na postanowienia sądu drugiej instancji, których przedmiotem jest m.in. zwrot kosztów procesu przysługuje zażalenie do innego składu tego sądu, z wyjątkiem postanowień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie II C zaskarżonego orzeczenia zostało wydane w wyniku rozpoznania apelacji od wyroku Sądu Rejonowego, wobec czego zgodnie z powołaną wyżej regulacją stronie nie przysługuje od niego zażalenie. Stronie nie przysługuje także zażalenie od rozstrzygnięcia zawartego w punkcie V zaskarżonego wyroku albowiem dotyczy ono obowiązku zapłaty przez pozwanego na rzecz Skarbu Państwa nieuiszczonych kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym. Rozstrzygnięcie to zapadło na podstawie art. 113 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. W tym wypadku mamy do czynienia z kosztami sądowymi, które nie stanowią części kosztów procesu i nie stanowią przedmiotu rozliczenia pomiędzy stronami. Są to koszty sądowe, których strona nie zapłaciła, a które tymczasowo wyłożył Skarb Państwa. Zgodnie z art.
dopuszczalne jest tylko zażalenie na rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji, a więc tylko w przedmiocie kosztów postępowania odwoławczego rozliczonych pomiędzy stronami. W tym zakresie, pomimo zmiany stanu prawnego, pozostaje aktualny pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w postanowieniu z dnia 3 grudnia 2010r. sygn. I CZ 115/10. Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 370 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 k.p.c. i w związku z art.
odrzucił zażalenie w tej części. W pozostałym zakresie zażalenie odniosło skutek. Pozwany zaskarżył także punkt V wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 16 kwietnia 2014r., którym Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 1362,75zł z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym. W toku postępowania odwoławczego w sprawie został ustanowiony pełnomocnik powódki - radca prawny, który przedłożył pełnomocnictwa wraz z potwierdzeniem uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Sprawa niniejsza dotyczyła powództwa o zasądzenie alimentów od pozwanego na rzecz powódki, które to żądanie Sąd Rejonowy oddalił. Powódka w apelacji domagała się zmiany wysokości zasądzonych alimentów na kwotę po 850zł miesięcznie począwszy od dnia 1 marca 2013r. i Sąd Okręgowy po rozpoznaniu jej apelacji w dniu 16 kwietnia 2014r. zasądził od pozwanego na rzecz powódki alimenty w kwocie po 400zł miesięcznie, począwszy od dnia 1 marca 2013r. Sąd Okręgowy swoje rozstrzygnięcie o kosztach zastępstwa procesowego oparł na art. 100 k.p.c. oraz przy uwzględnieniu § 2 ust. 1 w związku z § 6 pkt 5, § 6a ust. 4 i § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz.U. z 2013r. Nr 490), nie wskazując sposobu wyliczenia żądanej kwoty, ani też nie wskazując jaką ostatecznie zasadę rozliczenia kosztów przyjął albowiem art. 100 k.p.c. stanowi, że w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu. Brak wyliczenia i wskazania zasady rozstrzygnięcia o kosztach procesu uniemożliwia kontrolę instancyjną tego orzeczenia, szczególnie, iż nawet gdyby uznać iż Sąd zastosował zasadę stosunkowego rozdzielenia kosztów, na które złożyły się koszty zastępstwa procesowego, to z uwagi na to, iż wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszym postępowaniu wynosiła 10 200zł (12 x 850zł), wyliczona zgodnie z art. 22 k.p.c. w zw. z art. 368 § 2 k.p.c., a wartość świadczenia zasądzonego to kwota 4800zł (12 x 400zł), to pozwany uległ w procesie w 47% i w takiej wysokości winien ponieść koszty zastępstwa, które wyniosły 1800zł (stawka 75 % od kwoty 2400zł zgodnie z § 6 pkt 5 i § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu), a 47 % tej kwoty to 846zł. Sąd Okręgowy ponadto nieprawidłowo powołał § 6 a ust. 4 rozporządzenia zgodnie z którym stawka minimalna wynagrodzenia radcy prawnego w sprawach o pozbawienie, ograniczenie, zawieszenia lub przywrócenie władzy rodzicielskiej oraz o odebranie dziecka wynosi 120zł, to zaś postępowanie tych kwestii nie dotyczyło. Z przytoczonych wyżej względów Sąd Okręgowy na mocy art. 386 § 4 k.p.c. w związku z art.
k.p.c., art. 397 § 2 k.p.c. orzekł jak w punkcie 2 sentencji.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.