z art. 178 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 03 lipca 2014 roku sygn. akt III K 1068/ 13 I. Zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że: - przyjmuje w opisie czynu przypisanego w punkcie I części dyspozytywnej wyroku, że został popełniony ok. godz. 14.15. - czyn przypisany w punkcie II części dyspozytywnej wyroku kwalifikuje z art. 177 § 1 kk w zw. z art. 178 § 1 kk. i przepisy te przyjmuje za podstawę skazania i wymiaru kary. II. W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy. III. Zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego M. S. kwotę 420 (czterysta dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za postępowanie odwoławcze. IV. Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 300 (trzysta ) złotych tytułem opłaty za drugą instancję i obciąża go pozostałymi kosztami procesu w kwocie 20 ( dwadzieścia ) złotych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE J. G. został oskarżony o to, że: I. W dniu 31 marca 2013 r. ok. godz. 15.15 w W., rejonu (...) na ul. (...) kierował samochodem m-ki A. nr. rej. (...), będąc w stanie nietrzeźwości, posiadając I. 0,78 mg/dm 3, II. 0,78 mg/dm 3 tj. o przestępstwo z art.
II. W dniu 31 marca 2013 r ok. godz. 14.15 w W., rejonu (...), umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w ten sposób, że będąc w stanie nietrzeźwości, posiadając: I. 0,78 mg/dm 3, II. 0,78 mg/dm 3 alkoholu w wydychanym powietrzu, kierując samochodem m-ki A. nr. rej. (...)jadąc ul. (...)w kierunku (...), nie dostosował prędkości do warunków panujących na drodze w wyniku czego tuż przed rondem, na łuku drogi stracił panowanie nad kierowanym pojazdem, w wyniku czego uderzył w słup oświetleniowy znajdujący się na poboczu po prawej stronie a następnie zjechał do przydrożnego rowu, z którego został siłą napędu wyrzucony na jezdnię ronda, powodując, że pasażer tego samochodu M. S.doznał obrażeń ciała w postaci: podbiegnięcia krwawego na wysokości lewego barku, otarć naskórka w obrębie rąk, wieloodłamowego złamania zęba kręgu obrotnika, złamania wyrostka poprzecznego kręgu L2 po stronie prawej, złamania wyrostka poprzecznego kręgu L4 po stronie lewej, złamania wyrostka poprzecznego kręgu L1 po stronie prawej, wieloodłamowego złamania talerza biodrowego prawego i bocznej krawędzi panewki prawego stawu biodrowego, stłuczenia mięśni pośladka prawego i prawego mięśnia biodrowo-lędźwiowego, które naruszyły czynność narządu ciała na czas przekraczający 7 dni tj. o przestępstwo z art. 177 § 1 k.k. w zw. z art.
Sąd Rejonowy w Białymstoku wyrokiem z dnia 3 lipca 2014 r w sprawie sygn. akt III K 1068/13: I. Oskarżonego J. G. uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu w pkt I i za to na mocy art.
skazał go i wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności. II. Oskarżonego J. G. uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu w pkt II i za to na mocy art. 177 § 1 k.k. w zw. z art.
skazał go i wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności. III. Na mocy art. 42 § 2 kk orzekł wobec oskarżonego: a/ za czyn przypisany w punkcie I zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 ( dwóch ) lat, b/ za czyn przypisany w punkcie II zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 ( czterech ) lat. IV. Na mocy art. 85 kk i art. 86 § 1 kk, art. 90 § 2 kk orzekł wobec oskarżonego J. G. karę łączną w wymiarze 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 ( pięciu ) lat. V. Na mocy art. 69 § 1 i 2 kk, art. 70 § 1 kk, art. 73 § 1 kk wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemu na okres próby wynoszący 5 (pięć) lat i oddał go w tym czasie pod dozór kuratora VI. Na mocy art. 63 § 2 kk na poczet orzeczonego środka karnego zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 03 kwietnia 2013 r. VII. Na mocy art. 46 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego M. S. kwotę 3000 (trzech tysięcy) złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę VIII. Zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego kwotę 720,00 (siedemset dwadzieścia) złotych tytułem zastępstwa procesowego. IX. Zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem opłaty i obciążył go wydatkami w wysokości 9075,01 (dziewięć tysięcy siedemdziesiąt pięć 01/100) złotych Na podstawie art. 425 § 1 i 2 kpk i art. 444 kpk zaskarżyła powyższy wyrok w całości obrońca oskarżonego i na zasadzie art. 427 § 1 i 2 kpk i art. 438 pkt 2 i 3 kpk wyrokowi temu zarzuciła w zakresie czynu I. I. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść. polegający na wadliwym przyjęciu, iż w dniu 31.03.2013 roku J. G. kierował w stanie nietrzeźwości pojazdem ok. godziny 15.15 tj. po wypadku, który jak ustalił Sąd I instancji miał miejsce tego dnia ok. godziny 14.15 (opis czynu pkt II aktu oskarżenia i wyroku) w sytuacji, gdy w świetle ustaleń Sądu wszyscy trzej mężczyźni opuścili samochód i oddalili się z miejsca zdarzenia, a w zebranym materiale dowodowym brak jest choćby namiastki dowodu, który by wskazywał aby oskarżony kierował jakimkolwiek pojazdem po wypadku W zakresie czynu II naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść orzeczenia a mianowicie: II. art. 7 kpk w zw. z art. 201 kpk co do opinii biegłych polegające na całkowicie bezkrytycznej ocenie przez Sąd I instancji opinii biegłych z zakresu medycyny sądowej i wypadków drogowych z dnia 09.09.2013 roku sporządzonej przez dr M. H. i mgr. inż W. S. i przyjęcie na jej podstawie, iż to J. G. kierował pojazdem w chwili zdarzenia w sytuacji gdy przedmiotowa opinia jest niejasna, nierzetelna i nie daje podstaw do poczynienia takiego ustalenia gdyż *biegli wydali opinię pozostając w błędnym przekonaniu, że J. G. miał dwa obrażenia głowy, po lewej i po prawej stronie (str. 8 opinii, k. 233) w sytuacji gdy z materiału dowodowego wynika, że miał on tylko jedno obrażenie po lewej stronie głowy co wynika z: k. 4v – protokół oględzin ciała J. G. sporządzony przez funkcjonariusza Policji, który stwierdza, że na głowie podejrzanego znajduje się guz po prawej stronie patrząc na osobę oraz k.24 - zaświadczenie lekarskie, gdzie lekarz stwierdza podbiegnięcie krwawe na czole oskarżonego po lewej stronie i biegli nie zauważyli, że powyższe dokumenty stwierdzają jedno i to samo obrażenie, a różnica polega jedynie na sposobie określenia jego umiejscowienia na ciele oskarżonego przez lekarza i policjanta ("po lewej stronie" = "po prawej stronie patrząc na osobę") co w sposób oczywisty dyskwalifikuje wartość dowodową przedmiotowej opinii w zakresie w jakim wskazuje ona oskarżonego jako kierującego pojazdem *biegli w ustnej opinii uzupełniającej nie byli w stanie w sposób racjonalny wyjaśnić w jaki sposób na dolnej części siedzenia kierowcy (pod pośladkami kierującego) znalazły się zabezpieczone ślady krwi M. S. *biegli błędnie stwierdzili, iż do stłuczenia szyby przedniej pojazdu po stronie pasażera obok kierowcy doszło na skutek uderzenia przez lusterko wewnętrzne w sytuacji gdy z badań genetycznych wynika, iż w miejscu stłuczenia szyby znajdował się wytwór skóry należący do oskarżonego co oznacza, że uszkodzenie to powstało na skutek uderzenia częścią ciała oskarżonego i lokalizacja tego uszkodzenia szyby (przed fotelem pasażera) oraz fakt, iż oskarżony miał obrażenie głowy po lewej stronie wskazują, iż w czasie gdy miał miejsce wypadek zajmował on miejsce pasażera po prawej stronie kierowcy *biegli błędnie przyjęli, że pojazd na skutek wypadku został najbardziej uszkodzony z tyłu za kierowcą, z czego wywodzą, iż właśnie tamto miejsce zajmował pokrzywdzony M. S. ze względu na najpoważniejsze obrażenia ciała w sytuacji, gdy analiza dokumentacji zdjęciowej uszkodzeń pojazdu, wskazuje, iż było wręcz przeciwnie- tylna część samochodu od strony kierowcy została w najmniejszym stopniu uszkodzona III. art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk i 4 kpk co do zabezpieczonych śladów genetycznych DNA przez naruszenie przy wyrokowaniu zasady swobodnej oceny dowodów i przez to wybiórczą analizę materiału dowodowego polegającą na całkowitym pominięciu przez Sąd I instancji okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego a mianowicie tego, że *z przeprowadzonych badań genetycznych DNA (opinia z dnia 22.01.2014) wynika, iż ślad genetyczny nr 9 zabezpieczony na przedniej szybie w miejscu jej stłuczenia, naprzeciw fotela pasażera obok kierowcy należy do J. G., co oznacza, iż uszkodzenie szyby w tym miejscu powstało na skutek kontaktu z ciałem oskarżonego, natomiast analiza dokumentacji zdjęciowej przedstawiającej rozbity pojazd i lokalizację zabezpieczonych śladów wyklucza możliwość aby ciało J. G. jako rzekomego kierowcy mogło sięgnąć tak oddalonego punktu (ślad nr 9), zwłaszcza iż bezspornym jest, że podczas zdarzenia zadziałały pasy bezpieczeństwa *z przeprowadzonych badań genetycznych DNA (opinia z dnia 25.07.2013) wynika, iż znajdujące się na dolnej części fotela kierowcy (pod kierującym i za jego plecami) ślady krwi nr 3 i 4 należą do M. S., a ich lokalizacja wyklucza możliwość aby ślady te mogły się tam znaleźć pod wpływem dynamiki wypadku IV. art. 7 kpk co do znaku daktyloskopijnego na kierownicy przez naruszenie przy wyrokowaniu zasady swobodnej oceny dowodów, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego i przez to dowolną ocenę materiału dowodowego polegającą na uznaniu, iż zabezpieczenie znaku daktyloskopijnego na kierownicy samochodu, należącego do oskarżonego wskazuje na to, że to on w chwili zdarzenia kierował pojazdem w sytuacji, gdy pojazd ten już od pewnego czasu był użytkowany przez J. G. i oczywistym jest, że na kierownicy znajdowały się jego odciski palców V. art. 7 kpk co do świadków przez przekroczenie przy wyrokowaniu zasady swobodnej oceny dowodów, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego i przez to dowolną ocenę zeznań świadków *M. O. (str. 10-11 protokołu rozprawy z dnia 19.11.2013), polegającą na nieuzasadnionym przyjęciu, iż zeznania tego świadka dają podstawę do przyjęcia, że to oskarżony kierował pojazdem w dniu zdarzenia w sytuacji gdy świadek ten stwierdził wprost, że nie jest w stanie powiedzieć kto prowadził, albowiem gdy przybył na miejsce zdarzenia widział oskarżonego poza samochodem, drugiego mężczyznę na zewnątrz samochodu, który pomagał wysiąść trzeciemu mężczyźnie, a nadto stwierdził, że nie jest w stanie wskazać, co do któregokolwiek z mężczyzn, które miejsce zajmował w samochodzie *Ł. P. przez nieuzasadnione zakwestionowanie wiarygodności jej zeznań w sytuacji gdy osoba ta, była naocznym świadkiem zdarzenia i widziała jak oskarżony wysiadł z samochodu od strony pasażera obok kierowcy, przy czym osoba ta znała oskarżonego z widzenia, co powinno wzmacniać przekonanie, iż była ona w stanie go dokładnie rozpoznać (rozpoznała na okazanych zdjęciach ustawionego tyłem) *K. B. przez nieuzasadnione zakwestionowanie wiarygodności jego, który już w postępowaniu przygotowawczym i przed Sądem I instancji przyznał, iż jego pierwsze zeznania obciążające J. G. złożone były za namową M. S., który w ten sposób chciał uniknąć odpowiedzialności karnej i cywilnej za zniszczony samochód, następnie jednak konsekwentnie wskazywał, iż oskarżony zajmował miejsce pasażera, zaś pojazdem kierował M. S. przy czym zeznania jego są spójne i logiczne *P. S. przez dowolne ustalenie na podstawie jego, iż brat oskarżonego P. G. rozmawiał z nim na temat wzięcia na siebie winy spowodowania wypadku przez M. S. w zamian za przyjęcie korzyści majątkowej w sytuacji, gdy twierdzenia te są całkowicie odosobnione i nie mają odzwierciedlenia w zeznaniach pozostałych świadków m. in P. G., a w szczególności samego pokrzywdzonego i członków jego rodziny B. i J. S., które konsekwentnie na każdym etapie postępowania twierdziły, że brat oskarżonego był z wizytą, lecz w celu zaoferowania pomocy finansowej w ramach zadośćuczynienia (do czasu gdy dotarła do niego informacja, że samochodem nie kierował J. G.) *M. S. przez nieuzasadnione danie wiary jego zeznaniom w zakresie jakim twierdzi on, iż to J. G. kierował pojazdem w chwili wypadku w sytuacji, gdy - zeznania te pozostają w sprzeczności z szeregiem pozostałych dowodów i okoliczności ujawnionych w toku rozprawy, a w szczególności są nie do pogodzenia z wyjaśnieniami oskarżonego, zeznaniami K. B., Ł. P., którzy potwierdzili jako naoczni świadkowie, że oskarżony nie kierował pojazdem oraz lokalizacją zabezpieczonych w samochodzie śladów genetycznych J. G. (ślad nr 9 na przedniej szybie) i M. S. (ślady 3 i 4 na fotelu kierowcy), które to ślady wykluczają aby to J. G. był kierowcą - zeznania te powinny być ocenione z dużym dystansem i ostrożnością gdyż M. S. w dacie wypadku nie posiadał prawa jazdy, ponieważ zostało ono mu odebrane, co świadczy o tym, że mógł on chcieć zataić prawdę w celu uniknięcia odpowiedzialności przed prawem Wskazując na powyższe zarzuty na podstawie art. 437 § 1 i 2 kpk obrońca oskarżonego wniosła o; -zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów - zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz J. G. kosztów obrony za I i II instancję według norm przepisanych. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja obrońcy oskarżonego zasługiwała na uwzględnienie jedynie w zakresie dotyczącym wadliwego przyjęcia w opisie czynu przypisanego w pkt I części dyspozytywnej wyroku czasu jego popełnienia, w pozostałym zakresie nie zasługiwała na uwzględnienie. W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy procedował w niniejszej sprawie prawidłowo, nie uchybiając przepisom postępowania, w tym również przepisom wskazanym przez apelującą obrońcę oskarżonego J. G. (art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k., art. 410 k.p.k.). W toku postępowania zostały wyjaśnione wszystkie istotne dla sprawy okoliczności. Ustalenia faktyczne Sąd Rejonowy poczynił w oparciu o całokształt zgromadzonego w sprawie i ujawnionego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego, który ocenił z poszanowaniem reguł rzetelnego procesu. Żadne argumenty podniesione w środku odwoławczym przeanalizowane w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony i ujawniony przed Sądem I instancji nie doprowadziły do uznania racji apelującej o niewłaściwej ocenie materiału dowodowego, a tym samym wadliwości poczynionych przez Sąd Rejonowy ustaleń i w efekcie wadliwości wydanego w sprawie wyroku. W szczególności Sąd I instancji właściwie zweryfikował dwie wersje zdarzenia, które pojawiły się w przedmiotowej sprawie, a dotyczyły osoby kierującego samochodem A., w chwili kiedy doszło do wypadku. Co istotne obie wersje zaprezentował sam oskarżony J. G. początkowo przyznając się do zarzuconych mu czynów i szczegółowo opisując okoliczności, w jakich do nich doszło, a następnie zmieniając treść swoich wyjaśnień poprzez wskazanie pokrzywdzonego tj. M. S. jako kierowcę w/w pojazdu, który doprowadził do zdarzenia. Te przeciwstawne warianty zostały poddane weryfikacji przez Sąd Rejonowy poprzez zestawienie z wnioskami płynącymi zarówno z dowodów osobowych, jak i pozaosobowych (zwłaszcza opiniami biegłych). Konfrontacja ta – wbrew stanowisku apelującej – jednoznacznie wykazała, że to oskarżony J. G. był sprawcą obu zarzucanych mu czynów, a zmiana jego wyjaśnień (podobnie zmiana zeznań świadka K. B.) była podyktowana tylko i wyłącznie chęcią uchronienia oskarżonego przed grożącą odpowiedzialnością karną. Przede wszystkim rację ma Sąd Rejonowy wskazując, że wyjaśnienia oskarżonego zaprezentowane w postępowaniu przygotowawczym, w których opisał on poszczególne elementy zdarzenia szczegółowo odnosząc się do własnego zachowania wskazujące na to, że to on kierował przedmiotowym pojazdem znajdują odzwierciedlenie w zeznaniach pokrzywdzonego M. S.. I tak pokrzywdzony wskazał, że w dniu feralnego zdarzenia, samochodem kierował oskarżony, natomiast on siedział na tylnym siedzeniu trzymając swojego psa. Obok kierowcy, na miejscu pasażera, siedział K. B.. Jak słusznie wskazał Sąd Rejonowy okoliczności zrelacjonowane przez M. S. – w przeciwieństwie do wyjaśnień oskarżonego i zeznań K. B. – są konsekwentne. Okoliczności przez niego zapamiętane i odtworzone pojawiają się w jego zeznaniach na każdym etapie prowadzonego postępowania. Nadto znajdują odzwierciedlenie w innych dowodach, a mianowicie zeznaniach M. O. świadka zdarzenia, który dotarł na miejsce zdarzenia tuż po tym, jak do niego doszło (podróżował pojazdem wyprzedzonym chwilę wcześniej przez pojazd, którym poruszali się J. G., M. S. i K. B.) oraz M. K.
k.k., którą należy traktować jako oczywistą omyłkę pisarską, gdyż poprawną kwalifikację prawną czynu stanowi art. 177§ 1 k.k. w zw. z art. 178§1 k.k., tak jak prawidłowo zarzucono w akcie oskarżenia. Dlatego też, orzeczono, jak w punkcie I sentencji zaskarżonego wyroku. Nie stwierdzając innych uchybień, które mogły mieć wpływ na treść ocenianego wyroku, wskazując że orzeczone kary nie noszą cech niewspółmierności, zwłaszcza w rozumieniu art. 438 pkt 4 k.p.k. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymano w mocy. O opłacie za drugą instancję orzeczono na mocy art. 2 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tj. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223), natomiast o pozostałych kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 636§1 k.p.k.. Na pozostałe koszty procesu (oprócz kosztów zastępstwa procesowego, o których niżej) złożył się koszt doręczeń wezwań i innych pism w kwocie 20 zł. (art. 618 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym ( Dz. U. 2003 r., nr 108, poz. 1026 z późn. zm.). O wysokości kosztów zastępstwa procesowego, na rzecz oskarżyciela posiłkowego, orzeczono zaś na podstawie §14 ust. 2 pkt 4 w zw. z §14 ust. 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 2013,461, t.j.).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.