III Cz 1073/14

Sygn. akt III Cz 1073/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 września 2014 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w następującym składzie: Przewodniczący-Sędzia: SO Tomasz Pawlik Sędziowie: SO Andrzej Dyrda (spr.) SR (del.) Marcin Rak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 września 2014 r. w Gliwicach sprawy z powództwa R. Z. przeciwko (...) Spółce Akcyjnej w W. o zapłatę na skutek zażalenia powoda na postanowienia Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 6 maja 2014 r., sygn. akt I C 1010/14 postanawia: zmienić zaskarżone postanowienie poprzez jego uchylenie. SSR (del.) Marcin Rak SSO Tomasz Pawlik SSO Andrzej Dyrda Sygn. akt III Cz 1073/14 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 6 maja 2014 r. Sąd Rejonowy w Gliwicach stwierdził swą niewłaściwość miejscową i sprawę przekazał do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Żorach wskazując, że jest to właściwość związana z miejscem zamieszkania poszkodowanego, a przepis art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych jest przepisem szczególnym w stosunku do przepisów kodeksu postępowania cywilnego dotyczących właściwości miejscowej sądu i jako taki wyłącza zastosowanie tych przepisów w tym przepisów o właściwości przemiennej Zażalenie na to postanowienie złożył powód zarzucając mu naruszenie art. 20 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, gdyż nie stanowi on o właściwości wyłącznej, lecz przemiennej oraz art. 202 kpc poprzez nieuprawnione badanie z urzędu właściwości miejscowej i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Sąd Okręgowy w obecnym składzie w pełni podziela wyrażony w zażaleniu pogląd, iż art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 392 z późniejszymi zmianami) nie statuuje wyłącznej właściwości sądu w sprawach o odszkodowanie dochodzone od ubezpieczyciela sprawcy szkody. Skoro uprawniony może samodzielnie dokonać wyboru sądu, do którego wystąpi z pozwem, przy czym wybór ten nie ogranicza się do sądów wyznaczonych przepisami o właściwości ogólnej, lecz także obejmuje inne sądy wymienione w powołanym przepisie, to nie sposób uznać, by właściwość ta miała charakter wyłączny i nie dawała się usunąć w drodze umowy stron. Także fakt zamieszczenia tej regulacji poza kodeksem postępowania cywilnego nie może być interpretowany jako rezygnacja ustawodawcy z właściwości przemiennej stanowiącej przywilej uprawnionego, skoro w omawianym przepisie nie posłużono się sformułowaniem „wyłącznie” lub innym równoważnym. Ponieważ właściwość oparta na art. 20 ust.1 ustawy z dnia 22 maja 2003r. nie ma charakteru wyłącznej, Sąd Rejonowy nie był uprawniony do jej badania z urzędu i dlatego naruszył art. 202 k.p.c., co zasadnie podniesiono w zażaleniu. Ewentualne badanie tej właściwości może być przeprowadzone dopiero na zarzut pozwanej, którego obecnie nie zgłoszono. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 386 § 1 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 k.p.c. Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji. Natomiast rozstrzygnięcie o kosztach postępowania odwoławczego zapadnie w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie zgodnie z art. 108 § 1 k.p.c. SSR (del.) Marcin Rak SSO Tomasz Pawlik SSO Andrzej Dyrda