kp pracodawca zawiera z pracownikiem podnoszącym kwalifikacje zawodowe umowę określającą wzajemne prawa i obowiązki stron. Umowę zawiera się na piśmie. §
, nie dłuższym niż 3 lata, 3) który w okresie wskazanym w pkt 2 rozwiąże stosunek pracy za wypowiedzeniem, z wyjątkiem wypowiedzenia umowy o pracę z przyczyn określonych w art. 94 3, 4) który w okresie wskazanym w pkt 2 rozwiąże stosunek pracy bez wypowiedzenia na podstawie art. 55 lub art. 94 3, mimo braku przyczyn określonych w tych przepisach - jest obowiązany do zwrotu kosztów poniesionych przez pracodawcę na ten cel z tytułu dodatkowych świadczeń, w wysokości proporcjonalnej do okresu zatrudnienia po ukończeniu podnoszenia kwalifikacji zawodowych lub okresu zatrudnienia w czasie ich podnoszenia. W realiach niniejszego postępowania strony zawarły 5 kolejnych pisemnych umów o podnoszeniu kwalifikacji zawodowych pozwanej zgodnie z możliwościami określonymi w art.
Każda z tych odrębnych umów odnoszących się do zamkniętego okresu ( etapu) kształcenia (semestrów) ma swój odrębny byt i reżim prawny oraz określone zobowiązany i uprawnienia stron nie naruszające zapisów kodeksu pracy zgodnie z treścią
Sformułowanie zapisów umów było jasne, czytelne, logiczne i zrozumiałe dla obu stron zobowiązania. Strony przy zawieraniu którejkolwiek z umów nie prowadziły żadnych negocjacji; nie było zapisów budzących wątpliwości interpretacyjne czy semantycznych. Bezsporną okolicznością pozostaje fakt, iż zawarcie powyższych kolejnych pięciu umów następuje na przestrzeni okresu zatrudnienia pozwanej u strony powodowej objętego trzema umowami terminowymi: umową na okres próbny a następnie dwiema umowa na czas określony. Między umowami nie przerw- charakteryzuje je ciągłość zatrudnienia pozwanej. Pozwana, wskazując na bezzasadność dochodzonego roszczenia pozwu konstruuje tezę, iż jednocześnie z rozwiązaniem ( wygaśnięciem) każdej z tych terminowych umów dezaktualizuje się obowiązek dalszego świadczenia pracy na rzecz pracodawcy w okresie przekraczającym czas, na który umowę zawarto. Przyjęcie odmiennego poglądu prowadziłoby do niedopuszczalnej sytuacji w której pracownik byłby zmuszony do zawierania kolejnych terminowych umów o pracę na okresy bezpośrednio po sobie następujące w celu zapobieżenia konieczności zwrotu kosztów podnoszenia kwalifikacji zawodowych. W ocenie Sądu argumentacja ta nie jest trafna. Żadna z zawartych umów nie różnicuje jej warunków w stosunku do umów terminowych, nie przewiduje skutków ich naturalnego wygaśnięcia dla zobowiązań pracownika z umowy o podnoszeniu kwalifikacji zawodowych w sposób przypisany im przez pozwaną. Niewątpliwie mamy do czynienia z „ciągłym” okresem zatrudnienia, a przepis cytowanego art.
mówi o obowiązku przepracowania określonego czasu ( okresu) u pracodawcy, nie przesądzając ile umów i jakiego rodzaju na ten okres zatrudnienia będzie się składać. W ustalonym stanie faktycznym sprawy pracownik nie jest „zmuszony kontynuować zatrudnienia w celu zapobieżenia konieczności zwrotu kosztów podnoszenia kwalifikacji zawodowych” ponieważ strona powodowa nigdy nie stawiał pozwanej w takiej sytuacji. Pracodawca każdorazowo oferował pozwanej w ramach dopuszczalnych w kodeksie pracy możliwości umowy na okres zamknięty, dając jej za każdym razem możliwość realizowania umów o podnoszenie kwalifkacji zawodowych, dokonywanie spłat i tworząc warunki do przepracowania okresu określonego w umowie. Pozwana takie warunki zatrudnienia każdorazowo przyjmowała. Godzi się zauważyć, że pozwana używa takiego argumentu jedynie na użytek niniejszego postępowania. Ta jej odmienna interpretacja zapisów umowy pojawia się dopiero w perspektywie zgłoszonego roszczenia i potencjalnej możliwości postępowania sądowego. Wcześnie pozwana godząc się z faktem, iż w związku z wypowiedzeniem umowy o pracę przez siebie będzie musiała liczyć się z obowiązkiem zwrotu kosztów podnoszenia kwalifikacji, podejmowała działania zmierzające do nakłonienia pracodawcy do rozłożenia należnego świadczenia na raty bądź umorzenia zobowiązania- zgodnie z zapisem § 4 ust. 2 zd. ostatnie każdej z umów. Reasumując niewątpliwie pozwana nie wypełniła warunku przepracowania u pracodawcy co najmniej okresu 2 lat licząc od daty ukończenia podnoszenia kwalifikacji zawodowych – liczonego odrębnie dla każdej z pięciu zawartych umów ( jak w § 4 ust. 1 każdej z umów) co rodzi odpowiedzialność zwrotu kosztów jak w § 4 ust. 2 umów. Sposób przeliczenia należności z uwzględnieniem dokonanych spłat ( w drodze potrąceń z wynagrodzenia) oraz proporcjonalnie do okresu zatrudnienia pozostałego do przepracowania przez pracownika po ukończeniu podnoszenia kwalifikacji zawodowych, a zaprezentowany w pozwie oraz tabelatycznie w wezwaniu do zapłaty z 9.01.2014 ( vide k.37) jest czytelny, jasny i nie budzi wątpliwości Sądu. Także pozwana nie wskazuje aby sposób wyliczenia zawierał błędy, nieścisłości logiczne czy liczbowe- ogranicza się do kwestionowania samej zasady odpowiedzialności pozwanej. Mając powyższe na uwadze Sąd zasądził od pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę wyliczoną przez pracodawcę, z uwzględnieniem dokonanych potraceń z wynagrodzenia w okresie zatrudnienia ( zgodnie z podaną specyfikacją) i jednorazowej wpłaty przelewem 1.000 zł w dniu 27.03.2014 r. O powyższym orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku. Ustawowe odsetki zasądzono od dnia następnego po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu do spełnienia świadczeń ( 1.04.2014) w wezwaniu przedsądowym z dnia 14.03.2014 r. Sąd umorzył postępowanie w części w której strona powodowa ograniczyła roszczenie pozwu o kwotę 1.000 zł w konsekwencji dobrowolnego uregulowania w części należności przez pozwaną w toku postępowania ( vide przelew z 27.03.2014 r). Znajduje to swoje odzwierciedlenie w punkcie II sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach w punkcie III sentencji wyroku Sąd oparł o treść art.98 kpc., który stanowi, że strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony ( koszty procesu). Na koszty procesu składały się koszty zastępstwa procesowego ustalone w kwocie 2.400 zł na podstawie § 6 ust. 5 pkt. w zw. z § 2 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu z dnia 28 września 2002 r. (Dz. U Nr 163, poz. 1349, z późn. zm.), koszty uiszczonej opłaty sądowej od pozwu w kwocie 545 zł oraz koszty opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania art.102 kpc wobec pozwanej. Sąd ustalił w szczególności na podstawie wyjaśnień pozwanej iż pozostaje ona w stosunku stałego zatrudnienia etatowego z wynagrodzeniem rzędu 9.000 zł brutto, a jej dalsza opisana w stanie faktycznym sytuacja życiowa i majątkowa nie uzasadnia odstąpienia od obciążenia jej kosztami procesu.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.