WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 listopada 2014 roku Sąd Okręgowy w Poznaniu w Wydziale XVII Karnym - Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Sławomir Olejnik Protokolant: sekr. sąd. Agata Gorzałczany w obecności oskarżyciela publicznego - po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2014 roku na rozprawie sprawy P. K. obwinionego o popełnienie wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. na skutek apelacji obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Środzie Wlkp. VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą we Wrześni z dnia 11 sierpnia 2014 roku, sygn. akt VII W 258/14 uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Środzie Wlkp. VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą we Wrześni do ponownego rozpoznania Sławomir Olejnik UZASADNIENIE P. K. został obwiniony o to, że w dniu 22 kwietnia 2014 roku około godziny 15.00 w K. na ulicy (...), na drodze publicznej nr (...), gmina K., województwa (...) kierując samochodem ciężarowym marki I. (...) o nr rej. (...) spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w taki sposób, że nie zabezpieczył przewożonego ładunku przed zmianą położenia, w wyniku czego doszło do upadku przewożonego kamienia lub odłamka gruzu na przednią szybę wymijanego pojazdu marki C. (...) o nr rej. (...) i jej pęknięcie tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 k.w. Wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2014 r., sygn. akt VII W 258/14, Sąd Rejonowy w Środzie Wlkp. VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą we Wrześni uznał obwinionego P. K.za winnego tego, czynu z tą zmianą, że zachowanie obwinionego polegało na niewłaściwym utrzymaniu kierowanego pojazdu skutkiem czego było odpadniecie od niego pozostałości przewożonego wcześniej ładunku w postaci betonu, tj. popełnienia wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. i za to na podstawie art. 86 § 1 k.w. w zw. z art.24 § 1 i 3 k.w. wymierzył mu grzywnę w wysokości 300 (trzysta) złotych. Nadto na podstawie art. 119 k.p.w. i art. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10.10.2001 roku w sprawie zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty zaniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz.U. Nr 118 z 2001 roku, poz. 1269) zasądził na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania w kwocie 100 złotych oraz na podstawie art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23.06.1973 roku o opłatach w sprawach karnych (Dz.U. Nr 49 z 1083 roku, poz.223 z późń. zm.) kwotę 30 złotych tytułem opłaty. Apelację od wyroku Sądu I instancji wniósł obwiniony, zaskarżając powyższy wyrok w całości. Obwiniony wyrokowi zarzucił: - błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, że obwiniony dopuścił się zarzucanego mu czynu, - naruszenie przepisów postępowania polegające na nie wyjaśnieniu wszelkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. W uzasadnieniu obwiniony wskazał, że Sąd Rejonowy jedynie na podstawie doświadczenia życiowego stwierdził, że na ścianach i obrzeża zbiornika pozostają resztki płynnego betonu, tymczasem obwiniony dokładnie oczyścił tą cześć pojazdu. Sąd w sposób dowolny ustalił stan faktyczny sprawy nie biorąc pod uwagę budowy pojazdu przeznaczonego do przewozu płynnego betonu, usytuowania otworów służących jedynie do napełnienia zbiornika z płynnego betonu, sposobu opróżniania beczki za pomocą leja, usytuowania pojazdów na dwóch przeciwległych pasach drogi oraz praw fizyki. Obwiniony wskazał, iż beton nie jest wylewany z beczki bezpośrednio ze zbiornika, ale za pośrednictwem specjalnego leja, nawet jeśli na leju znajdowałyby się resztki betonu to miejsce przechowywania leja uniemożliwia wyklucza możliwość spadnięcia resztek betonu na przednia szybę pojazdu poruszającego się na przeciwległym pasie, ponieważ resztki mogłyby spaść jedynie na boczne szyby. W ocenie skarżącego bezpodstawne jest ustalenie Sądu Rejonowego, że resztki betonu po pewnym czasie uległy stwardnieniu i w twardej postaci oderwały się od zbiornika uszkadzając szybę samochodu osobowego. Sąd nie wziął pod uwagę, iż beton twardnieje dopiero po kilku godzinach, zatem nawet jeśliby nawet oderwał się od zbiornika byłby w postaci płynnej i nie mógłby uszkodzić szyby. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Wniesiona apelacja okazała się zasadna i skutkować musiała uchyleniem zaskarżonego wyroku w całości z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia to błąd, który wynika bądź to z niepełności postępowania dowodowego , bądź też z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów. Może on więc być wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub nieprzestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ocenie dowodów (art. 7 k.p.k. w zw. z art. 8 k.p.w.), np. błąd logiczny w rozumowaniu, zlekceważenie niektórych dowodów, danie wiary dowodom nieprzekonującym, bezpodstawne pominięcie określonych twierdzeń dowodowych, oparcie się na faktach w istocie nie udowodnionych itd. (Komentarz do art. 438 w Komentarzu do KPK pod red. T. Grzegorczyka, Zakamycze 2004 ). W niniejszej sprawie mamy do czynienia niewątpliwie z obiema kategoriami błędów – braków postępowania dowodowego, jak i przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów. Nie sposób bowiem nie zgodzić się ze stanowiskiem apelującego, że ocena materiału dowodowego zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia pozostaje w sprzeczności z doświadczeniem życiowym i zasadami logicznego rozumowania, a w konsekwencji ma charakter dowolnej, nadto Sąd zaniechał dokonania szeregu istotnych z punktu widzenia odpowiedzialności obwinionego okoliczności. Sąd Rejonowy ustalając stan faktyczny sprawy wskazał, iż w czasie gdy pojazdy mijały się w miejscowości K.od samochodu ciężarowego odpadł odłamek betonu, który upadł na przednia szybę samochodu osobowego, w wyniku uderzenia doszło do uszkodzenia przedniej szyby pojazdu po lewej stronie przez pęknięcie o kształcie przypominającym literę „L” o wymiarach 5x3cm oraz punktowy odprysk powierzchni szyby w dolnej części pęknięcia. W ocenie Sądu wyjaśnienia obwinionego, w części w której kategorycznie zaprzeczył, aby cokolwiek spadło pojazdu, którym kierował, nie zasługiwały na uznanie ich za wiarygodne. Sąd uznał, iż skoro wyjaśnienia obwinionego są sprzeczne z zeznaniami świadków Z. P. oraz M. P.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.