k.k., na skutek apelacji obrońcy oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 31 sierpnia 2012 r. (sygn. akt XV K 549/12): I. Zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że:
Sąd Rejonowy w Białymstoku wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2012 roku w sprawie o sygn. akt XV K 549/12: I. Oskarżonego K. D.uznał za winnego tego, że w dniu 04 marca 2012 r. około godz. 23.00 – 23.30 na ulicy (...)– M. C. ul. (...)w B.prowadził po drodze publicznej samochód marki V. (...)o nr rej. (...), będąc w stanie nietrzeźwości, posiadając od 0,7 do 0,5 promila alkoholu we krwi, tj. czynu z art.
i za to na mocy art.
skazał go na karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych, przy przyjęciu, iż jedna stawka dzienna równa się kwocie 15 (piętnastu) złotych. II. Na podstawie art. 63§1 k.k. na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania jeden dzień, tj. 04.03.2012r., przyjmując, iż jeden dzień pozbawienia wolności równa się dwóm stawkom dziennym grzywny. III. Na podstawie art. 42§2 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 (jednego) roku. IV. Na podstawie art. 63§2 kk zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonego w pkt. III środka karnego okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 04.03.2012r. V. Zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 150 (sto pięćdziesiąt) złotych tytułem opłaty i obciążył go pozostałymi kosztami sądowymi w sprawie. Powyższy wyrok, na podstawie art. 425§1 k.p.k. i art. 444 k.p.k., zaskarżył w całości obrońca oskarżonego. Na podstawie art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. oraz art. 427 k.p.k. wyrokowi temu zarzucił: -obrazę przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 4 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. wyrażającą się w ocenie materiału dowodowego z przekroczeniem swobody przewidzianej wart. 7 k.p.k. polegającej na naruszeniu zasady obiektywizmu poprzez jednostronną interpretację zaistniałych okoliczności i art. 2§2 k.p.k. przez niedokonanie prawdziwych ustaleń faktycznych i uznanie, że zgromadzony materiał dowodowy w niniejszej sprawie pozwala przyjąć, iż oskarżony K. Ł. D. w dniu przedmiotowego zdarzenia ok. 23.00-23.30 prowadził po drodze publicznej samochód marki V. (...), będąc w stanie nietrzeźwości, posiadając od 0,7 do 0,5 promila alkoholu we krwi, wyczerpując tym samym znamiona czynu opisanego w art.
w sytuacji gdy, przy prawidłowej ocenie materiału dowodowego z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, a także zasady postępowania karnego in dubio pro reo, stanowiącej iż wszelkie nie dające się usunąć wątpliwości, które pojawiły się w przedmiotowej sprawie, rozstrzyga się na korzyść oskarżonego, Sąd winien dojść do stanowiska, iż brak jest danych dostatecznie uzasadniających, że oskarżony w określonych przez Sąd I instancji ramach czasowych tj. około godziny 23.00-23.30 prowadził samochód marki V. (...) posiadając od 0,7 do 0,5 promila alkoholu we krwi, spożywając przedtem alkohol w postaci dwóch piw, - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę skarżonego orzeczenia, które miały wpływ na jego treść poprzez dowolne określenie ram czasowych przedmiotowego zdarzenia i przyjęcie, że oskarżony w dniu 04-03-2012 r. prowadził po spożyciu dwóch piw ok. godz. 23.00-23.30 samochód marki V. (...), w sytuacji gdy, zebrany materiał dowodowy w niniejszej sprawie nie pozwala w sposób jednoznaczny i precyzyjny określić czasu prowadzenia przez oskarżonego samochodu i ilości i czasu spożywania przez oskarżonego alkoholu, a zeznania świadków złożone na etapie postępowania sądowego przygotowawczego, w tym zakresie są niespójne i niekonsekwentne. Wskazując na powyższe, na podstawie art. 437§1 i 2 k.p.k., wniósł o: - zmianę zaskarżonego wyroku i odmienne orzeczenie co do istoty sprawy przez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu z powodu braku danych dostatecznie uzasadniających jego popełnienie tj. art. 17 § l pkt. 1 k.p.k. ,ewentualnie - uchylenie orzeczenia Sądu I instancji i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja jest zasadna o tyle, o ile doprowadziła do zmiany zaskarżonego wyroku i uznania K. D. za winnego popełnienia wykroczenia z art. 87§1 k.w. Odnosząc się na wstępie do apelacji obrońcy oskarżonego, przede wszystkim nie sposób podzielić tych zarzutów apelującego, które wskazują na wadliwość oceny materiału dowodowego (dokonanej – zdaniem apelującego – z naruszeniem art. 2§2 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k.), jak i na błąd „dowolności” w ustaleniach poczynionych przez Sąd I instancji, dotyczących ilości spożytego przez K. D.alkoholu oraz czasu, który upłynął od momentu jego spożycia do momentu prowadzenia samochodu marki V. (...)o nr rej. (...)na ulicy (...)– M. C. ul. (...)w B.. Sąd I instancji ustalając, że K. D.prowadził w/w pojazd na ul. (...)– M. C. ul. (...)w B.około godziny 23.00 – 23.30, oparł się na pierwszych wyjaśnieniach K. D.złożonych w postępowaniu przygotowawczym (k. 25 – 25v), które – jak uczy doświadczenie zawodowe – są najbardziej wiarygodne oraz na korespondujących z nimi zeznaniach świadków, w tym w szczególności M. K.
k.k. i zostało zdefiniowane przez ustawodawcę w przepisie art. 115§16 k.k. Zgodnie z jego brzmieniem stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość (lub zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość). Z kolei definicję drugiego z analizowanych pojęć ustawodawca zawarł w przepisie art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231), przyjmując, że „stan po użyciu alkoholu” zachodzi, gdy zawartość alkoholu w organizmie wynosi lub prowadzi albo do stężenia we krwi od 0,2‰ do 0,5‰ alkoholu (albo obecności w wydychanym powietrzu od 0,1 mg do 0,25 mg alkoholu w 1 dm 3). Dlatego należało przede wszystkim zmienić opis czynu oraz jego kwalifikację prawną. Na marginesie, zmiana opisu czynu objęła też datę zdarzenia, które miało miejsce w dniu 3 marca 2012 roku, około godz. 23:00 – 23:30, a nie – jak błędnie przyjął Sąd I instancji w dniu 4 marca 2012 r. Orzekając wobec obwinionego karę, rozumianą jako całokształt kar i środków karnych, Sąd Okręgowy uwzględnił stopień społecznej szkodliwości czynu (poziom alkoholu we krwi mieścił się w górnych granicach normy), właściwości, warunki osobiste i majątkowe sprawcy (kawaler, nie posiada nikogo na swoim utrzymaniu, ma stałą pracę, zarabiając miesięcznie ok. 1.400-zł., nie był dotychczas karany). Zdaniem Sądu Okręgowego kara grzywny w wymiarze 800-zł. oraz roczny zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych spełnią cele, o których mowa w art. 33§1 i 2 k.w., a zwłaszcza w zakresie zapobiegawczym i wychowawczym. Zgodnie z dyspozycją art. 82§3 k.p.w. na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczono okres zatrzymania w dniu 04.03.2012 roku, przyjmując, iż jeden dzień pozbawienia wolności równa się grzywnie w wysokości 200 złotych. Na podstawie art. 29§4 k.w. na poczet orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów zaliczono okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 4 marca 2012 roku. O opłacie za postępowanie pierwszoinstancyjne orzeczono na mocy art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych ( t.j. z dnia 8.08.1983 r. Dz. U. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.), zaś o zryczałtowanych wydatkach postępowania na mocy art. §1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania …… ( Dz. U. Nr 118, poz. 1289). O opłacie za postępowanie odwoławcze orzeczono na mocy art. 119 k.p.w. w zw. z art. 617 k.p.k. w zw. z art. 21 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 1 w zw. z art. 8 w/w ustawy, zaś o zryczałtowanych wydatkach za postępowanie odwoławcze na podstawie §3 w/w Rozporządzenia.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.