k.p. skrócono okres wypowiedzenia z 3 miesięcy na 1 miesiąc - co winno skutkować zaliczenie własnie okresu 3 miesięcy do okresów składkowych i nieskładkowych jego stażu pracy. W odpowiedzi na odwołanie pozwany wniósł o jego oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Sąd Okręgowy w Toruniu - IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 29 stycznia 2014 r. w sprawie IV U 1985/13 zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał S. B.
Kodeksu pracy poprzez jego błędne zastosowanie, ale także naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 233 § 1 kodeksu postępowania cywilnego poprzez swobodną ocenę dowodów oraz zamknięcie rozprawy i wydanie wyroku uznając, że nastąpiło wszechstronne rozważonego w sprawie materiału dowodowego. Wskazując na powyższe pozwany wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie odwołania, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja organu rentowego zasługuje na uwzględnienie. Istotą postępowania apelacyjnego jest zbadanie zasadności podstaw zarzutów skierowanych przeciwko orzeczeniu sądu pierwszej instancji. Sąd odwoławczy orzeka przy tym w oparciu o całokształt zgromadzonego materiału dowodowego, dokonując na nowo jego własnej, samodzielnej i swobodnej oceny, w tym oceny zgromadzonych w postępowaniu przed sądami obu instancji dowodów. Jako Sąd merytoryczny może nadto czynić ustalenia i to odmienne od ustaleń Sądu pierwszej instancji, bazując na tym samym materiale dowodowym (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego 2003 r., IV CKN 1752/00, LEX nr 78279, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 09 maja 2002 r., II CKN 615/00, LEX nr 55097). Prawidłowe rozstrzygnięcie każdej sprawy uzależnione jest od spełnienia przez Sąd orzekający dwóch naczelnych obowiązków procesowych, tj. przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób określony przepisami kodeksu postępowania cywilnego oraz dokonania wszechstronnej oceny całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Rozstrzygnięcie to winno również znajdować oparcie w przepisach prawa materialnego adekwatnych do poczynionych ustaleń faktycznych. Kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia ma natomiast na celu ustalenie, czy w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania Sąd pierwszej instancji sprostał tym wymogom. W pierwszym rzędzie wskazać należy – jak słusznie wskazał Sąd Okręgowy – iż zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy o świadczenia przedemerytalnych prawo do takiego świadczenia przysługuje między innymi osobie, która do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego, z powodu likwidacji pracodawcy lub niewypłacalności pracodawcy, w rozumieniu przepisów o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, u którego była zatrudniona lub pozostawała w stosunku służbowym przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, posiadała okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn. Sąd Okręgowy poprawnie wskazał też, iż art. 2 ust. 2 cytowanej wyżej ustawy – za okres uprawniający do emerytury, o którym mowa w ust. 1, uważa się okres ustalony zgodnie z przepisami art. 5-9, art. 10 ust. 1 oraz art. 11 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych [...], zaś art. 2 ust. 3 ustawy stanowi, iż świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie określonej w ust. 1 po upływie co najmniej 6 miesięcy pobierania zasiłku dla bezrobotnych, o którym mowa w ustawie o promocji zatrudnienia, jeżeli osoba ta spełnia łącznie następujące warunki: nadal jest zarejestrowana jako bezrobotna; w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych nie odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia, albo zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych lub robót publicznych; złoży wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego w terminie nieprzekraczającym 30 dni od dnia wydania przez powiatowy urząd pracy dokumentu poświadczającego 6-miesięczny okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Istotą sporu w niniejszej sprawie sprowadza się jednak do ustalenia czy ubezpieczony spełnia przesłanki wynikające z art. 2 ust. 1 pkt 6 cytowanej wyżej ustawy, a dokładniej czy skrócony przez pracodawcę okres wypowiedzenia, za który pracownik otrzymał wynagrodzenie, może być zaliczany do okresu zatrudnienia od którego ustawa warunkuje przyznanie świadczenia przedemerytalnego i tym samym jak słusznie podniósł Sąd Okręgowy czy S. B.
k.p. okresem wypowiedzenia do jednego miesiąca - należy do stażu pracy zakwalifikować okres ustawowy 3 miesięcy wypowiedzenia, który pozwałaby mu na zaliczenie go do stażu ubezpieczeniowego i spełnienie warunku 39 letniego stażu pracy, od którego zależą jego uprawnienia do świadczenia przedemerytalnego. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, Sąd I instancji na tle prawidłowo zebranego materiału dowodowego w niniejszej sprawie błędnie poczynił ustalenia faktyczne i prawne w powyżej opisanym zakresie, co w konsekwencji skutkowało naruszeniem przepisów prawa materialnego i niewłaściwą subsumpcją ustaleń faktycznych pod dyspozycje właściwych przepisów prawa. Sąd Apelacyjny nie podziela argumentacji przyjętej przez Sąd Okręgowy, w szczególności nie podziela ustalenia, iż pomimo okresu skrócenia wypowiedzenia umowy o pracę ubezpieczonego do 1 miesiąca w trybie określonym przepisem art.
k.p, do obliczenia stażu pracy należy zakwalifikować okres - nie skrócony trybem przywołanego wyżej artykułu lecz okres ustawowego wypowiedzenia, który obowiązywał by w wyniku zwykłego wypowiedzenia, w tym wypadku trzech miesięcy. Zdaniem Sądu Apelacyjnego warunek powyższy nie został spełniony. Należy podnieść, iż jak wynika z uchwały Sądu Najwyższego w składzie 7 sędziów z dnia 09 lipca 1992 roku w sprawie o sygnaturze I PZP 20/92 skrócenie przez zakład pracy okresu wypowiedzenia umowy o pracę na podstawie art.
powoduje rozwiązanie tej umowy z upływem skróconego okresu, dalej Sąd Najwyższy wskazuje: d ziałanie nowej instytucji "skrócenia okresu wypowiedzenia", o której mowa w art.
k.p., w powiązaniu z istotą rozwiązania stosunku pracy za wypowiedzeniem, prowadzi do przyjęcia, że po jej prawidłowym zastosowaniu, a więc skróceniu okresu wypowiedzenia, stosunek pracy rozwiązuje się z upływem tego skróconego, a nie ustawowego okresu wypowiedzenia. W treści przepisów nie ma podstaw do przyjęcia, aby art.
k.p. stworzył nową możliwość rozwiązania stosunku pracy, w którym, mimo upływu okresu wypowiedzenia, stosunek ten trwałby. W szczególności nie można przyjąć, aby omawiany przepis stworzył możliwość faktycznego odsunięcia pracownika od pracy w czasie trwania stosunku pracy przez upoważnienie zakładu pracy do zwolnienia pracownika z obowiązku jej świadczenia w okresie wypowiedzenia z zachowaniem prawa do wynagrodzenia. Dla realizacji takiego celu przepis ten byłby całkowicie zbędny. W warunkach braku możliwości faktycznego powierzenia pracy, pracownik doznaje przeszkód w jej świadczeniu z przyczyn dotyczących zakładu pracy i, będąc gotów do jej wykonywania, zachowuje prawo do wynagrodzenia - art. 81 § 1 k.p. Faktyczne "odsunięcie" od pracy, a ściślej mówiąc niemożność powierzenia wykonywania pracy była więc w kodeksie pracy unormowana i nowy art.
k.p. nie mógł służyć stworzeniu takiej regulacji. Zamiarem ustawodawcy nie było więc uregulowanie sytuacji polegającej na faktycznej niemożliwości powierzenia pracy w okresie wypowiedzenia. Zamiarem tym było przyspieszenie daty rozwiązania stosunku pracy, co wynika z istoty skrócenia okresu wypowiedzenia. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, jak i cytowane wyżej przepisy ustawy, Sąd Apelacyjny nie podziela ustalenia Sadu I instancji, iż do przedmiotowego rozwiązania stosunku pracy doszło w styczniu 2013 roku, co w ocenie Sądu Okręgowego dało podstawę do uznania, iż ubezpieczony spełnił przesłankę z przywołanego wyżej przepisu dotycząca 39 lat pracy na dzień 31 grudnia 2012 roku, tj. art. 2 ust 1 pkt 6 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych. Należy podnieść, iż rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło z dniem 30 listopada 2012r., a zatem okres uprawniający do emerytury wynikający z cytowanego wyżej art. 2 ust 1 pkt 6 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych, wynoszący 39 lat powinien być liczony do dnia 31 grudnia 2011 roku. Wobec powyższego na dzień 31 grudnia 2011 r. wnioskodawca nie posiada stażu pracy 39 lat (na dzień 31 grudnia 2011 r. wynosi on 38 lat 5 miesięcy 27 dni). W tym stanie rzeczy uznając wyrok Sądu I instancji za błędny, Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.