Ma rację skarżący, iż do wydania wyroku w tym przypadku doszło z naruszeniem prawa procesowego, a nie materialnego, poprzez niepowołanie art.
Na marginesie należy wskazać, iż sąd I instancji w zaskarżonym wyroku powielił błąd prokuratora, który formułując wniosek na podstawie art. 335 kpk o wymierzenie oskarżonemu uzgodnionych z nim kar i środków karnych, jako podstawę prawną żądania w tym zakresie wskazał tylko art.
kk, co teraz nielojalnie zaskarżył oskarżyciel publiczny ( kwestionując jednocześnie poprawność tak sformułowanego przez siebie wniosku ). Sąd rejonowy prawidłowo zastosował w ramach zaskarżonego orzeczenia wymogi określone w art.
kk, jednakże nie uwzględnił tego przepisu określając w wyroku podstawę prawną tego środka karnego, co w istocie stanowi naruszenie art. 413 § 1 pkt 6 kpk ( wyrok powinien zawierać wskazanie przepisów ustawy karnej ). W art
Jego konkretyzacja należy do sądu. Organ – na tej podstawie - określa, osobę ( lub osoby ), do których nie może zbliżać się oskarżony i nałożony obowiązek . Orzekając środek karny w postaci zakazu zbliżania się do określonych osób, sąd winien wskazać odległość od osób chronionych, którą skazany powinien zachować (art.
Odległość ta powinna być określona w odpowiednich jednostkach miary określających odległość, np. w metrach. Nie jest w świetle tego przepisu dopuszczalne określenie odległości za pomocą ocennych i subiektywnych kryteriów. W świetle tych rozważań dopiero uwzględnienie art.
i § 4 kk, daje pełną podstawę prawną do stosowania tego środka zgodnie z wszystkimi wymaganiami. Dlatego też podzielić należało argumenty apelanta zarzucającego brak powołania art.
G. do pokrzywdzonej, a oparcie się jedynie na art. 41 a § 1 kk, mimo skonkretyzowania w tym rozstrzygnięciu zachowania minimalnej odległości od osoby chronionej na podstawie art.
Powyższe uchybienie skutkowało zmianą zaskarżonego wyroku w kierunku wskazanym w sentencji orzeczenia sądu odwoławczego. Odnosząc się zaś do zarzutu obrazy przepisów postępowania tj. art. 343 § 4 kpk, 394 § 1 i 2 kpk, 410 kpk poprzez nieujawnienie na posiedzeniu, po uwzględnieniu wniosku prokuratora w trybie art. 335 § 1 kpk, dowodów w postaci zeznań małoletniego świadka L. R. oraz świadków H. P., M. F. – nie zasługuje on na uwzględnienie. W razie uwzględnienia wniosku w trybie art. 335 kpk sąd nie przeprowadza postępowania dowodowego (art. 343 § 1 kpk zdanie pierwsze). W kontekście art. 92 kpk zakaz ten dotyczy tylko czynności dowodowych o charakterze dowodów ścisłych ( przeprowadzenia dowodów przed organem procesowym ). Natomiast nie obejmuje dowodzenia na płaszczyźnie intelektualnej, skoro na posiedzeniu wyrokowym sąd obowiązany jest do przeprowadzenia procesu myślowego związanego z oceną materiału dowodowego zebranego w postępowaniu przygotowawczym i dokonania na jego podstawie ustaleń co do sprawstwa i winy oskarżonego. W doktrynie zasadnie wskazuje się, iż wykorzystywanie informacji dowodowych zawartych w aktach sprawy bez stosowania szczególnych form przeprowadzania ( ujawniania ) dowodów typowych dla rozprawy jest traktowane jako dowodzenie nieformalne. W zdaniu art. 343 § 4 kpk ( zdanie drugie ) wynika, że sąd przeprowadza także czynności dowodowe polegające na ujawnieniu dowodów. Jest to więc przeprowadzenia postępowania dowodowego w płaszczyźnie faktycznej, tylko bez zachowania wymogów zasady bezpośredniości. Należy zwrócić uwagę, że wymóg ujawniania dowodów na posiedzeniu przez odesłanie do art. 394 kpk dotyczy tylko dowodów z protokołów i dokumentów. Przepis ten pozwala na ujawnienie bez odczytania danych dotyczących osoby oskarżonego, wyników wywiadu środowiskowego oraz protokołów i dokumentów podlegających odczytaniu na rozprawie. W aktualnym stanie prawnym nie wolno ujawniać na podstawie art. 394 kpk protokołów wymienionych w art. 389 kpk i art. 391 kpk, ponieważ ich odczytanie wymaga zaistnienia warunków określonych w tych przepisach, a na posiedzeniu te warunki nie mogą być spełnione. Istnieje jednak na posiedzeniu możliwość ujawniania protokołów przesłuchań świadków i oskarżonych nie na podstawie art. 389 i 391 kpk, bo wskazane tam warunki nie zachodzą, ale na podstawie art. 392 § 1 kpk; powołany w art. 343 § 4 kpk przepis art. 394 kpk odsyła w § 2 właśnie do art. 392 § 2 kpk. Reasumując: sąd odwoławczy podzielił stanowisko D. Świeckiego ( Bezpośredniość czy pośredniość w polskim procesie karnym. LexisNeksis, Wydanie I, str. 109 – 123 ), iż przy interpretacji art. 343 § 4 kpk ( zdanie drugie) należy oprzeć się na wykładni funkcjonalnej i przyjąć, że „odpowiednie” stosowanie art. 394 kpk oznacza konieczność uwzględnienia istoty wyrokowania na posiedzeniu, na którym nie przeprowadza się bezpośrednio postępowania dowodowego. Zważywszy, że podstawą dowodową wyroku wydanego na posiedzeniu jest materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, to sens odesłania do art. 394 kpk sprowadza się do zagwarantowania stronom prawa domagania się od sądu ujawnienia na posiedzeniu tych dokumentów znajdujących się w aktach spraw, na które strona chciałyby sądowi zwrócić szczególną uwagę, a przez dalsze odesłanie – do art. 392 § 2 kpk w zw. z art. 394 § 2 kpk – żądanie strony odczytania dokumentu, który je nie dotyczy, nie jest dla sądu wiążące. Rozpoznanie wniosku o skazanie bez rozprawy na posiedzeniu oznacza, iż zgodnie z art. 92 kpk podstawę orzeczenia może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w postępowaniu, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ( ale pod warunkiem, że dowody zostały ujawnione w postępowaniu przygotowawczym i przeprowadzone zgodnie z wymogami prawa dowodowego ). Zdanie pierwsze art. 343 § 4 kpk należy tłumaczyć, iż sąd nie przeprowadza dowodów bezpośrednio w ramach postępowania dowodowego. Taki wniosek wypływa z treści art. 92 kpk. Zgodnie z tym przepisem na posiedzeniu sąd orzeka na podstawie dowodów zgromadzonych w postępowaniu. Odstępstwa na rzecz pośredniości ewentualnego postępowania dowodowego dotyczą ustaleń o charakterze uzupełniającym i na korzyść oskarżonego, nie dotyczących jednak uzupełnienia braków w kwestii sprawstwa i winy oskarżonego – bo w takiej sytuacji sprawa powinna zostać skierowana na rozprawę główną. Oskarżony nie wykazywał inicjatywy dowodowej na posiedzeniu; sąd nie musiał więc w sposób pośredni ujawniać protokoły przesłuchań oskarżonego i świadków, gdyż strony o to nie wnosiły na podstawie art.392 § 2 kpk w zw. z art. 394 § 2 kpk w zw. z art. 343 § 4 kpk ( zdanie drugie ). Dlatego w odniesieniu do drugiego zarzutu apelacja prokuratora okazała się bezzasadna. Z tych względów sąd okręgowy orzekł jak w sentencji; względy słuszności ( apelacja została wywołana błędem sądu I instancji ) uzasadniały zwolnienie oskarżonego od wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.