w zw. z art. 64 § 1 k.k. z art. 91§1 k.k. i za to na podstawie art.
w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności. Zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych przejął je na rachunek Skarbu Państwa i zwolnił go od opłaty. Apelację od powyższego wyroku wniósł oskarżony w części orzeczenia o karze. Apelacja jak wynika z jej treści wywiedziona z treści art. 438 pkt 4 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła rażącą niewspółmierność kary. Skarżący podniósł, że osadzenie go w zakładzie karnym spowoduje znaczne pogorszenie sytuacji materialnej jego rodziny. Nadto jeździł pojazdami mimo zakazu bowiem jest mechanikiem i po naprawie auta musiał sprawdzić, czy jest sprawne. W konkluzji wniósł o zmianę przedmiotowego wyroku i wymierzenie mu kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Na rozprawie apelacyjnej obrońca oskarżonego przyłączyła się do wniesionej apelacji, zarzucając także wyrokowi Sądu Rejonowego błędne zakwalifikowanie czynu oskarżonego z art.
w zw. z art. 64 § 1 k.k. z art. 91§1 k.k., podczas, gdy winno zakwalifikować się go z art. 244 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. z art. 91§1 k.k. Wniosła o złagodzenie skazanemu wymierzonej kary poprzez jej warunkowe zawieszenie. Prokurator wniósł natomiast o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie prawidłowej kwalifikacji prawnej z art. 244 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. z art. 91§1 k.k., a w pozostałej części o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy. SĄD OKRĘGOWY ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE: Skarga apelacyjna oskarżonego jest niezasadna. Jej wniesienie spowodowało jednak konieczność zmiany zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie właściwej kwalifikacji prawnej ciągu przestępstw, którego dopuścił się S. M.. Sąd meriti niewątpliwie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, które nie były zresztą kwestionowane. Prawidłowo także ustalił, że przypisane oskarżonemu czyny, stanowią jeden ciąg przestępstw, o którym mowa w art. 91 § 1 k.k. Dokonał jednak błędnej kwalifikacji prawnej tegoż ciągu przestępstw. Przyjął bowiem, że oskarżony swoim zachowaniem dopuścił się ciągu przestępstw z art.
w zw. z art. 64 § 1 k.k. Oskarżony M. S. niewątpliwie kierował pojazdami mechanicznymi po drogach publicznych, pomimo orzeczonego zakazu przez sąd, jednakże nie przypisano mu, by czynił to w stanie nietrzeźwości. Tymczasem do znamion czynu z art.
należy kierowanie pojazdami mechanicznymi w stanie nietrzeźwości. Dlatego też zakwalifikowanie jego zachowań jako wypełniających dyspozycję art.
było oczywiście błędne. W związku z tym Sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że przyjął, iż oskarżony S. M. swoim zachowaniem w zakresie pięciu przypisanych mu czynów każdorazowo wyczerpał dyspozycję art. 244 k.k. w związku z art. 64 § 1 k.k. Taka kwalifikacja prawna zarzucanych oskarżonemu czynów wpłynęła również na zmianę podstawy wymiaru kary na art. 244 k.k. w związku z art. 91 § 1 k.k. Modyfikacja kwalifikacji prawnej czynów przez Sąd odwoławczy była dopuszczalna, gdyż została dokonana na korzyść oskarżonego. Przepis art. 244 k.k. przewiduje bowiem łagodniejszą sankcję karną niż art.
Jednakże nawet przyjmując łagodniejszą kwalifikację prawną ciągu przestępstw przypisanego oskarżonemu, nie można było podzielić zarzutu rażącej niewspółmierności orzeczonej kary. Sąd I instancji prawidłowo uwzględnił jako okoliczność obciążającą wielokrotne naruszenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, uprzednią karalność oskarżonego oraz odpowiadanie w warunkach powrotu do przestępstwa (recydywy). Trzeba oczywiście dostrzec podnoszoną przez oskarżonego okoliczność, że – będąc w trudnej sytuacji materialnej – parał się naprawą samochodów, które chciał następnie sprawdzić i jeździł nimi pomimo orzeczonego sądowego zakazu. Tyle tylko, że nawet trudna sytuacja życiowa nie może usprawiedliwiać popełniania kolejnych przestępstw i to aż pięciokrotnie. Tym bardziej, że oskarżony był uprzednio wielokrotnie karany. W takiej sytuacji premiowanie oskarżonego instytucją warunkowego zawieszenia wykonania kary byłoby sprzeczne z zasadami wymiaru kary. Utwierdzało by sprawcę w przekonaniu, że trudna sytuacja życiowa może usprawiedliwiać wielokrotne popełnianie przestępstw i nierespektowanie orzeczonych sądowych zakazów. Dawało by mu wręcz poczucie bezkarności. To wszystko wymagało orzeczenia wobec oskarżonego bezwzględnej kary pozbawienia wolności, niezależnie od symptomów pozytywnych zmian, jakie zaszły w jego życiu (zaprzestanie nadużywania alkoholu, czy też poprawienie relacji rodzinnych). Brak jest także podstaw do uznania, aby wymiar orzeczonej kary pozbawienia wolności (10 miesięcy) był rażąco niewspółmiernie surowy. Wręcz przeciwnie biorąc pod uwagę całokształt okoliczności podmiotowych i przedmiotowych popełnionego przez oskarżonego ciągu przestępstw, należy stwierdzić, że wymierzona kara jest współmierna zarówno do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości popełnionego ciągu przestępstw, jak również spełni cele zapobiegawcze i wychowawcze oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd Okręgowy w tej części utrzymał zaskarżony wyrok w mocy, jako słuszny i odpowiadający prawu. Na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 4, § 16 w zw. z § 2 ust 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu z dnia 28 września 2002 (Dz.U. Nr 163 poz. 1348) Sąd Odwoławczy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adwokata O. G. kwotę 619,92 złote tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym. Na podstawie przepisów powołanych w sentencji wyroku Sąd Okręgowy zwolnił oskarżonego od opłaty za drugą instancję oraz zwrotu wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym uznając, że ich uiszczenie w aktualnej sytuacji rodzinnej i materialnej skazanego byłoby nadmiernie uciążliwe.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.