V Ka 731/13

(1)/H./ syna J. i A. ur. (...) w K. oskarżonego o przestępstwo z art. 585 § 1 ksh w zw. z art. 296 § 1 kk przy zast. art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk na skutek apelacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela subsydiarnego od wyroku Sądu Rejonowego w Jastrzębiu Zdroju z dnia 30 lipca 2013r. sygn. akt II K 851/10 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata A. P. kwotę 420 (czterysta dwadzieścia) złotych oraz 23% podatku VAT w kwocie 96,60 złotych (dziewięćdziesiąt sześć złotych sześćdziesiąt groszy), łącznie kwotę 516,60 złotych (pięćset szesnaście złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym; III. zasądza od oskarżyciela subsydiarnego na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 536,60 (pięćset trzydzieści sześć złotych i sześćdziesiąt groszy) i obciąża go opłatą za II instancję w kwocie 100 (sto) złotych. Sygn. akt V.2 Ka 731/13 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 30 lipca 2013r sygn. akt II K 851/10 Sąd Rejonowy w Jastrzębiu Zdroju uniewinnił oskarżonego D. H.

(1)od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 585 § 1 ksh w zw. z art. 296 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 12 kk, polegającego na tym że w okresie od kwietnia 2004 r. do czerwca 2005 r. w P. w woj. (...), jako wiceprezes, a od 24.05.2004 r. prezes zarządu spółki akcyjnej (...) z siedzibą w P. i będąc z tego tytułu zobowiązany do należytego prowadzenia spraw spółki i dbałości o jej interesy majątkowe, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami oraz w celu uzyskania korzyści majątkowej, poprzez niedopełnienie ciążących na nim obowiązków prowadzenia spraw spółki umyślnie działał na szkodę spółki w ten sposób, że pobrał premie kwartalne w kwotach: w kwietniu 2004 r. kwotę 150.000,00 zł, w maju 2004 r. kwotę 150.000,00 zł., w październiku 2004 r., kwotę 30.000,00 zł., w grudniu 2004 r. kwotę 107.250,00 zł., w marcu 2005 r. kwotę 138.500,00 zł., w kwietniu 2005 r. kwotę 260.000,00 zł., w czerwcu 2005 r. kwotę 86.550,00 zł, w styczniu 2004 r. kwotę 50.000,00 – łącznie kwotę 972.300,00 zł. wiedząc, że brak jest w tym zakresie konstytutywnych uchwał Rady Nadzorczej spółki decydującej wyłącznie o przyznawaniu premii członkom zarządu, a działanie to spowodowało znaczną szkodę w mieniu spółki. Na podstawie art. 632 pkt 1 kpk w zw. z art. 616 § 1 pkt 2 kpk w związku z art. 640 kpk Sąd zasądził od subsydiarnego oskarżyciela posiłkowego (...) S.A. z siedzibą w K. na rzecz oskarżonego D. H.

(1)kwotę 1008,00 złotych tytułem zwrotu kosztów obrony udzielonej oskarżonemu z wyboru. Na podstawie art. 632 pkt 1 kpk w związku z art. 640 kpk Sąd zasądził od subsydiarnego oskarżyciela posiłkowego (...) S.A z siedzibą w K. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 300 złotych tytułem zwrotu zryczałtowanych wydatków postępowania. Od wyroku tego apelacje wniósł pełnomocnik oskarżyciela subsydiarnego, w której zarzucił: - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który miał wpływ na jego treść przez niezasadne przyjęcie, że okoliczności niniejszej sprawy nie uzasadniają przyjęcia, że D. H.

(1)wypełnił znamiona zarzucanego mu czynu z art. 296 kk, co legło u podstaw jego uniewinnienia podczas, gdy właściwa zgodna z przepisem art. 7 kpk interpretacja materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania, w szczególności w postaci zeznań świadka D. H.

(2), dokumentacji księgowej oskarżyciela subsydiarnego, zapisów regulaminu rady nadzorczej oraz uchwały rady nadzorczej z dnia 26.06.2003 r. winna prowadzić do wniosków zgoła odmiennych, jednoznacznie wskazując, iż D. H.

(1)dopuścił się zarzucanego mu czynu, - obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 7 kpk polegającą na ocenieniu zebranego materiału dowodowego w sposób niezgodny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w J. w całości i przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o obciążenie oskarżonego kosztami zastępstwa adwokackiego oskarżyciela subsydiarnego w postępowaniu odwoławczym. W odpowiedzi na apelację obrońca oskarżonego wniósł o : - utrzymanie w mocy wyroku Sądu Rejonowego w Jastrzębiu Zdroju, Wydział II Karny z dnia 30 lipca 2013 r., sygn. akt II K 851/10 i uznanie apelacji za oczywiście bezzasadnej, - przyznanie ustanowionemu obrońcy z urzędu kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu na rzecz D. H.

(1)z uwagi na to, iż nie zostały one poniesione, ani w części, ani w całości, według norm prawem przypisanych. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż podniesione w niej zarzuty okazały się nieuzasadnione. Wbrew zarzutom zawartym w apelacji Sąd Rejonowy nie dopuścił się naruszenia prawa procesowego, jak i błędu w ustaleniach faktycznych. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje, iż Sąd I instancji miał w polu widzenia wszystkie dowody zebrane w sprawie, dokonał ich prawidłowej oceny, a wysnute wnioski są logicznie i zbieżne ze wskazaniami doświadczenia życiowego. Sąd Rejonowy w sposób wyczerpujący i dokładny przeprowadził postępowanie dowodowe, gromadząc kompletny materiał dowodowy, dający podstawę do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia. Tak zgromadzony materiał dowodowy został następnie poddany rzetelnej i co wymaga podkreślenia, kompleksowej analizie. Oceny wartości poszczególnych dowodów dokonano pod względem ich wewnętrznej spójności, wzajemnych relacji, z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, bez wykroczenia poza ramy przysługującej sądowi swobodnej oceny dowodów. Do takiej konkluzji, jak wyżej podkreślono, prowadzi analiza pisemnych motywów skarżonego orzeczenia, w których Sąd zaprezentował tok swojego rozumowania oraz wskazał, którym dowodom, w jakim zakresie i dlaczego dał wiarę, a którym i na jakiej podstawie waloru tego odmówił. Zaprezentowanemu tokowi rozumowania oraz wyprowadzonym wnioskom nie sposób zarzucić niespójności, sprzeczności, czy też braku logiki i braku uwzględnienia wskazań doświadczenia życiowego. Podniesiony zatem w apelacji obrońcy zarzut błędu w ustaleniach faktycznych i zarzut naruszenia prawa procesowego, a to art. 7 k.p.k., nie mogą być uznane za skuteczne. Sąd Rejonowy dysponując bowiem kompletnie zgromadzonym i prawidłowo ocenionym materiałem dowodowym, dokonał na jego podstawie trafnych ustaleń faktycznych, które odzwierciedlają rzeczywisty przebieg zdarzeń. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu apelacji sprowadza się w istocie do polemiki z ustaleniami Sądu, bez przekonującego wskazania, jakich błędów w zakresie logicznego rozumowania, wskazań wiedzy i wskazań doświadczenia życiowego, miałby dopuścić się Sąd I instancji. Pomija także apelujący te dowody, które miał na uwadze Sąd I instancji i które stały się podstawą dokonanych przez Sąd ustaleń faktycznych. Miał sąd pełne podstawy, by za wiarygodne uznać wyjaśnienia oskarżonego, który konsekwentnie twierdził, że decyzje rady nadzorczej spółki w kwestii przyznawania mu premii i ich wysokości były samodzielnymi decyzjami rady, a jej przewodnicząca, świadek D. H.

(2)nigdy nie konsultowała z nim tych decyzji, ani sam o te premie nie występował. Szczegółowo i wyczerpująco wyjaśnił też oskarżony przyczyny pogorszenia się sytuacji finansowej spółki w latach 2004 – 2005, jak również swój osobisty wkład w pozyskanie nowych źródeł przychodu dla spółki. Wyjaśnienia oskarżonego, co trafnie wykazał Sąd, znalazły bowiem potwierdzenie nie tylko w zeznaniach świadka D. H.

(2), ale także innych świadków przesłuchiwanych na powyższe okoliczności, a to D. S., J. P., Z. G., T. K., a nawet D. G.. Wbrew zarzutom sformułowanym w apelacji prawidłowo ocenił również Sąd zeznania świadka D. H.

(2), które poddał rzeczowej i kompleksowej analizie. Z zeznań tych wynika bezspornie, że decyzje o przyznawaniu oskarżonemu premii były jej decyzjami, do czego była umocowana i co nie zostało podważone innymi dowodami. Świadek kategorycznie zaprzeczyła, aby to oskarżony miał wskazywać jej wysokość przyznawanych mu premii, a tym samym wpływać na jej decyzje w tym zakresie. Zaprzeczyła nawet, by oskarżony miał cokolwiek sugerować jej w tym temacie, twierdząc, że nawet słowo „sugerowanie” w tym konkretnym przypadku jest zbyt mocne, a wcześniej - w toku wcześniejszego przesłuchania - użyła niewłaściwych słów na określenie tego, co było naprawdę i miało miejsce, tj. rozmów które dotyczyły wyników finansowych spółki. Rozważania Sądu Rejonowego na temat przeprowadzonych w sprawie dowodów należy w pełni podzielić i zaakceptować, nie zawiera bowiem w sobie błędu, nie jest w żadnym razie oceną dowolną, ponieważ poparta została wszechstronną analizą całokształtu okoliczności sprawy. Należy podkreślić, że sąd orzekający dokonał oceny dowodów w sposób bezstronny, nie przekraczając granic oceny swobodnej, przy tym uwzględnił zasady wiedzy i doświadczenia życiowego, a swój pogląd na ostateczne wyniki postępowania należycie i przekonująco uzasadnił w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Reasumując powyższe, jako że Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, utrzymano to orzeczenie w mocy. O kosztach za postępowanie odwoławcze orzeczono po myśli art. 636 kpk w zw. z art. 640 kpk, obciążając nimi oskarżyciela subsydiarnego, jako, że wniesiony w jego imieniu środek odwoławczy nie został uwzględniony.