tego, czy przedstawione przez nią dowody dotyczące wysokości zarobków za sporne okresy pracy, doprowadzą do ustalenia wyższego niż poprzednio wskaźnika wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego. W decyzji z dnia 7 grudnia 2011r. organ rentowy ustalił kapitał początkowy z zarobków z lat 1980-1989r. Wobec faktu nie załączenia do wniosku u ustalenie kapitału początkowego dokumentów potwierdzających wysokość zarobków za okres od 1 grudnia 1988r. do 30 kwietnia 1989r., organ rentowy na podstawie art. 15 ust 2a ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tj. Dz. U. z 2009r. nr 153, poz. 1227 ze
2. zm)za podstawę wymiaru składek w okresie , za który nie dysponował dokumentami o wysokości zarobków wnioskodawczyni, przyjął kwotę obowiązującego w tym okresie minimalnego wynagrodzenia, natomiast za okres od 1 maja 1989r. do 31 grudnia 1990r. wynagrodzenie wynikające z angaży z dnia 1 maja 1989r. i 1 grudnia 1989r. Powyższe w złożonym odwołaniu zakwestionowała wnioskodawczyni. Organ rentowy na podstawie art. 15 ust 2a u.e.r. jest uprawniony do przyjęcia za podstawę wymiaru składek kwoty obowiązującego w danym okresie minimalnego wynagrodzenia pracowników, proporcjonalnie do okresu podlegania ubezpieczeniu i wymiaru czasu pracy, tylko wówczas jeżeli nie może ustalić podstawy wymiaru składek w okresie pozostawania w stosunku pracy wskazanym do ustalenia podstawy wymiaru emerytury i renty. Organ rentowy stwierdził, że nie miał możliwości ustalenia rzeczywistych zarobków wnioskodawczyni w spornym okresie, gdyż nie załączyła ona do wniosku emerytalnego dokumentów potwierdzających wysokość jej zarobków, do czego była zobowiązana na podstawie art. 116 ustęp u.e.r. Stosownie do art. 116 ust. 5 u.e.r. do wniosku w sprawie przyznania świadczeń powinny być dołączone dowody uzasadniające prawo do świadczeń i ich wysokość. Oznacza to, że ciężar dowodu w wymienionych sprawach spoczywa na wnioskodawcy. Jak wyżej wykazano w toku niniejszego postępowania skarżąca udowodniła zeznaniami świadków oraz korespondującymi z nimi dokumentami w postaci świadectw pracy i angaży wysokość swoich zarobków w okresie od 1 grudnia 1988r. do 30 kwietnia 1989r. w wysokości przeciętnego wynagrodzenia miesięcznie oraz od 1 lipca 1989r. do 31 grudnia 1990r. w wysokości 470.000zł. miesięcznie. Najkorzystniejszym okresem dla wyliczenia kapitału początkowego skarżącej są nadal dotychczasowe lata tj. lata 1980-1989. W tych latach wynagrodzenie wnioskodawczyni było najwyższe. Przeliczając kapitał początkowy z w/w dziesięciolecia przy uwzględnieniu nowych ustalonych przez Sąd wynagrodzeń wnioskodawczyni za okres od 1 grudnia 1988r. do 31 kwietnia 1989r. w wysokości przeciętnego wynagrodzenia miesięcznie oraz od 1 lipca 1989r. do 31 grudnia 1989r. w wysokości 470.000zł. miesięcznie, nowo wyliczony wskaźnik wysokości podstawy wymiaru kapitału wzrósł do 94,18% (k. 180 akt). Poprzednio ustalony wskaźnik podstawy wymiaru kapitału początkowego w decyzji z dnia 7 grudnia 2011 roku i zaakceptowany w decyzji z dnia 25 czerwca 2014 roku był niższy i wynosił 84,34%. Wysokość kapitału początkowego po przeliczeniu wg nowego wskaźnika 94,18% (bez uwzględnienia waloryzacji) wynosi 120.538,66 złotych, natomiast po waloryzacji, na dzień przyznania świadczenia – tj. wydania zaskarżonej decyzji = 331.570,10 złotych (poprzednio 312.264,84zł.). Po przeliczeniu emerytury na podstawie art. 26 ustawy przez podzielenie kwoty zwaloryzowanego kapitału początkowego ( 331.570,10 zł.). przez współczynnik średniego dalszego trwania życia ( 251,50 miesięcy), nowa wysokość emerytury wynosi 1.318,37 złotych. Z kolei nowo obliczona emerytura na podstawie art. 183 ustawy wynosi 1.241,82 złotych. Na kwotę tą składa się : -55% emerytury obliczonej na podstawie art. 53 – (55% x 1.179,20 zł) = 648,56 zł, - 45% emerytury obliczonej na podstawie art. 26 – (45% x 1.318,37 zł) = 593,26 zł. Należy przypomnieć, że wysokość emerytury wyliczona na podstawie art. 53 ustawy, z uwzględnieniem nowo ustalonych zarobków skarżącej, wynosi 1.179,20 złotych. Najkorzystniejszym dla wnioskodawczyni wariantem emerytury jest zatem emerytura wyliczona na podstawie art. 26 ustawy w wysokości 1.318,37 złotych. Emerytura wyliczona na podstawie nowo ustalonego kapitału początkowego jest wyższa od poprzednio ustalonej emerytury decyzją z dnia 14 grudnia 2011r. w kwocie 1241,61 złotych. Z tych względów Sąd na podstawie art.

§2k.p.c.

zmienił zaskarżone decyzje z dnia 25 czerwca 2014r. i przyznał K. P. prawo do przeliczenia kapitału początkowego i emerytury z uwzględnieniem zarobków z lat 1980-1989 przy przyjęciu, iż zarobki te wynosiły w okresie: - od 1 grudnia 19888r. do 30 kwietnia 1989r. – przeciętne wynagrodzenie miesięcznie; - od 1 lipca 1989r. do dnia 31 grudnia 1989r. czterysta siedemdziesiąt tysięcy złotych miesięcznie; Wnioskodawczyni nie udowodniła, aby w spornym okresie jej zarobki były wyższe od tych ustalonych przez Sąd. Dlatego w pozostałym zakresie Sąd na podstawie art.

§1k.p.c.

odwołania oddalił jako nieuzasadnione. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 100 k.p.c. Ponieważ wnioskodawczyni w większości sprawę wygrała, Sąd obciążył w całości kosztami procesu organ rentowy.