II K 689/14

(1)urodzonego (...) w W., syna A. i K. z domu M. oskarżonego o to, że: w dniu 30 maja 2014 roku w Ś., województwie (...), umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym powodując nieumyślnie wypadek, w ten sposób, że kierując na ul. (...) samochodem ciężarowym marki N. (...) o nr rej. (...), wykonując manewr cofania, nie zachował obowiązku szczególnej ostrożności i należytej obserwacji drogi, nie ustąpił pierwszeństwa przechodzącej za pojazdem pieszej B. D.

(1), w którą uderzył tyłem pojazdu, w konsekwencji czego piesza doznała obrażeń ciała w postaci złamania nasad dalszych obu kości przedramienia prawego z przemieszczeniem odłamów oraz rany tłuczonej prawego łuku brwiowego, skutkujących rozstrojem zdrowia na okres powyżej siedmiu dni, tj. o czyn z art. 177 § 1 kk; I. oskarżonego J. B.

(1)uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku, tj. występku z art. 177 § 1 kk i za to na podstawie powołanego przepisu wymierza mu karę grzywny w wysokości 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięciu) złotych; II. na podstawie art. 46 § 1 kk orzeka od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonej B. D.

(1)obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w kwocie 1000 (jednego tysiąca) złotych; III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki powstałe od chwili wszczęcia postępowania w wysokości 150 (stu pięćdziesięciu) złotych i zobowiązuje go do uiszczenia 50 (pięćdziesięciu) złotych tytułem opłaty. UZASADNIENIE Po przeprowadzeniu rozprawy głównej Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 30 maja 2014 roku oskarżony J. B.

(1)kierując pojazdem ciężarowym marki N. (...) nr rej. (...) rozwoził przesyłki. Zaparkował w Ś. na ulicy (...) a następnie po doręczeniu przesyłki do znajdującej się obok firmy wycofywał samochód. Podczas manewru cofania oskarżony nie zauważył przechodzącej pokrzywdzonej B. D.

(1)i uderzył pieszą tyłem pojazdu. Pokrzywdzona przewróciła się. Po wyjściu z auta oskarżony, widząc wychodzącą spod auta pokrzywdzoną, wezwał policję i pogotowie. Oskarżony był trzeźwy. Dowód: wyjaśnienia oskarżonego J. B., k. 29-30, zeznania pokrzywdzonej B. D., k. 16-17, zeznania świadka S. P., k. 21-21v, protokół oględzin miejsca wypadku drogowego, k. 6-7, protokół oględzin pojazdu, k. 8-9, protokół z badania stanu trzeźwości, k. 3,4, szkic miejsca wypadku drogowego, k.

1. Wskutek zdarzenia pokrzywdzona doznała następujących obrażeń: złamania nasad dalszych obu kości przedramienia prawego z przemieszczeniem odłamów i rany tłuczonej prawego łuku brwiowego. Obrażenia te spowodowały rozstrój zdrowia pokrzywdzonej na okres powyżej 7 dni Dowód: opinia biegłego, k.
2. Oskarżony nie był dotychczas karany. Jest żonaty i ma na utrzymaniu dziecko w wieku 5 lat. Pracuje jako kierowca z miesięcznym wynagrodzeniem 1800 złotych. Dowód: karta karna, k. 27, dane o osobie oskarżonego, k.
3. Oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił zgodnie z ustalonym stanem faktycznym. Złożył też wniosek o skazanie bez przeprowadzenia rozprawy i wymierzenie mu, przy zastosowaniu art. 58 § 3 k.k., kary grzywny w wysokości 50 stawek dziennych, przy przyjęciu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych oraz obowiązku zadośuczynienia za doznaną krzywdę na rzecz pokrzywdzonej w wysokości 1000 złotych, który to wniosek został następnie zaakceptowany przez Prokuratora. W oparciu o powyższe ustalenia faktyczne Sąd zważył, co następuje: W oparciu o zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy w postaci wiarygodnych i logicznych wyjaśnień oskarżonego, zeznań pokrzywdzonej B. D.

(1)i świadka S. P.

(2)oraz pozostałych dowodów dołączonych do aktu oskarżenia Sąd nie miał żadnych wątpliwości co do sprawstwa oskarżonego, jego winy i okoliczności popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 177 § 1 k.k. Świadkowie spójnie i szczegółowo opisali przebieg zdarzenia. Z ich zeznaniami korespondują wyjaśnienia oskarżonego, który przyznał się do sprawstwa i dokładnie opisał, jak doszło do wypadku. Z uwagi na powyższe wyjaśnienia J. B.

(1)uznane zostały w całości za wiarygodne. Z powyższego materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że w dniu 30 maja 2014 roku oskarżony wykonując manewr cofania, nie zachował obowiązku ostrożności i należytej obserwacji drogi i nie ustąpił pierwszeństwa przechodzącej z tyłu jego pojazdu pokrzywdzonej, uderzając ją tyłem samochodu i powodując obrażenia opisane w zarzucie aktu oskarżenia, trwające dłużej niż 7 dni. Oskarżony tym samym wyczerpał ustawowe znamiona występku z art. 177 § 1 k.k, naruszając umyślnie zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym i powodując nieumyślnie wypadek drogowy. Mając zatem na uwadze fakt, że w oparciu o zeznania powołanych wyżej świadków oraz wyjaśnienia oskarżonego, okoliczności sprawy nie budzą żadnych wątpliwości, zarzucany J. B.

(1)czyn zagrożony jest karą nie przekraczającą 10 lat pozbawienia wolności, a postawa oskarżonego, który wyraził skruchę i żal w związku z zaistniałą sytuacją, wskazuje, że cele postępowania zostaną wobec niego osiągnięte mimo nie przeprowadzenia rozprawy, Sąd przychylił się do wniosku prokuratora złożonego w trybie art. 335 § 1 k.p.k., jednocześnie uznając, że charakter sprawy, postawa oskarżonego oraz wnioskowany środek karny w postaci zadośćuczynienia za doznaną krzywdę uzasadniają zastosowanie przy wymiarze kary przepisu art. 58 § 3 k.k. Z uwagi na powyższe Sąd skazał oskarżonego na karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 10 złotych na podstawie art. 177 § 1 k.k., przy zastosowaniu art. 58 § 3 k.k., omyłkowo nie ujmując tego przepisu w redakcji punktu I części rozstrzygającej wyroku. W ocenie Sądu orzeczona kara jest współmierna do stopnia winy oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego czynu, a nadto niewątpliwie spełni swój cel wychowawczy i zapobiegawczy. Jako okoliczność łagodzącą Sąd uznał fakt przyznania się oskarżonego do popełnienia zarzucanego mu czynu, wyrażenie przez niego żalu i skruchy oraz gotowość zadośćuczynienia pokrzywdzonej. Okoliczności obciążających nie stwierdzono. Mając na uwadze powołane wyżej okoliczności dotyczące wymiaru kary i środków karnych Sąd na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonej obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w kwocie 1000 złotych. Kierując się sytuacją materialną oskarżonego, który pracuje i osiąga dochody, a swoim zachowaniem przyczynił się do powstania kosztów sądowych, Sąd zasądził od niego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w całości, w tym wydatki postępowania w wysokości 150 złotych i opłatę w kwocie 50 złotych.