XI C 435/14

(1), E. R.

(1)o zapłatę postanawia: I. umorzyć postępowanie; II. zasądza od strony powodowej na rzecz pozwanych solidarnie kwotę 634 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt XI C 435/14 UZASADNIENIE Pozwem wniesionym do tut. Sądu w dniu 24.01.2014 r. strona powodowa (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K. wniosła o zasądzenie od pozwanych K. K., D. R.

(1), E. R.

(1), M. R. solidarnie kwoty 2443,88 zł wraz z ustawowymi odsetkami od: - kwoty 483,83 zł od dnia 19.03.2013 r. do dnia zapłaty, - kwoty 403,88 zł od dnia 21.05. 2013 r. do dnia zapłaty, - kwoty 403,88 zł od dnia 19.06.2013 r. do dnia zapłaty, - kwoty 403,88 zł od dnia 19.07.2013 r. do dnia zapłaty, - kwoty 403,88 zł od dnia 20.08.2013 r. do dnia zapłaty - kwoty 332,01 zł od dnia 01.10.2013 r. do dnia zapłaty - kwoty 12,52 zł od dnia wniesienia powództwa do dnia zapłaty oraz zasądzenia na swoją rzecz zwrotu kosztów procesu, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. W uzasadnieniu pozwu strona powodowa wskazała, że na podstawie umowy sprzedaży energii elektrycznej nr (...) zawartej z L. K. dostarczała energię do lokalu związanego z gospodarstwem domowym, położonym przy ul. (...) we W.. W dniu 16 lutego 2013 r. L. K. zmarła. Zgodnie z pismem z Urzędu Miejskiego W. z dnia 28.10.2013r. w w/w nieruchomości zamieszkiwali pozwani K. K., D. R.

(1), E. R.

(1), M. R.. Z uwagi na fakt zamieszkiwania pozwanych w w/w lokalu i faktycznego korzystania z dostarczanej tam energii elektrycznej oraz usług dystrybucyjnych, pozwani na zasadzie art. 353 1 k.c. w zw. z art. 60 k.c. w sposób dorozumiany zawarli ze stroną powodową umowę na dostawę energii elektrycznej oraz usługi dystrybucyjne. Zdaniem strony powodowej o takim sposobie zawarcia umowy świadczy fakt, iż pozwani przez długi okres korzystali ze świadczonych przez stronę powodową usług w postaci dostawy energii elektrycznej oraz usług dystrybucyjnych. Pozwani nie kwestionowali istnienia zobowiązania wobec powoda zarówno co do zasady, jak i co do wysokości. Strona powodowa pismami z dnia 13.11.2013 r. wzywała pozwanych do zapłaty wynikających z poszczególnych faktur VAT należności z tytułu dostarczanej energii elektrycznej, wyznaczając im dodatkowy 7 dniowy termin do zapłaty w dniu 19.11.2013 r., jednakże bezskutecznie. Pozwani do dnia sporządzenia pozwu nie uregulowali dochodzonych pozwem należności. W dniu 04.02.2014 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia - Fabrycznej we Wrocławiu XI Wydział Cywilny nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym na skutek pozwu wniesionego przez stronę powodową (...) Sp. z o.o. w K. orzekł, że pozwani K. K., D. R.

(2), E. R.

(1), M. R. w ciągu dwóch tygodni od daty doręczenia niniejszego nakazu powinni zapłacić stronie powodowej kwotę 2443,88 zł wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi: - kwoty 483,83 zł od dnia 19.03.2013 r. do dnia zapłaty, - kwoty 403,88 zł od dnia 21.05. 2013 r. do dnia zapłaty, - kwoty 403,88 zł od dnia 19.06.2013 r. do dnia zapłaty, - kwoty 403,88 zł od dnia 19.07.2013 r. do dnia zapłaty, - kwoty 403,88 zł od dnia 20.08.2013 r. do dnia zapłaty, - kwoty 332,01 zł od dnia 01.10.2013 r. do dnia zapłaty, - kwoty 12,52 zł od dnia 24 stycznia 2014 r. do dnia zapłaty oraz kwotę 642,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 600 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego i kwotę 17,00 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa procesowego albo wnieść w tymże terminie do tutejszego Sądu sprzeciw. Pozwani K. K. oraz E. R.

(1)nie odebrali przesyłki zawierającej w/w nakaz oraz odpis pozwu, skutkiem czego uznano je za doręczone: wobec K. K. z dniem 28.02.2014r., wobec E. R.

(1)z dniem 28.02.2014r. (k.72, 73). Pozwany D. R.

(1)w dniu 28.02.2014 r. za pośrednictwem pełnomocnika procesowego w osobie radcy prawnego J. G. wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty z dnia 04.02.2014r. W jego uzasadnieniu wskazano, że pozwany nigdy nie był stroną umowy z powódką, gdyż nie zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu mieszkalnym w okresie objętym żądaniem pozwu. Zaprzeczył również, by zawarł z powódką umowę na dostawę energii w sposób dorozumiany. Pozwany podał, że od czerwca 2012 r. zamieszkuje na stałe przy ul. (...) we W. i od tamtego czasu do chwili obecnej nie zamieszkiwał ani nie przebywał w lokalu mieszkalnym przy ul. (...) we W.. Ponadto pozwany podniósł zarzut nieistnienia względem pozwanego, stanowiącej przedmiot żądania pozwu wierzytelności powoda z uwagi na niezaistnienie materialnoprawnej podstawy powstania tej wierzytelności. Ponadto pozwany D. R.

(1)wniósł o zasądzenie na swoją rzecz kosztów procesu w wysokości 617,00 zł w tym kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 600,00 zł oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł. Pozwana E. R.

(1)w dniu 28.02.2014 r. za pośrednictwem pełnomocnika procesowego w osobie radcy prawnego J. G. wniosła sprzeciw od nakazu zapłaty z dnia 04.02.2014r. o treści tożsamej, jak pozwany D. R.

(1), a ponadto wniosła o zasądzenie na swoją rzecz kosztów procesu w wysokości 617,00 zł w tym kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 600,00 zł oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł. Pismem wniesionym do tut. Sądu w dniu 05.05.2014 r. strona powodowa podała, że w odpowiedzi na pismo z dnia 18 kwietnia 2014 r. z uwagi na omyłkowe skierowanie powództwa przeciwko D. R.

(1)i E. R.

(1)cofa powództwo w stosunku do w/w pozwanych wraz ze zrzeczeniem się roszczenia i wnosi o umorzenie postępowania sądowego w tym zakresie (k.66). Dwoma pismami z dnia 13.05.2014 r., sporządzonymi odrębnie w imieniu D. R.

(1)i E. R.

(1), nadesłanymi do Sądu w jednej kopercie, pełnomocnik w/w pozwanych wniósł o zasądzenie od powoda na rzecz D. R.

(1)i E. R.

(1)kosztów w wysokości po 617 zł. W jednobrzmiącym uzasadnieniu przedmiotowych pism pełnomocnik D. R.

(1)i E. R.

(1)wskazał, że pismem z dnia 05. (...). został zawiadomiony o cofnięciu pozwu wraz ze zrzeczeniem się roszczenia i podniósł, iż po otrzymaniu pozwu pozwani powierzyli prowadzenie sprawy pełnomocnikowi i zapłacili wynagrodzenie za wykonane czynności zgodnie z § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. (Dz. U. z 2013 r., poz. 490). Wskazał również, że prowadzenie sprawy radcy prawnemu było niezbędne ze względu na skomplikowany stan faktyczny sprawy cywilnej i konieczność sporządzenia i wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 203 § 1 k.p.c. pozew może być cofnięty bez zezwolenia pozwanego aż do rozpoczęcia rozprawy, a jeżeli z cofnięciem połączone jest zrzeczenie się roszczenia – aż do wydania wyroku. Art. 203 § 4 k.p.c. przewiduje natomiast, że sąd może uznać za niedopuszczalne cofnięcie pozwu, zrzeczenie się lub ograniczenie roszczenia tylko wtedy, gdy okoliczności sprawy wskazują, że wymienione czynności są sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierzają do obejścia prawa. Natomiast stosownie do treści art. 355 § 1 k.p.c. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli powód cofnął ze skutkiem prawnym pozew lub jeżeli wydanie wyroku stało się z innych przyczyn zbędne lub niedopuszczalne. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż na gruncie przedmiotowej sprawy do cofnięcia pozwu w stosunku do pozwanych D. R.

(1)oraz E. R.

(1)doszło wraz ze zrzeczeniem się roszczenia. Zatem zgoda pozwanych nie była wymagana, niezależnie od stanu sprawy (przed czy po rozpoczęciu rozprawy). W ocenie Sądu nie zachodziły w niniejszej sprawie również żadne okoliczności, które uzasadniałyby uznanie cofnięcia pozwu za niedopuszczalne. Z powyższych względów Sąd w punkcie I postanowienia na podstawie art. 355 § 1 k.p.c. umorzył postępowanie w sprawie. Orzeczenie zawarte w punkcie II Sąd oparł na treści przepisu art. 98 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony ( § 1 ). Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony ( § 3 ). Zgodnie z art. 203 § 2 k.p.c. pozew cofnięty nie wywołuje żadnych skutków jakie ustawa wiąże z wytoczeniem powództwa. Na żądanie pozwanego powód zwraca mu koszty, jeżeli sąd już przedtem nie orzekł prawomocnie o obowiązku ich uiszczenia przez pozwanego. Zasadą jest, że w wypadku cofnięcia pozwu obowiązek zwrotu kosztów procesu na rzecz pozwanego, na jego żądanie, obciąża powoda bez względu na przyczynę cofnięcia. Jednakże dopuszczalne jest odstępstwo od tej zasady w sytuacji, gdy powód wykaże, że wystąpienie z powództwem było niezbędne dla celowego dochodzenia praw lub celowej obrony, z uwzględnieniem okoliczności istniejących w dacie wytoczenia pozwu. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy cofnięcie pozwu jest konsekwencją zaspokojenia przez pozwanego wymagalnego w chwili wytoczenia powództwa roszczenia powoda (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt II CZ 208/11). W przedmiotowej sprawie strona powodowa, jak wskazała w piśmie z dnia 5.05.2014 r., w sposób omyłkowy wystąpiła z pozwem przeciwko D. R.

(1)i E. R.

(2). W świetle przytoczonych wyżej poglądów brak jest w ocenie Sądu okoliczności uzasadniających odstąpienie od ogólnej zasady wyrażonej w art. 203 § 2 k.p.c., wobec czego to strona powodowa winna zostać uznana za przegrywającą proces, i jako taka, w myśl art. 98 § 1 k.p.c. powinna zostać obciążona jego kosztami. Z tego względu w punkcie II postanowienia Sąd zasądził od strony powodowej na rzecz pozwanych solidarnie kwotę 634 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Na zasądzoną kwotę złożyły się: dwie opłaty skarbowe od pełnomocnictwa udzielonego przez E. R.

(2)i D. R.

(1)po 17 zł oraz kwota 600 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika zgodnie z podstawie § 6 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490). W ocenie Sądu brak było podstaw do zasądzenia kwot po 617 zł na rzecz każdego z pozwanych - E. R.

(2)i D. R.

(1), zgodnie z wnioskami złożonymi przez reprezentującego ich pełnomocnika. Zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 1980 r. ( sygn. akt II CZ 79/80 ) „okoliczność, że w tej samej sprawie występują trzej powodowie, którzy ponieśli szkody w tym samym wypadku, reprezentowani przez jednego adwokata, mimo że wystawili odrębne pełnomocnictwa, nie uzasadnia zasądzenia na rzecz każdego z powodów oddzielnie kosztów zastępstwa adwokackiego”. Jakkolwiek w przedmiotowej sprawie pełnomocnik reprezentował pozwanych, a nie powodów, to w ocenie Sądu nie uzasadnia to wydania rozstrzygnięcia zgodnie z wnioskami pełnomocnika. Podkreślić także należy, że zgodnie z § 4 ust. 1 cytowanego powyżej rozporządzenia wysokość stawki minimalnej zależy od wartości przedmiotu sprawy lub jej rodzaju, a w postępowaniu egzekucyjnym - od wartości egzekwowanego roszczenia. Wysokość wynagrodzenia zgodnie z cytowanym przepisem nie jest zatem uzależniona od ilości reprezentowanych w postępowaniu osób. Ze względu na powyższe orzeczono jak w sentencji.