626 9 k.p.c. w związku z art. 140 ust. 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 roku Prawo upadłościowe i naprawcze. O kosztach rozstrzygnął na podstawie art.520 § 3 k.p.c. mając na uwadze sprzeczność interesów stron. Sygn. akt III Ca 173/14 Od opisanego postanowienia apelację wnieśli wnioskodawcy, którzy domagali się jego zmiany i utrzymania w mocy zaskarżonego wpisu. Skarżący zarzucili Sądowi Rejonowemu naruszenie przepisów postępowania, a to: - art.
polegające na przekroczeniu granic kognicji sądu wieczystoksięgowego i dokonaniu badania merytorycznej zasadności orzeczenia Sądu cypryjskiego, - art.
w zw. z art.272 ust.1 PUN polegające na przekroczeniu granic kognicji sądu wieczystoksięgowego i dokonaniu ustalenia, że wierzytelność, której dotyczy orzeczenie została objęta układem, -art.140 ust.2 PUN poprzez jego zastosowanie, pomimo tego, że orzeczenie Sądu Cypryjskiego zapadło po ogłoszeniu upadłości dłużnika, - art.626 9 k.p.c. poprzez bezzasadne oddalenie wniosku, - art.233 § 2 w zw. z art.13 § 2 k.p.c. poprzez przyjęcie, że wierzytelność objęta jest z mocy prawa układem, - art.47 ust.1 w zw. z art.33 ust.1 Rozporządzenia Rady WE nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Rozporządzenie B. I), poprzez ich niezastosowanie w wyniku błędnego przyjęcia, że wpis w księdze wieczystej to wykonanie orzeczenia Sądu Cypryjskiego, a nie skorzystanie przez wierzyciela ze środka zabezpieczenia przewidzianego w prawie polskim. Uczestnik postępowania wniósł o oddalenie apelacji zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania odwoławczego. W odpowiedzi na apelację powtórzył zarzuty zawarte w skardze na wpis referendarza sądowego. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja nie mogła być uwzględniona, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, aczkolwiek z innych przyczyn niż to wskazano w jego uzasadnieniu . Jak wynika z treści orzeczenia Sądu cypryjskiego, które miało być podstawą żądanego wpisu dotyczy ono: (...) spółki z o.o. w W., K. Nr 4/6. Tymczasem w księdze wieczystej ujawniono prawo użytkowania wieczystego na rzecz: (...) spółka z o.o. w upadłości układowej w Ż.. Z treści wpisów wynika co prawda, że doszło do zmiany siedziby uczestnika z W. na Ż., brak natomiast wyjaśnienia dla rozbieżności w oznaczeniu pierwszego członu firmy (w postanowieniu Sądu cypryjskiego jest to H. przez jedno „n”, a w księdze wieczystej H. przez dwa „n”. Powyższe powoduje, że istnieje „techniczna” przeszkoda do wpisu, gdyż nie można stwierdzić, że orzeczenie mające być jego podstawą odnosi się do użytkownika wieczystego nieruchomości. Tym samym nie została spełniona przesłanka wpisu z art.34 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, zgodnie z którym wpis może nastąpić, gdy osoba, której prawo ma być wpisem dotknięte, jest lub zostaje jednocześnie wpisana do księgi wieczystej jako uprawniona. Zakres rozpoznania sprawy o wpis w księdze wieczystej określa art.
W świetle tego przepisu sąd wieczystoksięgowy bada jedynie treść wniosku, treść i formę załączonych dokumentów oraz treść księgi wieczystej. Ten zakres kognicji dotyczy sądów obu instancji: pierwszej (sądu rejonowego) - przy wpisie, drugiej (sądu okręgowego) - przy rozpoznawaniu apelacji od wpisu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 kwietnia 2003 r., II CKN 1419/00, niepubl.) W sytuacji gdy podstawę wpisu stanowi, tak jak w rozpatrywanej sprawie, orzeczenie sądowe. Sąd wieczystoksięgowy nie może badać merytorycznej zasadności orzeczenia, bada jednak, czy zawiera ono wszystkie dane konieczne do dokonania wpisu, i czy z przyczyn Sygn. akt III Ca 173/14 technicznych nadaje się do wpisu (por. uchwały Sądu Najwyższego: z dnia 4 lipca 1986 r., III CZP 35/86, OSNC 1987, Nr 7, poz. 90; z dnia 28 sierpnia 1991 r., III CZP 71/91, OSNCP 1992, Nr 3, poz. 47). W świetle powyższego sąd wieczystoksięgowy, pierwszej i drugiej instancji, nie był uprawniony do dokonywania ustaleń zmierzających do stwierdzenia, że rozbieżności w określeniu dłużnika są wynikiem omyłki Sądu cypryjskiego (sprostowania pomyłek dokonuje Sąd, który wydał orzeczenie). Wypada też w tym miejscu podkreślić, że uczestnik postępowania, w związku z opisaną rozbieżnością, formułował zarzuty odnośnie wpisu w skardze i w odpowiedzi na apelację. W uzasadnieniu apelacji przyznano też, że taka rozbieżność istnieje, bagatelizując jej znaczenie. Nie można też pominąć, że identyfikacja dłużnika miała nastąpić wyłącznie na podstawie jego nazwy i siedziby, pomijając takie elementy jego oznaczenia znajdujące się w księdze wieczystej czy w aktach księgi wieczystej jak REGON czy numer z Krajowego Rejestru Sądowego. Zaistniała rozbieżność nie dawała się zatem usunąć w ramach przysługującej sądowi kognicji a przedstawiony dokument nie mógł stanowić podstawy wpisu W tej sytuacji, gdy okazało się, że dokonanie wpisu nie było dopuszczalne, wobec faktu, że wnioskodawcy nie przedstawili dokumentu, który odnosiłby się do użytkownika wieczystego nieruchomości, Sąd Rejonowy zasadnie ostatecznie oddalił wniosek na podstawie art.626 9 k.p.c.. Z tego też względu, apelacja jako bezzasadna, podlegała oddaleniu przy zastosowaniu art.385 k.p.c. w zw. z art.13 § 2 k.p.c.. Mając na uwadze przyczynę, dla której oddalenie wniosku przez Sąd I instancji okazało się ostatecznie zgodne z prawem, zbędne i niecelowe było odnoszenie się do zarzutów apelacji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.520 § 1 k.p.c. Wniosek uczestnika o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania oddalono, mając na względzie, że w postępowaniu odwoławczym nie wystąpiła sprzeczność interesów w rozumieniu art.520 §2 k.p.c., w związku z czym ma zastosowanie zasada, że każdy uczestnik ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2013 r. II CSK 297/13) SSO Gabriela Sobczyk SSO T. Pawlik SSO T. Tatarczyk
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.