V U 448/13

Sygn. akt V U 448/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 lipca 2013 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie : Przewodniczący SSO Romuald Kompanowski Protokolant Anna Werner-Dudek po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2013 r. w Kaliszu odwołania D. K. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. z dnia 25 marca 2013 r. Nr (...) w sprawie D. K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. o zwrot składek zmienia zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O.z dnia 25 marca 2013 r. znak (...) w ten sposób, że ustala, iż odwołująca D. K.nabyła prawo przy ustalaniu podstawy wymiaru składki na ubezpieczenia społeczne w miesiącu styczniu 2013 r., do proporcjonalnego jej zmniejszenia stosownie do długości przypadającego w tym miesiącu okresu czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 25 marca (...). Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. odmówił D. K. zwrotu składek na ubezpieczenia społeczne za miesiące styczeń 2013 r. przyjmując, iż składki za ten miesiąc nie podlegały proporcjonalnemu zmniejszeniu z uwagi na okres orzeczonej czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła D. K. wnosząc o zmianę decyzji i zobowiązanie organu rentowego do zwrotu nienależnie opłaconych składek. Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania. Sąd ustalił, co następuje: Odwołująca D. K. rozpoczęła prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie doradztwa prawnego. Za miesiąc październik 2012 r. odwołująca podwyższyła podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia: emerytalne, rentowe, chorobowe i wypadkowe do kwoty 8 742,05 zł i od takiej podstawy zaczęła opłacać składki na te ubezpieczenia. Od takiej podstawy opłaciła składki w pełnej wysokości za miesiąc styczeń 2013 r. Za okres 7.

1. – 31.01.2013 odwołująca miała orzeczoną czasową niezdolność do pracy z powodu choroby i za ten okres ZUS wypłacił zasiłek chorobowy. /bezsporne/ Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art.18 ust. 8 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. nr 137 poz. 887 z póź. zm.) podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe ubezpieczonych, prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą, stanowi zadeklarowana kwota, nie niższa jednak niż 60% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia przyjętego do ustalenia kwoty ograniczenia rocznej podstawy wymiaru składek, ogłoszonego w trybie art. 19 ust. 10 na dany rok kalendarzowy. W przepisie tym określona została dolna podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne. Podstawę taką, zgodnie z przepisami art.18 ust. 9 i 10 ustawy, zmniejsza się proporcjonalnie do długości okresu czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby jeżeli ubezpieczony z tego tytułu spełnia warunki do przyznania zasiłku chorobowego. Wskazane wyżej uregulowania zawarte w art. 18 ust. 9 i 10 powołanej ustawy stanowią wyjątki od reguły wyrażonej w art. 18 ust. 8 tejże ustawy i pozwalają na proporcjonalne pomniejszenie podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia osoby prowadzącej pozarolniczą działalność. Wyjątkowość ust. 9 i 10 nie sprowadza się jednak do zawężenia możliwości proporcjonalnego pomniejszenia jedynie najniższej podstawy wymiaru składek, lecz tylko do wskazania, iż nawet najniższa podstawa wymiaru może ulec proporcjonalnemu obniżeniu. W ocenie sądu normy te nie odbierają ubezpieczonym, którzy zadeklarowali składkę na ubezpieczenia emerytalne i rentowe w rozmiarze przekraczającym ustawowe minimum, prawa do proporcjonalnego zmniejszenia podstawy wymiaru składki w miesiącu w którym nastąpiło objęcie ubezpieczeniami, bądź – jak było w niniejszej sprawie - w przypadku niezdolności do pracy trwającej przez część miesiąca. Skoro prawo takie zachowują osoby deklarujące minimalną podstawę wymiaru składek, to tym bardziej winni z niego korzystać ubezpieczeni wnoszący składki wyższe od minimalnych. Taki pogląd zawarł Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 17 maja 2011 r. w sprawie III AUa 2177/
2. Sąd rozpoznający odwołanie w pełni ten pogląd podziela. Mając na uwadze powyższe orzec należało jak w sentencji wyroku. Przesądzając kwestie dopuszczalności zastosowania zasady proporcjonalności wymiaru składek, sąd tym samym uznał prawo odwołującej do dochodzenia zwrotu nadpłaconych składek.